รอยร้าวในหัวใจ

"ถ้าคุณคิดว่าความเงียบจะช่วยแก้ปัญหาได้... คุณกำลังคิดผิด กวินทร์" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้คนตรงหน้าชะงักมือที่กำลังจัดเรียงหนังสือบนชั้นวางลง กวินทร์ไม่ได้หันกลับมามอง ท่วงท่าของเขาที่เคยดูผ่อนคลายและอบอุ่นเสมอในสายตาเธอ บัดนี้กลับดูแข็งทื่อและห่างเหินราวกับกำแพงสูงชันที่เพิ่งถูกก่อขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน "ผมไม่ได้เงียบเพราะอยากหนีริน..." เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าความสั่นไหวในน้ำเสียงนั้นไม่อาจหลุดรอดจากประสาทสัมผัสที่ไวต่อความรู้สึกของรินรดาไปได้ "ผมแค่กำลังพยายามหาคำตอบ... ให้กับสิ่งที่ผมเองก็ยังไม่แน่ใจ" "คำตอบที่ต้องใช้เวลาเป็นอาทิตย์เลยหรือคะ?" รินรดาแค่นยิ้ม ดวงตาที่เคยเป็นประกายสดใสยามพูดถึงงานศิลปะ บัดนี้รื้นไปด้วยม่านน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ "หรือจริงๆ แล้ว... คุณแค่ต้องการหาเหตุผลที่จะถอยห่างจากคนที่คุณเคยบอกว่าอยากดูแล" กวินทร์วางหนังสือลงในที่สุด เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า แววตาของเขาที่เคยมีเพียงความอ่อนโยน บัดนี้มีความสับสนวุ่นวายซ่อนอยู่ลึกๆ เขาจ้องมองใบหน้าที่ซีดเผือดของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก "ริน... ความสัมพันธ์มันไม่ได้มีแค่ความรู้สึกของผมกับคุณ" เขาเว้นจังหวะ สายตาเหลือบไปมองประตูร้านที่ปิดสนิท "เมธามาพบผมเมื่อวานนี้" ชื่อนั้นทำเอารินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากหัวใจ เธอขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "เขา... เขาพูดอะไรกับคุณ?" "เขารักคุณ" กวินทร์พูดประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าความนัยที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดนั้นคือมีดกรีดใจ "และเขาก็มีสิทธิ์ในหัวใจคุณมากกว่าที่ผมมี... อย่างน้อยเขาก็รู้จักคุณมานานกว่า ผมไม่ได้ต้องการถอยห่างเพราะหมดรัก แต่ผมเริ่มไม่มั่นใจว่า การยืนอยู่ข้างๆ ผม มันคือสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ หรือเปล่า" รินรดานิ่งงัน ความเย็นเฉียบเริ่มเกาะกุมหัวใจ เธอพยายามนึกหาคำพูดที่จะโต้แย้ง แต่คำพูดเหล่านั้นกลับจุกอยู่ที่ลำคอ ความกลัวที่จะถูกทอดทิ้งเหมือนในวัยเด็กกำลังย้อนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง มันไม่ได้มาในรูปแบบของการเดินจากไป แต่มาในรูปแบบของการผลักไสจากคนที่เธอเชื่อใจที่สุด "คุณตัดสินแทนฉันเหรอคะ?" เธอถามเสียงแผ่ว "คุณตัดสินใจไปแล้วว่าชีวิตฉันควรจะเป็นแบบไหน โดยไม่เคยถามเลยว่าฉันต้องการใคร... หรืออะไร" ร้านหนังสือที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและกาแฟหอมกรุ่น บัดนี้กลับดูอบอ้าวและเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง รินรดาไม่ได้รอคำตอบ เธอหันหลังเดินไปที่ประตูด้วยมือที่สั่นเทา เธอต้องการหนีจากความเงียบที่กลายเป็นอาวุธเชือดเฉือนความมั่นใจของเธอจนย่อยยับ ทว่า ในจังหวะที่มือของเธอแตะลงบนลูกบิดประตู เสียงกริ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของเมธาที่ก้าวเข้ามา เขามองรินรดาที่ใบหน้าอาบน้ำตา สลับกับกวินทร์ที่ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้น "ริน... ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าให้รอคุยกับผมก่อน" เมธาเอ่ยพลางยื่นมือมาหมายจะแตะไหล่เธอ ทว่ารินรดาเบี่ยงตัวหลบด้วยสายตาที่แสดงถึงความเจ็บปวดและผิดหวัง "คุณไปพูดอะไรกับกวินทร์" รินรดาเค้นเสียงถาม เมธาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมแค่บอกความจริงที่เขาสมควรจะรู้... เรื่องที่ว่าใครกันแน่ที่อยู่ข้างคุณในวันที่โลกของคุณพังทลาย" ในขณะที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังแทรกขึ้นมาเป็นจังหวะรัวถี่ หน้าจอแสดงชื่อ 'คุณแม่' ที่เธอไม่ได้ติดต่อมานานแรมปี เธอชะงักมองหน้าจอด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะเงยหน้ามองกวินทร์ที่ดูเหมือนจะช็อกไม่แพ้กัน เพราะในจังหวะเดียวกันนั้นเอง กวินทร์ก็หยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาจากเคาน์เตอร์... จดหมายที่มีตราประทับจากสถานที่ที่เขาสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีวันให้รินรดารู้เรื่องนี้ "ริน... คุณยังไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาหันมามองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "สิ่งที่คุณกำลังถืออยู่ในมือ... กับสิ่งที่ผมเพิ่งได้รับ... มันคือเรื่องเดียวกันใช่ไหม?" แล้วความจริงที่ถูกเก็บงำไว้ใต้รอยร้าวของหัวใจก็เริ่มสั่นคลอน เมื่อรินรดาตระหนักว่าเรื่องราวในอดีตที่เธอพยายามลบเลือน กำลังย้อนกลับมาทำลายทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้น... รวมถึงความรักที่กำลังสั่นคลอนกับกวินทร์ด้วย ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินรดากับกวินทร์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก