สกิลลับที่ยังไม่ตื่น

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นจากเศษซากหุ่นยนต์โบราณในเขตซากปรักหักพังชั้นที่สี่ไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในเต็นท์ผ้าใบหลังเล็กดูอึมครึมลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน แสงเรืองรองสีฟ้าครามที่ลอดผ่านผลึกเวทมนตร์ขนาดเท่ากำปั้น ซึ่งรินเพิ่งดัดแปลงมาจากแกนพลังงานของจักรกลเสื่อมสภาพ กลับอาบไล้ใบหน้างดงามราวกับรูปสลักของเซเลสเทียให้ดูนุ่มนวลและมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างน่าประหลาด "ข้า... ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ ริน" เสียงหวานใสที่มักจะราบเรียบและเต็มไปด้วยความเยือกเย็นในยามปกติ บัดนี้กลับเจือไปด้วยความลังเลและความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เซเลสเทียกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวราวกับเทียนไขแตะเบาๆ ลงบนคัมภีร์เวทเก่าคร่ำคร่าที่รินเพิ่งขุดขึ้นมาจากกองขยะรีไซเคิล ดวงตาสสีนิลคู่สวยหลบวูบลงเล็กน้อย ราวกับหวาดกลัวว่าพลังงานลึกลับที่ไหลเวียนอยู่ในตัวจะแผดเผาทุกสิ่งที่อยู่รอบกายให้มอดไหม้ไปอีกครั้ง รินซึ่งกำลังนั่งขัดเกลาแผ่นโลหะขึ้นสนิมด้วยกระดาษทรายหยาบเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น ชายหนุ่มวางเครื่องมือในมือลงอย่างเบามือ ไอร้อนจากเตาหลอมขนาดพกพาช่วยขับให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความผ่อนคลาย เขามองอาจารย์สาวผู้สูญเสียความทรงจำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม "ลองดูอีกสักครั้งเถอะครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ติดปากไปหน่อยนะตะ... นะคะ!" รินรีบแก้คำพูดของตัวเองทันทีเมื่อเผลอใช้สรรพนามชายออกไป พร้อมกับหัวเราะร่วนแก้เขิน "หมายถึงว่า... อาจารย์ไม่ได้ทำคนเดียวเสียหน่อยนี่คะ รินอยู่ตรงนี้ทั้งคน มีอะไรที่เราต้องกลัวกันล่ะ?" คำพูดเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความจริงใจนั้นทำให้มุมปากของจอมเวทสาวกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซเลสเทีย มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้โลกเสมือนจริงของเกม VRMMO ใบนี้ดูงดงามราวกับภาพวาดสีน้ำมัน ในระบบของเกม "ดินแดนไร้พรมแดน" แห่งนี้ เซเลสเทียถูกจัดให้อยู่ในสถานะ "ตัวละครผู้ทรงภูมิแต่ไร้พลัง" จากคำสาปปริศนาที่ซ่อนอยู่ในเนื้อเรื่องหลัก ทุกครั้งที่เธอพยายามจะร่ายเวทมนตร์ บทลงโทษจากระบบจะย้อนกลับมาทำร้ายค่าสถานะของเธอจนเกือบเป็นศูนย์ แต่ด้วยความช่วยเหลือจากระบบคราฟต์ไอเทมขยะของรินและการปรับแต่งสภาพแวดล้อมด้วยเศษซากเวทมนตร์ ทำให้วันนี้พวกเขามีโอกาสทองในการปลดล็อกขีดจำกัดนั้นเป็นครั้งแรก "ถ้าเช่นนั้น... รินต้องคอยประคองพลังงานรอบตัวไว้นะคะ อย่าให้มันรั่วไหลเด็ดขาด" เซเลสเทียสูดลมหายใจเข้าลึก ศาสตราเวทในตำนานที่หลับใหลอยู่ในความทรงจำเริ่มตื่นตัว เปลวเพลิงสีครามบริสุทธิ์ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้วของเธอ มันไม่ใช่เวทมนตร์โจมตีที่รุนแรงและป่าเถื่อน แต่เป็นเวทมนตร์สายควบคุมโครงสร้างที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนระดับสูง ซึ่งสอดคล้องกับระบบฟิสิกส์ของเกมที่ถูกออกแบบมาอย่างสมจริง รินขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวของหญิงสาว เขายื่นมือออกไปเหนือนิ้วของเธอเล็กน้อย พร้อมกับเปิดใช้งานสกิลเฉพาะตัว "เนตรผู้คัดแยกขยะระดับสูง" เพื่อตรวจสอบกระแสมานาที่กำลังปั่นป่วน หน้าต่างโปร่งใสสีทองคำฉายข้อมูลขึ้นมากลางอากาศ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบความหนาแน่นของมานาบริสุทธิ์เกินขีดจำกัด] [คำเตือน: โครงสร้างเวทมนตร์ของ 'เซเลสเทีย' กำลังปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม] [อัตราการประสานพลังงานระหว่าง ริน (ผู้เก็บขยะ) และ เซเลสเทีย (มหาเวท) : 87%... 92%... กำลังไต่ระดับ!] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเป็นจังหวะ หัวใจของรินเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ได้เห็นผลงานจากการผสมผสานไอเทมไร้ค่าให้กลายเป็นสื่อกลางนำพลังงานเวทอันยิ่งใหญ่ เขาใช้เศษเฟืองทองคำที่เก็บมาจากดันเจี้ยนซากเครื่องจักร มาทำหน้าที่เป็นตัวหน่วงกระแสมานาไม่ให้ระเบิดออก "ตอนนี้แหละค่ะ! อาจารย์ ปล่อยพลังงานส่วนเกินลงไปในแกนผลึกนั้นเลย!" รินส่งเสียงบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคง เซเลสเทียไม่ลังเลอีกต่อไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เปลวเพลิงสีครามพวยพุ่งออกจากปลายนิ้วราวกับดอกไม้ไฟที่กำลังผลิบาน มันพุ่งตรงเข้าสู่แกนผลึกเวทมนตร์ที่รินเตรียมไว้ เกิดเสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้น *ฟุ้งงงง!* คลื่นกระแทกเบาๆ แผ่ขยายออกไปรอบเต็นท์จนผ้าใบสะบัดไหว แต่ทว่า... ไม่มีพลังงานรั่วไหลออกไปทำลายล้างสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วบริเวณ เมื่อแสงนั้นจางลง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือผลึกเวทมนตร์สีครามใสบริสุทธิ์ ที่ภายในบรรจุโครงสร้างเวทระดับตำนานเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ รินถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า แต่รอยยิ้มกว้างกลับประดับอยู่บนใบหน้า "พวกเราทำสำเร็จแล้ว... เห็นไหมคะอาจารย์ บอกแล้วว่าเราทำได้!" เซเลสเทียลดมือลง หญิงสาวหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าอันงดงาม แต่นัยน์ตาของเธอกลับเปล่งประกายด้วยความรู้สึกที่เธอไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน—ความรู้สึกของการ "มีชีวิตอยู่" และ "แข็งแกร่งขึ้น" ด้วยพลังของตนเอง และ... ด้วยความช่วยเหลือจากเด็กหนุ่มผู้ไม่เคยย่อท้อคนนี้ "ขอบคุณนะคะ... ริน" เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ มันเป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ระบบของเกมจะประเมินค่าได้ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสำเร็จและมิตรภาพอันงดงามนั้นเอง... *ตี๊ดดดด! ตี๊ดดดด!* เสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบหลักของเกม "ดินแดนไร้พรมแดน" ก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศอย่างกะทันหัน มันไม่ใช่เสียงเตือนภารกิจปกติ แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งภูมิภาคซากปรักหักพัง [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการตื่น 0f 'ผู้พิทักษ์แห่งสนิมเหล็ก' ระดับ SSS บอสลับประจำเขตพื้นที่รกร้าง] [เงื่อนไขการกระตุ้น: เกิดการใช้เวทมนตร์โบราณระดับมหาเวทในรัศมี 5 กิโลเมตร] [คำเตือน: เป้าหมายกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดปัจจุบันของคุณ ระยะห่าง: 300 เมตร... 200 เมตร... กำลังประชิด!] พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นละอองจากซากปรักหักพังร่วงหล่นลงมาจากเพดานเต็นท์ รินสะดุ้งสุดตัว เขากระโดดคว้าประแจคู่ใจขึ้นมาถือไว้พร้อมกับหันไปมองหน้าอาจารย์สาวที่ดวงตากลับมาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง และก่อนที่รินจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกไป ผนังเต็นท์ด้านนอกก็ถูกกรงเล็บเหล็กขนาดมหึมาฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นประสาท ที่ทำให้ลมหายใจของพวกเขาทั้งคู่ต้องสะดุดกึกทันที! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและอาจารย์เซเลสเทียนะคะ!