ที่พักใจของกันและกัน

ใบหย่าสีขาวสะอาดตาในมือของรินรดาสั่นไหวราวกับใบไม้ต้องลมพายุ เธอไม่ได้มองมัน แต่สายตากลับตรึงอยู่กับแววตาของผู้มาเยือน... เมธา ผู้ชายที่เคยเป็นเซฟโซนในวัยเด็ก บัดนี้กลายเป็นเงาที่คอยฉุดรั้งเธอไว้ในกรงขังที่เขาเรียกว่า ‘ความหวังดี’ “คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะเมธา” เสียงของเธอแผ่วเบา ทว่ามั่นคงกว่าที่เคยเป็นมา “ความรักไม่ใช่การบงการ และชีวิตของฉัน... ไม่ใช่สมบัติของคุณ” เมธายกยิ้มมุมปาก ความเย็นชาในดวงตาคู่นั้นทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง “คุณก็รู้ว่าผมทำเพื่อใคร ริน... ถ้ากวินทร์ต้องพังพินาศเพราะความดื้อรั้นของคุณ คุณจะแบกรับความรู้สึกผิดนั้นไว้ไหวเหรอ?” ก่อนที่รินรดาจะได้โต้ตอบ ประตูห้องพักก็เปิดออก กวินทร์ก้าวเข้ามาพร้อมถุงผลไม้สดในมือ เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้มาเยือน บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความกดดันเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด กวินทร์วางของลงช้าๆ ก่อนจะเดินเข้ามาแทรกตัวกลางระหว่างคนทั้งสอง ราวกับกำแพงที่ไม่มีวันทลาย “คุณมาที่นี่ทำไมครับ... หรือควรจะพูดว่า มาทำไมอีก?” กวินทร์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่าหนักแน่นในทุกคำ “มาทวงสิทธิ์” เมธาตอบพลางปรายตามองเอกสารในมือรินรดา “ผมไม่ชอบให้ใครมาเล่นสนุกกับคนของผม” “รินไม่ใช่สิ่งของ” กวินทร์หันไปมองรินรดาที่ใบหน้าซีดเผือด เขาคว้ามือเธอมากุมไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านผิวหนังเข้าไปถึงหัวใจที่สั่นคลอนของเธอ “เราจะไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้” *** เสียงคลื่นกระทบฝั่งแผ่วเบาในยามค่ำคืน ณ ชายหาดส่วนตัวที่ห่างไกลจากความวุ่นวาย ท้องฟ้าเบื้องบนไร้ซึ่งแสงไฟจากเมืองใหญ่ มีเพียงดวงดาวที่พร่างพรายราวกับละอองเพชร กวินทร์นั่งลงบนผืนทรายข้างรินรดา เขาไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำ “คุณกลัวไหมกวินทร์...” รินรดาเอ่ยถาม สายตามองออกไปสู่ความมืดมิดของผืนน้ำ “กลัวว่าสักวัน... เขาจะทำในสิ่งที่ขู่ไว้จริงๆ” กวินทร์หันมามองใบหน้าเนียนที่อาบด้วยแสงจันทร์ เขาเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ปรกหน้าเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเผชิญมันลำพัง ริน... โลกใบนี้อาจจะกว้างใหญ่และน่ากลัวสำหรับคุณในบางเวลา แต่ที่พักใจของคุณ ไม่ต้องอยู่ที่ไหนไกลเลย” เขากุมมือเธอขึ้นมาแนบแก้ม กวินทร์หลับตาลงอย่างอ่อนโยน “อยู่ที่นี่... ตรงที่ที่มีผมอยู่” รินรดารู้สึกถึงหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาในดวงตา ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้ความหวาดกลัวที่มีต่อเมธาเลือนหายไปชั่วขณะ เธอเอนศีรษะลงบนไหล่กว้างของเขา สูดกลิ่นจางๆ ของกระดาษและหมึกพิมพ์จากเสื้อเชิ้ตของเขา กลิ่นหอมที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงนกที่บินหลงทางอีกต่อไป “ขอบคุณนะคะที่พาหนีมา... ที่นี่สวยจังเลยค่ะ” เธอพูดพลางยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบวัน “ทะเลช่วยล้างความทุกข์ได้ดีเสมอ เหมือนกับที่การวาดภาพช่วยรักษาใจคุณนั่นแหละ” กวินทร์กระซิบพลางโอบไหล่เธอแน่นขึ้น “พรุ่งนี้เราจะตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน... แล้วหลังจากนั้น เราจะมาวาดรูปกันที่ริมหาดนี้ คุณอยากวาดอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ ผมจะนั่งดูคุณอยู่ข้างๆ แบบนี้ตลอดไป” ในค่ำคืนที่ลมทะเลพัดผ่าน ความสงบสุขดูเหมือนจะคงอยู่ตลอดไป ทว่ารินรดาหารู้ไม่ว่า การตัดสินใจหนีมาในครั้งนี้ คือจุดเริ่มต้นของสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง เสียงโทรศัพท์มือถือของกวินทร์ที่วางทิ้งไว้ในรถดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาหันไปมองด้วยความแปลกใจ กวินทร์ลุกขึ้นเดินไปหยิบมันขึ้นมา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ แววตาสุขุมเมื่อครู่สั่นไหวอย่างรุนแรง “มีอะไรเหรอคะ?” รินรดาถามด้วยใจที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ กวินทร์ไม่ได้ตอบ เขาทำเพียงแค่ยืนนิ่งค้าง สายตามองไปที่ปลายสายที่ไม่มีท่าทีจะหยุดโทรเข้ามา “ริน... ถ้าผมต้องเลือกระหว่างความถูกต้องกับคุณ ผม...” คำพูดของเขายังไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดหลังแนวสน ชายฉกรรจ์ในชุดดำสามคนก้าวออกมาขวางทางพวกเขาไว้ และในขณะที่กวินทร์ก้าวไปข้างหน้าเพื่อปกป้องรินรดา เสียงโทรศัพท์ในมือเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ครั้งนี้เขาตัดสินใจกดรับและเปิดลำโพงให้ได้ยินกันทั้งคู่ “ยินดีด้วยที่หนีมาได้ไกลถึงเพียงนี้ กวินทร์...” เสียงของเมธาดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ แต่มันไม่ใช่เสียงที่โกรธเกรี้ยว “แต่ลืมบอกไปนะ... เอกสารที่คุณได้รับเมื่อเช้า ไม่ใช่แค่ใบหย่าหรอก แต่มันคือคำสั่งศาลที่ระบุว่า รินรดาถูกประกาศเป็นบุคคลไร้ความสามารถ และคุณ... กำลังจะถูกจับในข้อหาลักพาตัวในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” น้ำผึ้งหยดแรกขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและกวินทร์มาจนถึงตอนนี้ ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักนะคะ