บทเรียนจากอาจารย์สาว

“ถ้าเจ้ายังพยายามจะยัดเยียดมานาทั้งหมดที่มีเข้าไปในอักขระตัวเดียวแบบนั้น อีกห้านาทีแขนขวาของเจ้าได้ระเบิดกลายเป็นเศษเนื้อแน่ ริน” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดของเซเลสเทียดังขึ้น ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของกระแสมานาที่ปั่นป่วนอยู่ในอุ้งมือของริน ชายหนุ่มกัดฟันแน่น เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังแผ่นศิลาจำลองที่เขาสร้างขึ้นจากเศษเหล็กและผลึกมานาคุณภาพต่ำที่เก็บได้จากกองขยะในบทก่อนหน้านี้ รินหอบหายใจถี่ แรงดันมหาศาลจากมานาที่เขายังควบคุมไม่ได้ดีนักกำลังดีดตัวกลับอย่างรุนแรง เขารู้สึกเหมือนมีพายุหมุนลูกเล็กๆ กำลังฉีกกระชากเส้นประสาทในปลายนิ้ว “ผมแค่คิดว่า... ถ้าเร่งความเร็วให้มันหมุนวนเร็วขึ้นอีกนิด พลังทำลายก็น่าจะเพิ่มขึ้น... โอ๊ย!” รินอุทานเมื่อกระแสมานาดีดตัวกลับจนเขากระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำที่พักชั่วคราว ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว เซเลสเทียที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกลเดินเข้ามาหาช้าๆ แสงสลัวจากตะเกียงมานาที่รินดัดแปลงขึ้นเองสะท้อนบนใบหน้าที่เรียบเฉยของนาง เส้นผมสีเงินประกายน้ำแข็งของอาจารย์สาวดูจะเรืองรองขึ้นเล็กน้อยเมื่อนางขมวดคิ้ว “เวทมนตร์ไม่ใช่การใช้กำลังเข้าหักหาญ แต่มันคือการสื่อสารริน” นางย่อตัวลงนั่งข้างๆ เขา ปลายนิ้วเรียวยาวเย็นเฉียบแตะลงบนหลังมือของรินที่กำลังสั่นเทา “เจ้าชอบมองหาประโยชน์จากสิ่งของที่คนอื่นทิ้งขว้าง เจ้ามองเห็นศักยภาพของขยะ... แต่ทำไมกับตัวเจ้าเอง เจ้าถึงพยายามจะทำลายมันด้วยความใจร้อนล่ะ?” รินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของเซเลสเทียในยามนี้ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งทิ้งตัวเหมือนวันแรกที่พบกัน แต่มันมีความอ่อนโยนที่เปราะบางซ่อนอยู่ เหมือนกระจกที่ร้าวแต่ยังสะท้อนแสงได้งดงาม “ผมแค่อยากเก่งขึ้นเร็วๆ เผื่อว่า... ผมจะช่วยหาคำตอบเรื่องอดีตของคุณได้ไงครับ” รินตอบพลางหัวเราะแห้งๆ แก้เขิน เซเลสเทียชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีอเมทิสต์ของนางวูบไหวราวกับถูกกระตุ้นความทรงจำบางอย่าง นางถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบเศษผลึกมานาที่รินทำตกขึ้นมา แล้ววางบนฝ่ามือของเขา “จงจำไว้... มานาไม่ได้ไหลผ่านเส้นชีพจรเพียงอย่างเดียว แต่มันไหลเวียนอยู่ในทุกอะตอมของโลกใบนี้ เลิกพยายาม 'ควบคุม' แต่มันจงหัด 'ชี้นำ' มันเหมือนสายน้ำเสีย” นางประคองมือของรินไว้ด้วยสองมือของนาง ความอบอุ่นจากร่างกายของเด็กหนุ่มส่งผ่านไปถึงจอมเวทสาวผู้สูญเสียความทรงจำ และในวินาทีนัน้ รินรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ต่างออกไป ไม่ใช่การอัดพลังที่รุนแรง แต่เป็นการไหลเวียนที่นุ่มนวลเหมือนคลื่นกระทบฝั่ง ระบบเกมแจ้งเตือนเสียงใสในโสตประสาทของรินทันที [แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น ‘ริน’ ได้รับทักษะเฉพาะตัว ‘มานารีโซแนนซ์ (Mana Resonance)’ ระดับเริ่มต้น] [สถานะ: คุณเริ่มเข้าใจพื้นฐานการปรับสมดุลมานาผ่านการชี้นำ แทนการบังคับแล้ว!] “นั่นแหละ” เซเลสเทียกระซิบ ชิดใกล้จนรินได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ฤดูหนาวจากตัวนาง “ลองอีกครั้ง คราวนี้อย่าใช้วิธีเดิม แต่จงนึกภาพว่ามานาคือขยะชิ้นหนึ่งที่เจ้ากำลังจะนำมาดัดแปลงให้เป็นผลงานศิลปะ... เจ้าต้องฟังสิ่งที่มันต้องการจะเป็น ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าอยากให้มันเป็น” รินหลับตาลง เขาเริ่มปล่อยใจให้ว่างเปล่า ภาพของเศษเหล็กสนิมเขรอะที่เขาเคยนำมาทำเป็นอุปกรณ์ช่วยชีวิตในวันวานผุดขึ้นมาในหัว แทนที่จะบังคับให้มานาเปลี่ยนรูปร่าง เขากลับค่อยๆ ปล่อยให้มันไหลลื่นไปตามกระแสความนึกคิดราวกับช่างฝีมือที่ค่อยๆ ขัดเกลาชิ้นงาน ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนจางก็แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของริน ไม่ใช่แสงที่ดุดันแต่เป็นแสงที่อบอุ่นและเสถียร มันลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ก่อตัวเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อนและสวยงามกว่าที่เขาเคยทำได้นับพันเท่า “ยอดเยี่ยม” เซเลสเทียชมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าทันใดนั้น นางก็ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของนางเบิกกว้างจ้องมองไปยังรอยแยกมิติที่ค่อยๆ ฉีกตัวออกเหนือหัวของทั้งคู่ “ริน... หยุดเดี๋ยวนี้! มีบางอย่าง... ไม่ใช่สิ... มีคนบางคนกำลังตามหา ‘กุญแจ’ ที่เจ้าเพิ่งจะสร้างขึ้นเมื่อครู่นี้!” รินยังไม่ทันได้ลืมตา ความรู้สึกกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาในถ้ำ ผนังศิลาที่เคยเงียบสงบเริ่มแตกร้าว แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนเศษหินร่วงกราวลงมาทับกองไอเทมที่รินสะสมไว้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ไม่มีจังหวะของมนุษย์ดังขึ้นจากรอยแยกมิตินั้น รินรีบกระชากตัวเซเลสเทียมาไว้ด้านหลัง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว แสงสีดำสนิทก็พุ่งลงมาจากรอยแยกนั้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงกระดูก "ในที่สุด... ข้าก็ตามหาแหล่งกำเนิดพลังที่ทำลายวงจรของท่านเจอเสียที" ร่างเงาสีดำปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันไม่ใช่บอสระดับสูง แต่มันคือผู้คุมกฎแห่งระบบที่ควรจะอยู่ในเขตพื้นที่ห้ามเข้า และสิ่งที่ทำให้รินใจสั่นที่สุดคือ... ดวงตาของมันจ้องมองมาที่ 'เซเลสเทีย' ไม่ใช่เขา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินและอาจารย์สาวผู้ลึกลับในบทนี้ หวังว่าจะถูกใจนะคะ!