คำถามที่ไม่มีคำตอบ

"คุณเคยมองใครสักคน แล้วรู้สึกเหมือนเขากำลังซ่อนโลกทั้งใบไว้หลังดวงตาไหมคะ?" คำถามนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของรินรดา ท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงแผ่วเบาภายในร้านหนังสือของกวินทร์ เธอไม่ได้ตั้งใจจะถามใครเป็นพิเศษ แต่กวินทร์ที่กำลังวางแก้วชาลงบนโต๊ะไม้โอ๊คกลับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนคนตัวเล็กกว่าต้องเบือนหน้าหนีไปทางชั้นหนังสือเก่า "บางที... โลกใบนั้นอาจจะเป็นโลกที่เขายังไม่พร้อมจะให้ใครเข้าไปเหยียบย่ำก็ได้ครับ" กวินทร์พูดประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ารินรดากลับสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวบางอย่างในแววตาของเขา เธอเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวไล้ไปตามสันปกหนังสืออย่างเลื่อนลอย ความเงียบงันเริ่มปกคลุมบรรยากาศในร้าน ความรู้สึกที่รินรดามีต่อชายหนุ่มตรงหน้าเปรียบเสมือนภาพวาดสีน้ำที่เธอกำลังลงมือระบาย แต่มันกลับมีรอยด่างพร้อยบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ ไม่ใช่ความรักที่จืดจาง แต่เป็นความลับที่ซุกซ่อนอยู่ในเงา ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหน่วงหนักจนน่าอึดอัด ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักออกพร้อมกับกระดิ่งทองเหลืองที่ส่งเสียงใส กังวานไปทั่วบริเวณ รินรดาเบนสายตาไปทางต้นเสียงโดยสัญชาตญาณ และทันใดนั้น เธอก็รู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม หญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงทางเข้า เธอสวมชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่ดูเรียบหรูทว่าเย็นชา ใบหน้าของเธอขาวซีดทว่าคมคาย ดวงตาคู่นั้นไม่ได้กวาดมองหนังสือตามชั้นวางเหมือนลูกค้าทั่วไป แต่กลับจ้องเขม็งมาที่รินรดา ราวกับจะอ่านทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณที่สั่นไหวของเธอ "กวินทร์... ดูเหมือนฉันจะมาผิดเวลาสินะ" เสียงของเธอเย็นเยียบและทรงอำนาจจนน่าขนลุก กวินทร์ตัวแข็งทื่อ รินรดาเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวน้อยๆ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวคนนั้น ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนบัดนี้กลับเรียบเฉยจนน่าใจหาย รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาหายไปสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณมาที่นี่ทำไม" กวินทร์ถาม เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าฉันไม่มา ก็คงไม่มีวันได้เห็น... ว่าผู้ชายที่เคยบอกว่ารอคอยการเริ่มต้นใหม่ กลับเอาเวลาไปเสียกับผู้หญิงที่ยังก้าวผ่านอดีตตัวเองไม่ได้" หญิงสาวปริศนาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เธอก้าวเข้ามาในร้านอย่างมั่นคง แต่ละย่างก้าวที่เธอก้าวผ่านดูเหมือนจะทำให้พื้นที่ในร้านแคบลงเรื่อยๆ จนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงคนนอกที่บังเอิญหลุดเข้ามาในฉากละครชีวิตที่เธอไม่ได้รับเชิญ เมธาเคยเตือนเธอเรื่องกวินทร์ไว้หลายครั้งว่าชายหนุ่มคนนี้มี 'อะไร' ที่ซ่อนอยู่ แต่เธอไม่เคยเชื่อ เพราะความอบอุ่นที่เขาแสดงออกทำให้เธอคิดว่าเธอเป็นคนพิเศษเสมอมา แต่ในวินาทีนี้... ความรู้สึกนั้นกลับดูเลือนลางราวกับภาพวาดที่ถูกสายฝนชะจนเลอะเลือน หญิงสาวคนนั้นเดินผ่านกวินทร์มาหยุดอยู่ตรงหน้าของรินรดา กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เหมือนดอกไม้ป่าที่ใกล้จะร่วงโรยฟุ้งกระจายจนเธอต้องกลั้นหายใจ หญิงสาวปริศนาโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูของรินรดา ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำลายความมั่นใจทั้งหมดที่เธอก่อสร้างมาตลอดหลายปีลงจนสิ้นซาก "เขาไม่ได้รอคุณหรอกรินรดา... เขาแค่รอให้ 'บางคน' กลับมา และก็น่าเสียดายนะ ที่เขายังไม่รู้เลยว่า... คนที่เขารอกำลังจะทำลายทุกอย่างที่เขาพยายามปกป้อง" รินรดาสะดุ้งสุดตัว ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากออกจากความฝันอันแสนหวานตีตื้นขึ้นมาในลำคอ เธอเงยหน้าขึ้นมองกวินทร์ที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดที่รินรดาอ่านไม่ออก แต่มันชัดเจนว่าเขาไม่ได้ปฏิเสธคำพูดนั้น กวินทร์หันมาสบตากับรินรดาเป็นครั้งแรกหลังจากหญิงสาวคนนั้นปรากฏตัว สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอ้อนวอน ความสำนึกผิด และความกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ "ริน... มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด" "แล้วมันเป็นอย่างไหนล่ะคะ?" รินรดาถามเสียงสั่น หยดน้ำตาที่เธอพยายามกักเก็บไว้เริ่มคลอเบ้า "คุณกวินทร์... ใครคือคนคนนั้นคะ? แล้วฉัน... ฉันเป็นใครในชีวิตของคุณกันแน่?" ทว่าก่อนที่กวินทร์จะทันได้ตอบคำถาม หญิงสาวปริศนาก็หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งที่พับไว้ออกมาจากกระเป๋าถือ แล้ววางลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเบื้องหน้ารินรดาด้วยนิ้วเรียวยาวที่สั่นเล็กน้อย "อยากรู้ความจริงไหมล่ะคะคุณรินรดา? งั้นลองมองดูรูปนี้สิ" รูปถ่ายใบนั้นคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ รินรดาจ้องมองมันด้วยความหวาดหวั่น มือของเธอยกขึ้นช้าๆ ราวกับถูกสะกด ความสงสัยที่มีต่อกวินทร์และความกลัวต่ออนาคตที่กำลังพังทลายกำลังบีบคั้นหัวใจเธอจนแทบหยุดเต้น เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสขอบกระดาษรูปภาพนั้น... หัวใจของเธอเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก และเมื่อรินรดาพลิกรูปถ่ายขึ้นมา สิ่งที่เห็นเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปทันที! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินรดากับกวินทร์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก