ตลาดนัดพ่อค้าเร่

กลิ่นอายของเกลือทะเลและกลิ่นไหม้จางๆ จากเตาหลอมโลหะเวทมนตร์ลอยอบอวลอยู่เบื้องหน้าทันทีที่ม่านพลังเขตA-4ของประตูเมืองเซน트ริเวียคลายตัวลง "สี่ร้อยเจ็ดสิบโกลด์... หากเจ้ารวมชิ้นส่วนกระดูกหางของเจ้ากิ้งก่าทะเลทรายนั่นเข้าไปด้วย ราคานี้อาจขยับขึ้นไปถึงห้าร้อย แต่ในเมื่อมันแตกละเอียดจนแทบจะกลายเป็นผง... สามร้อยห้าสิบโกลด์คือราคาที่สูงที่สุดที่สมาคมพ่อค้าจะให้เจ้าได้แล้วพ่อหนุ่ม" เสียงแหบแห้งแต่เฉียบคมของพ่อค้าแคระร่างท้วม นามว่า 'บาร์รัน' ดังขึ้น พร้อมกับนิ้วมือสวมแหวนอัญมณีหนาเตอะที่เคาะลงบนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กเก่าคร่ำครึ รินกวาดสายตามองกองเศษเหล็กขึ้นสนิม เปลือกหอยเรืองแสงที่แตกหัก และเศษซากเวทมนตร์ที่เขาและอาจารย์เซเลสเทียเก็บกวาดมาจากซากโบราณสถานชั้นนอกเมื่อวานนี้ สำหรับผู้เล่นทั่วไป สิ่งเหล่านี้คือ "ขยะระบบ" ที่มีไว้เพื่อเพิ่มน้ำหนักกระเป๋าและรอวันถูกขายทิ้งด้วยราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่สำหรับรินแล้ว... ทุกชิ้นคือวัตถุดิบชั้นยอดที่ซ่อนกลไกการทำงานของยุคโบราณเอาไว้ "ท่านบาร์รันตาถึงลูกไม้ตื้นๆ เสียแล้วนะคะ" รินแย้มยิ้มบางๆ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความขบขัน ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมนักเดินทางมอมแมมขยับเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์อีกนิด "เศษซากเวทมนตร์พวกนี้อาจจะดูเหมือนเศษหินไร้ค่าในสายตาคนอื่น แต่รอยร้าวบนผลึกรูปสามเหลี่ยมชิ้นนั้น... หากสังเกตด้วยเวทตรวจจับระดับสูง จะพบว่ามันคือ 'แกaนกลางพลังงานสำรอง' ของหุ่นยนต์ลาดตระเวนรุ่นที่สอง ซึ่งถูกถอดรหัสผ่านอักษรโบราณของอาณาจักรล่มสลาย... ท่านคิดว่าสำนักวิจัยเวทมนตร์ในเมืองหลวงจะให้ราคาเท่าไหร่คะ ถ้าข้าเอาไปเสนอขายให้พวกเขาโดยตรงแทนที่จะเป็นที่นี่?" บาร์รันชะงัก รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าของพ่อค้าเขี้ยวลากดินแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาสีเข้มใต้คิ้วหนารกเรื้อกวาดมองหน้าเด็กหนุ่มอย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "เจ้าเด็กนี่... ตาถึงไม่เบานี่นา สมแล้วที่เป็นลูกศิษย์ของ... อะแฮ่ม" พ่อค้าแคระเหลือบสายตาไปมองสตรีร่างระหงที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมห้อง นางสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายดาราจักรที่แม้จะเก่าและมีรอยเปื้อนฝุ่นจากการเดินทาง แต่รัศมีเยือกเย็นและกดดันโดยธรรมชาติกลับทำให้บาร์รันต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เซเลสเทียไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ นางเพียงแต่ปรายตามองถ้วยชาเซรามิกบนโต๊ะด้วยหางตา ราวกับสิ่งรอบตัวทั้งหมดไม่มีค่าพอให้ใส่ใจ—แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทรงพลังที่สุด เพราะมันทำให้บาร์รันไม่กล้าแม้แต่จะกดราคาเด็กหนุ่มตรงหน้าต่อ "ตกลง... ห้าร้อยโกลด์ เต็มที่แล้ว!" บาร์รันกัดฟันสบถเบาๆ ก่อนจะโยนถุงหนังบรรจุเหรียญทองส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งลงบนโต๊ะ "แต่ข้าขอเตือนไว้ก่อนนะพ่อหนุ่ม ช่วงนี้ตลาดนัดพ่อค้าเร่ด้านทิศตะวันออกมีแต่พวกพ่อค้าหน้าเลือดจากกิลด์ใหญ่เข้ามาคุมโซน ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี อย่าหาว่าข้าไม่เตือน" "ขอบพระคุณสำหรับคำเตือนค่ะ ท่านบาร์รัน" รินคว้าถุงเงินโยนขึ้นรับในมืออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท "ไว้คราวหน้า ข้าจะเอา 'ขยะ' ชิ้นที่ใหญ่กว่านี้มาฝากใหม่อีกนะคะ" บรรยากาศภายในร้านค้าอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการเจรจาต่อรองที่จบลงด้วยรอยยิ้ม (และความเจ็บใจเล็กๆ ของพ่อค้าแคระ) รินหันกลับมาส่งยิ้มกว้างให้อาจารย์สาวที่เดินนำออกไปยังท้องถนนเบื้องนอก แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหลังคาร้านค้าไม้เรียงรายเป็นทิวแถว ตลาดนัดพ่อค้าเร่ของเมืองเซน트ริเวียในยามนี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงตะโกนขายของ เสียงฝีเท้า และกลิ่นหอมของอาหารปิ้งย่างอบอวลไปทั่วบริเวณ ที่นี่คือศูนย์กลางการแลกเปลี่ยนสินค้าที่ใหญ่ที่สุดนอกเขตกิลด์หลัก เต็มไปด้วยผู้เล่นสายผลิต นักผจญภัยอิสระ และพ่อค้าเร่ร่อนจากทั่วทุกสารทิศ "อาจารย์คะ เดินระวังหน่อยนะคะ ตรงนี้คนค่อนข้างหนาแน่น" รินเอื้อมมือไปควชายแขนเสื้อคลุมของเซเลสเทียเบาๆ เพื่อกันไม่ให้นางถูกพ่อค้าเร่ที่กำลังแบกกระสอบสินค้าชนเข้า เซเลสเทียชะงักเล็กน้อย ดวงตาสีครามคู่สวยก้มมองมือของเด็กหนุ่มที่แตะอยู่บนเสื้อของนางครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางแผงขายของด้านข้าง ปลายหูของนางขึ้นสีแดงเรื่อจางๆ ที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจหาเหตุผลมารองรับได้ว่าทำไมหัวใจดวงนี้ถึงเต้นผิดจังหวะยามเมื่ออยู่ใกล้เด็กหนุ่มมนุษย์ผู้ร่าเริงคนนี้ "ข้า... ไม่ใช่เด็กๆ สี่ขวบเสียหน่อย ริน" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงความขัดเขินไว้ลึกซึ้ง "เจ้าต่างหากที่ควรระวังกระเป๋าเงินของตัวเอง อย่ามัวแต่ไปสนใจพวกเศษขยะไร้ค่าข้างทางอีก" "โถ่ อาจารย์คะ นั่นไม่ใช่ขยะเสียหน่อย นั่นคือวัตถุดิบในการอัปเกรดเกราะเวทมนตร์ให้นาฬิกายามานะต่างหากล่ะคะ!" รินหัวเราะร่วน นัยน์ตาเป็นประกายระยับยามกวาดสายตามองแผงขายอุปกรณ์ตีเหล็กเบื้องหน้า "เป้าหมายของเราวันนี้คือการหา 'แกนศิลาอัคคีบริสุทธิ์' มาผสมกับเศษเหล็กโบราณ เพื่อทำความสะอาดและเพิ่มความทนทานให้รองเท้าสำรวจ... รับรองว่าถ้าทำเสร็จ เราจะเดินลุยดินแดนรกร้างได้เร็วกว่าเดิมอีกสามเท่าเลยนะคะ!" ทั้งคู่เดินลัดเลาะผ่านตรอกแคบๆ จนมาถึงโซนขายวัตถุดิบหายาก แผงลอยตรงหน้าถูกจับจองโดยชายร่างสูงใหญ่สวมฮู้ดสีดำปกปิดใบหน้า รอบตัวเขามีกลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุมืดแผ่ออกมาจางๆ บนโต๊ะไม้มีชิ้นส่วนมอนสเตอร์และคัมภีร์เวทโบราณวางเรียงรายอยู่ไม่กี่ชิ้น แต่มีชิ้นหนึ่งที่ดึงดูดสายตาของรินเข้าอย่างจัง มันคือผลึกสีดำสนิทที่มีรอยร้าวสีม่วงเรืองแสงอ่อนๆ—คริสตัลดูดซับวิญญาณระดับกลาง ไอเทมหายากที่มักดรอปจากบอสลับในดันเจี้ยนระดับสูงเท่านั้น! "ชิ้นนี้ขายเท่าไหร่คะ?" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ พร้อมกับย่อตัวลงสำรวจใกล้ๆ พ่อค้าใต้ฮู้ดเงยหน้าขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากก่อนที่เขาจะเอ่ยเสียงแหบต่ำ "ของชิ้นนี้ไม่มีราคาเป็นเงินหรอก... หนุ่มน้อย" พ่อค้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามองรินและเซเลสเทียด้วยแววตาราวกับกำลังประเมินสินค้า "ถ้าเจ้าอยากได้มัน เจ้าต้องตอบคำถามของข้าข้อหนึ่ง... ว่าด้วยเรื่องของ 'ประตูมิติที่ถูกปิดตายเมื่อสามร้อยปีก่อน'—หากเจ้าตอบถูก ผลึกนี่เอาไปเลยฟรีๆ แต่ถ้าตอบผิด... ชีวิตของพวกเจ้าทั้งคู่ จะต้องถูกทิ้งไว้ที่นี่" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงในพริบตา ผู้คนรอบข้างราวกับถูกกลืนหายไปในความเวิ้งว้าง เสียงจอแจของตลาดนัดมลายหายสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเซเลสเทียที่ขยับก้าวขึ้นมาบังหน้าศิษย์หนุ่มครึ่งหนึ่ง มือเรียวบางเริ่มรวบรวมละอองเวทมนตร์สีครามไว้ที่ปลายนิ้วอย่างเงียบเชียบ รินหรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเฉียบคมดุจใบมีด เขาเหลือบมองผลึกสีดำบนโต๊ะสลับกับรอยแผลเป็นของพ่อค้าลึกลับ ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย "คำถามน่าสนใจดีนี่คะ... แต่ก่อนจะตอบ ข้าขอถามกลับสักประโยคได้ไหมคะว่า..." *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของรินอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่เด้งขึ้นตรงหน้าขัดจังหวะบทสนทนา **[ระบบตรวจพบ: ภัยคุกคามระดับ SSS "ผู้พิทักษ์แห่งสนทยา" ปรากฏตัวในรัศมี 10 เมตร!]** **[คำเตือน: วัตถุเป้าหมายในมือพ่อค้าเร่ ไม่ใช่ไอเทมธรรมดา แต่คือ "ผนึกกักขังวิญญาณราชันย์อสูรโบราณ" — เงื่อนไขภารกิจลับถูกกระตุ้นอัตโนมัติ!]** --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและอาจารย์เซเลสเทียนะคะ! — ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน