เรื่องโกหกที่แยบยล

กลิ่นอายจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์และกระดาษเก่าในร้านหนังสืออบอุ่นแห่งนั้น ดูเหมือนจะไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อประโยคเมื่อครู่ของเมธายังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเสียงกระซิบจากซอกมุมมืดที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยิน "รินแน่ใจเหรอคะว่ารู้จักกวินทร์ดีพอ... ผู้ชายที่ยังเก็บรอยแผลจากคนรักเก่าไว้ลึกจนไม่เคยพื้นที่ให้ใครเข้าไปแทนที่ได้อย่างแท้จริง" ปลายนิ้วเรียวที่กำลังกำแก้วเซรามิกอุ่นๆ สั่นเทาเล็กน้อย รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมความสั่นไหวในอก เธอมองหน้าเพื่อนสนิทที่คบหากันมานาน เมธาส่งสายตาที่ฉาบด้วยความห่วงใย—หรือบางทีมันอาจเป็นความหวังดีที่เจือด้วยความเห็นแก่ตัวอย่างแนบเนียน—จนเธอแยกแยะไม่ออก "ทำไมจู่ๆ เมธาถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาคะ" รินรดาถามเสียงแผ่ว พยายามบังคับให้มันราบเรียบที่สุด แม้หัวใจข้างในจะเต้นรัวราวกำลังถูกไล่ล่า "เพราะผมไม่อยากเห็นรินเจ็บปวดอีก" เมธายื่นมือมาหมายจะแตะหลังมือเธอ แต่รินรดาชักมือกลับไปวางบนตักอย่างสุภาพแต่ทิ้งระยะห่าง "รินก็รู้ว่าผมหวังดีกับรินเสมอ ผู้หญิงคนนั้น... คนที่กวินทร์เคยรักจนหมดหัวใจ ก่อนที่เธอจะจากไปอย่างไร้ร่องรอย เธอยังมีอิทธิพลต่อลมหายใจทุกขณะจิตของเขา รินเป็นแค่ภาพสะท้อนที่เข้ามาในวันที่เขากำลังเค្វ้งคว้างต่างหากล่ะครับ" คำพูดนั้นบาดลึกราวกับใบมีดที่กรีดลงบนปมในวัยเด็กของรินรดา ปมความกลัวการเป็นตัวเลือกสำรอง ความกลัวการถูกทอดทิ้งเมื่อใครอีกคนตัวจริงกลับมา ภาพรอยยิ้มอบอุ่นและแววตาที่จริงใจของกวินทร์ยามเมื่อเขาโอบกอดเธอไว้ในยามที่เธอหวาดกลัว เริ่มสั่นคลอนในความรู้สึก ความทรงจำเกี่ยวกับความอ่อนโยนของเขากลายเป็นคำถามสีเทาหม่นขึ้นมาทันที *เขากำลังมองหาใครซ้อนทับอยู่ในตัวเธอจริงหรือเปล่า?* รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่อยากเชื่อเมธา แต่ความไม่มั่นใจในตัวเองที่มีมาแต่เดิมก็พร้อมจะเชื่อคำพูดร้ายกาจเหล่านั้นได้ง่ายดายเหลือเกิน เธอพยายามแยEยิ้มฝื่อนๆ ออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความร้าวรานในดวงตา "ขอบคุณสำหรับความห่วงใยนะคะเมธา แต่ริน... รินเชื่อใจกวินทร์" เมธาถอนหายใจยาวนาน แววตาไหววูบด้วยความผิดหวังที่ซ่อนไม่มิด "ความเชื่อใจบางครั้งก็เป็นเกราะที่บังตาเราจากความจริงที่โหดร้ายนะครับริน เอาเป็นว่าผมแค่อยากเตือนในฐานะเพื่อนที่รู้จัก...\n\nรินรดาเลือกที่จะขอตัวกลับก่อนโดยอ้างว่ามีงานต้องสะสมให้ทันกำหนดส่ง ปล่อยให้เมธานั่งมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเลี่ยงออกไปจากร้านกาแฟด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ตลอดเส้นทางเดินกลับห้องพัก ลมหนาวปลายฤดูพัดผ่านเข้ามาปะทะผิวกายจนเยียบเย็น แต่ความหนาวเหน็บข้างในใจกลับรุนแรงยิ่งกว่า ภาพความทรงจำทุกวินาทีที่เธอใช้ร่วมกับกวินทร์ถูกนำมาฉายซ้ำในหัว ราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่กำลังถูกตั้งคำถามถึงความจริงแท้ เมื่อมาถึงหน้าห้องพัก รินรดาก็พบร่างสูงโปรคุ้นตาของกวินทร์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาสวมเสื้อโค้ทสีเข้ม รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้าคมสันเช่นเคย ยามที่ดวงตาส่อประกายความดีใจเมื่อเห็นเธอกลับมา "ริน... ไปไหนมาครับ ผมโทรหาคุณตั้งหลายสาย เป็นห่วงแทบแย่" กวินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมจะเอื้อมมือมาโอบกอดเธอตามความคุ้นเคยเหมือนทุกวัน แต่ครั้งนี้ รินรดากลับก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ... ปลายนิ้วของเธอหยุดชะงักกลางอากาศ ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมฉายแววแปลกใจและกังวลระคนกันอย่างเห็นได้ชัด "ริน... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย" เสียงทุ้มนุ่มนั้นเอ่ยถามด้วยความห่วงใยจากก้นบึ้งของหัวใจ รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่เธอเคยคิดว่ารู้จักดีที่สุด พยายามมองหาเงาร่างของใครอีกคนที่เมธากล่าวถึง ความลังเล ความหวาดระแวง และความเจ็บปวดตีรวนกันจนแน่นอก เธอจะเอ่ยปากถามเขาตรงๆ ดีไหม หรือควรเก็บความสงสัยนี้ไว้กัดกินหัวใจตัวเองเงียบๆ ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเปล่งเสียงใดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกล็อบบี้ด้านล่างก็ดังแทรกขึ้น พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดหรูหรา ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังกวินทร์อย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตของหญิงสาวคนนั้นกวาดมองมารินรดาก่อนจะหยุดนิ่งที่กวินทร์ด้วยรอยยิ้มเศร้าสร้อยแต่ทว่าทรงพลัง "สวัสดีค่ะกวินทร์... ไม่คิดเลยนะคะว่าเราจะได้เจอกันเร็วกว่าที่คิด" น้ำเสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นทำเอากวินทร์หน้าถอดสี ร่างกายของชายหนุ่มแข็งทื่อไปในทันที ขณะที่รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อตระหนักได้ว่าเรื่องโกหกที่แยบยลที่สุด... บัดนี้กำลังยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินรดากับกวินทร์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก