การประจันหน้าในเมืองเริ่มต้น

"แกคิดว่าเศษเหล็กขึ้นสนิมพวกนี้ จะเอาไปแลกเศษทองแดงได้สักกี่เหรียญกันวะ เจ้าเด็กใหม่?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่นระเบิดขึ้นบริเวณจัตุรัสกลางเมืองเริ่มต้น 'อาร์เคเดีย' กลิ่นอายของความกดดันจากไอเทมสวมใส่ระดับสูงแผ่กระจายกดทับลงบนพื้นหินปูนสีขาว รินกำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้น สองมือของเขากำลังประคองโครงเหล็กกลไกชิ้นหนึ่งที่เก็บกวาดมาจากซากดันเจี้ยนชั้นนอก ดวงตากลมโตฉายแววระยิบระยับด้วยความเสียดาย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเขากำลังคิดคำนวณในใจว่า หากนำเฟืองเหล่านี้ไปหลอมรวมกับผงเวทมนตร์ธาตุไฟที่เหลืออยู่ เขาอาจจะประดิษฐ์คันเบ็ดเวทมนตร์อัตโนมัติขึ้นมาได้แท้ๆ แต่ดูเหมือนว่า "กิลด์โลหิตทมิฬ" จะไม่ได้มองเห็นคุณค่าในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ "พวกนายกำลังขวางทางเดินของฉันนะ" รินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนมุมปากอย่างอารมณ์ดีราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาว "แล้วก็... รบกวนช่วยถอยเท้าออกจากชิ้นส่วนกลไกตรงนั้นด้วย รองเท้าบู๊ตเหล็กกล้าเกรด C ของนายเหยียบโดนแกนกลางความจำเข้าแล้ว ถ้ามันพังขึ้นมา นายจะต้องเป็นคนชดใช้ค่าเสียหายนะ" "ฮ่าๆๆ! มันยังปากดีวะพี่ใหญ่!" ผู้เล่นสวมชุดเกราะหนักเผ่าออร์คหัวเราะลั่นจนพุงกระเพื่อม เขากระทืบเท้าลงบนชิ้นส่วนในมือรินซ้ำอีกครั้งจนเกิดเสียงโลหะบิดเบี้ยว "ขยะก็คือขยะ ไอ้งั่งเอ๊ย! ในเมืองเริ่มต้นแห่งนี้ กฎมันมีอยู่ว่าพวกเราคือผู้กำหนดเขตแดน ถ้าแกอยากจะรื้อค้นขยะเพื่อเอาเศษเงิน ก็ต้องจ่ายค่าคุ้มครองให้พวกเราซะดีๆ!" รอบด้าน ผู้เล่นจำนวนมากหยุดเดินและยืนมองเหตุการณ์ด้วยความหวาดกลัว บางคนส่ายหน้าด้วยความเวทนา ขณะที่บางคนซุบซิบถึงอิทธิพลของกิลด์โลหิตทมิฬที่ผูกขาดตลาดแลกเปลี่ยนในเขตนี้มานานหลายสัปดาห์ รินถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้โกรธเคือง เพียงแต่รู้สึกเสียดายเวลาที่ต้องมานั่งอธิบายหลักการรีไซเคิลให้คนพวกนี้ฟัง "เสียดายจริงๆ นะ..." รินพึมพำเบาๆ ขณะเอื้อมมือจะหยิบซากเฟืองที่เสียหายขึ้นมา *ฉึบ!* คมดาบเล่มใหญ่พุ่งแหวกอากาศปักลงตรงหว่างขาของริน ห่างจากปลายนิ้วไปเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงลมจากการฟันทำให้เส้นผมสีน้ำตาลของเขาสั่นไหว หัวหน้ากลุ่มผู้เล่นระดับสูงยิ้มเยาะด้วยแววตาดุร้าย เงื้อมือเตรียมคว้าคอเสื้อของเด็กหนุ่มขึ้นมาเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่า... อากาศรอบตัวกลับลดอุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็วจนน่าขนลุก เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับขนนกกระทบลงบนพื้นหินอ่อน ไม่มีใครทันสังเกตเห็นว่าร่างในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายดาราจักรเคลื่อนตัวเข้ามาประชิดตั้งแต่เมื่อไหร่ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไวโอเล็ตยามค่ำคืนลอยวนอยู่ในบรรยากาศที่จู่ๆ ก็เงียบสงบลงอย่างประหลาด รินชะงักมือที่กำลังจะหยิบของ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความโล่งอก "อาจารย์มาพอดีเลยครับ พอดีผมกำลังจะอธิบายเรื่องวงจรความร้อนให้พี่ๆ เขาฟังอยู่พอดี..." "ถอยไป, ริน" น้ำเสียงเรียบเฉย เย็นเยียบ และก้องกังวานราวกับเสียงกระซิบจากห้วงมิติที่ไร้ก้นบึ้งดังขึ้น เซเลสเทียไม่ได้แม้แต่จะชายตามองกลุ่มผู้เล่นระดับสูงที่ยืนขวางอยู่ เธอยืนสง่างามอยู่เบื้องหลังเด็กหนุ่ม มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าไหมสีขาวแตะลงบนด้ามไม้เท้าคริสตัลที่ส4ว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าครามจางๆ หัวหน้ากิลด์โลหิตทมิฬชะงัก เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นว่าเป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็กๆ สวมฮู้ดคลุมหน้า "เฮ้ย อีหนู คิดจะสอดมือเข้ามาเรื่องของกิลด์โลหิตทมิฬเรอะ? อยากรู้นักว่าเลเวลเท่าไหร่ ถึงกล้ามาทำเป็น..." คำพูดนั้นค้างอยู่ลำคอ เพราะในเสี้ยววินาทีต่อมา รอบตัวของเซเลสเทียเกิดวงแหวนเวทสีครามซ้อนทับกันถึงสามชั้น รัศมีพลังมานาแผ่ขยายออกไปเป็นคลื่นกระแทกขนาดมหึมา แรงกดดันระดับมหาเวทโบราณบีบอัดอากาศจนผู้เล่นรอบจัตุรัสหายใจไม่ออก ท้องฟ้าเหนือนครเริ่มต้นที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆหมุนวนสีดำสนิทในพริบตา ราวกับธรรมชาติกำลังหวาดกลัวต่อการตื่นขึ้นของตัวตนบางอย่าง *เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!* พื้นหินปูนใต้ฝ่าเท้าของกลุ่มผู้เล่นโลหิตทมิฬแตกร้าวเป็นรอยแยกรูปใยแมงมุม ไอเทมสวมใสเกรดสูงของพวกมันส่งเสียงร้องเตือนภัยดังระรัวเพราะรับภาระจากแรงกดดันไม่ไหว ออร์คตัวใหญ่ที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ ตอนนี้เข่าทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีเขียวคล้ำ ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ "ข้าไม่ชอบ..." เซเลสเทียเอ่ยขึ้น ดวงตาคู่สวยภายใต้ฮู้ดเหลือบมองต่ำลงด้วยแววตาว่างเปล่าและห่างเหิน ราวกับกำลังมองมดปลวกใต้ฝ่าเท้า "คนเสียงดัง... และคนที่ทำลายของสะสมของลูกศิษย์ของข้า" *ตูมมม!* คลื่นพลังเวทระเบิดออกเบาๆ แต่ทรงอานุภาพเพียงพอที่จะซัดร่างของผู้เล่นกลุ่มนั้นปลิวละลิ่วกระแทกกับกำแพงเมืองที่อยู่ห่างออกไปนับร้อยเมตรอย่างไร้ทางสู้ ค่าความเสียหายสีแดงฉานพุ่งขึ้นเหนือศีรษะทีละหลักหมื่นก่อนที่ร่างของพวกมันจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวกลับสู่จุดเกิด บรรยากาศรอบจัตุรัสกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เสียงลมหายใจของฝูงชนหยุดชะงัก รินลุกขึ้นปัดฝุ่นตามกางเกงอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะยิ้มกว้างให้อาจารย์สาวที่ยืนนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ขอบคุณมากครับอาจารย์ มือหนักขึ้นอีกแล้วนะครับเนี่ย เกือบจะเผลอทำลายกำแพงเมืองพังไปด้วยซ้ำ" รินเอ่ยหยอกล้อตามนิสัย เพื่อผ่อนคลายบรรยากาศที่ตึงเครียด เซเลสเทียหันกลับมามองเขา ดวงตาสีครามคู่สวยกะพริบช้าๆ ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าเจือความสับสนเล็กๆ ที่เธอมักจะเป็นเสมอเวลาใช้พลังเวทบทใหญ่ "ริน... เมื่อครู่... ข้าใช้เวทมนตร์อะไรไปหรือเปล่า? ทำไมพวกมันถึงล้มลงไปง่ายดายนัก... ข้าจำไม่ได้ว่าเคยเรียนบทเวทแบบนั้นมาจากที่ไหน..." เธอยกมือขึ้นกุมขมับเบาๆ อาการปวดศีรษะจากการพยายามดึงความทรงจำที่หาย 1 ไปเริ่มเล่นงานเธออีกครั้ง รินรีบก้าวเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปประคองข้อศอกของเธอไว้อย่างคุ้นเคย พร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่นที่เปี่ยมด้วยความจริงใจไปให้ "ไม่เป็นไรครับอาจารย์ จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมพาไปร้านน้ำชาหัวมุมถนนนั้น มีชาสมุนไพรสูตรพิเศษที่ผมเพิ่งปรุงขึ้นจากเศษใบไม้ในป่าหมอก ช่วยให้สมองปลอดโปร่งและระงับอาการปวดหัวได้ดีเยี่ยมเลยนะ" เซเลสเทียเงยหน้าขึ้นมองรอยยิ้มนั้น หัวใจที่เคยเหน็บหนาวและโดดเดี่ยวมาตลอดการเดินทางรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด เธอยอมพยักหน้าช้าๆ ปล่อยให้เด็กหนุ่มจูงแขนเดินเลี่ยงออกจากฝูงชนที่ยังคงยืนตะลึงงัน ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเท้าเดินพ้นมุมตึกของย่านการค้า เสียงเตือนจากระบบเครือข่ายส่วนกลางของเกมก็ดัง "ติ๊ง!" ขึ้นในโสตประสาทของรินอย่างกะทันหัน—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนทั่วไป แต่เป็นเสียงสังเคราะห์โทนต่ำที่เต็มไปด้วยสัญญาณอันตรายระดับวิกฤต *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับโลก]: ตรวจพบการบุกรุกจากตัวตนภายนอกเขตแดน พิกัดปัจจุบัน: ใจกลางมหาวิหารโบราณใต้ดินของเมืองเริ่มต้น...* *[คำเตือนพิเศษ]: ผู้อัญเชิญแห่งความมืด "คราส" ได้ตื่นจากการหลับใหลล้านปี เป้าหมายของมันคือ "กุญแจมิติ" ที่อยู่ในการครอบครองของเป้าหมายรหัส 'เซเลสเทีย'...* รินหยุดเดินกะทันหัน รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างลงในเสี้ยววินาที ขณะที่เซเลสเทียหันขวับกลับไปมองเบื้องหลัง—ที่ซึ่งพื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น และท้องฟ้าทั่วทั้งทวีปกำลังเปลี่ยนเป็นสีเลือด! —ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน