ปริศนาไอเทมลึกลับ

"อย่าแตะมันด้วยมือเปล่า!" เสียงปรามของเซเลสเทียเฉียบขาดจนรินที่กำลังจะเอื้อมมือไปคว้าวัตถุรูปทรงคล้ายผลึกแก้วบิดเบี้ยวบนโต๊ะไม้เก่าๆ ต้องชะงักกึก ปลายนิ้วของเขาห่างจากพื้นผิวสีม่วงหม่นนั้นเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ประกายไฟฟ้าสถิตสีน้ำเงินอ่อนเต้นเร่าอยู่รอบผลึกราวกับมีชีวิต "อาจารย์... ข้าแค่รู้สึกว่ามันกำลังเรียกชื่อข้าอยู่" รินดึงมือกลับมาอย่างว่าง่ายพลางพ่นลมหายใจออกทางจมูก ดวงตาของเขาไม่ได้ฉายแววหวาดกลัว แต่เป็นความกระหายใคร่รู้ที่ปิดไม่มิด เซเลสเทียในชุดคลุมสีขาวเงินขยับเข้ามาใกล้ แสงจากตะเกียงน้ำมันในร้านเก็บขยะท้ายเมืองทำให้ใบหน้าของเธอแลดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง แม้ดวงตาสีมรกตคู่นั้นจะยังคงมีความเย็นชาของจอมเวทผู้ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานซ่อนอยู่ เธอยกมือขึ้นร่ายเวทมนตร์คุ้มกันเป็นชั้นบางๆ รอบวัตถุนั้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "มันไม่ใช่แค่ไอเทมขยะที่เจ้าไปคุ้ยมาจากกองเศษซากของหอคอยต้องห้ามหรอกนะริน... พลังงานที่เต้นอยู่ข้างในนี้ มันคือเศษเสี้ยวของ 'ความทรงจำที่หายไป' ของโลกใบนี้" รินหยิบแว่นขยายที่ประดิษฐ์ขึ้นจากเลนส์แก้วแตกและเศษเหล็กกล้าขึ้นมาส่องดูพินิจพิเคราะห์ บนผิวผลึกที่ดูเหมือนไร้ค่า กลับมีอักขระเวทมนตร์จางๆ ปรากฏขึ้นเมื่อต้องแสงจากตะเกียง มันไม่ใช่ภาษาที่เขาเคยเห็นในตำราเกมทั่วไป แต่มันเป็นเส้นสายที่ซับซ้อนราวกับแผนที่ดวงดาว "ถ้ามันคือความทรงจำ งั้นข้าก็ต้องมีวิธีดึงข้อมูลมันออกมาได้สินะ" รินพึมพำ เขาหยิบอุปกรณ์ดัดแปลงไอเทมขึ้นมา วางผลึกไว้บนแท่นเหล็กแม่เหล็กที่เขาสร้างเอง มือที่มั่นคงเริ่มบรรจงปรับจูนกระแสมานาเข้าสู่ผลึกทีละน้อย *ตื๊ด... ตื๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบเกมดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะที่หัวใจของรินเริ่มเต้นรัว ระบบไม่ได้ขึ้นข้อความสถานะปกติ แต่มันกำลังสั่นไหวราวกับถูกรบกวนด้วยไวรัสบางอย่าง "ริน... ถอยออกมา!" เซเลสเทียร้องเตือนทันทีที่เห็นรอยร้าวบนพื้นผิวผลึกสีม่วง พลังงานสีดำสนิทเริ่มทะลักออกมาเหมือนหยดหมึกที่หยดลงในน้ำใส มันไม่ใช่แค่มานา แต่มันคือ 'ความว่างเปล่า' รินไม่ได้ถอย เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ต่างออกไป แทนที่จะพยายามสกัดกั้นพลังงาน เขาเลือกที่จะ 'เชื่อมต่อ' ตัวเองเข้ากับผลึกนั้นโดยใช้ความสามารถพิเศษของอาชีพเซียนเก็บขยะ—*การประสานเศษซาก (Scrap Synergy)* วินาทีที่นิ้วสัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง โลกทั้งใบของรินก็มืดดับลง เขาพบว่าตัวเองไม่ได้ยืนอยู่ในห้องมืดๆ ของร้านเก็บขยะอีกต่อไป แต่กำลังลอยอยู่ท่ามกลางห้วงอวกาศที่เต็มไปด้วยเศษซากของดินแดนที่ล่มสลาย เบื้องหน้าเขาคือเงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นตา... เซเลสเทีย ในชุดเกราะนักรบที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและบาดแผล เธอกำลังกอดผลึกแก้วนี้ไว้แน่น ดวงตาของเธอในภาพนิมิตนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและการสูญเสีย *“ริน... อย่าหาคำตอบ... ในสิ่งที่เจ้ายังไม่พร้อมจะแบกรับ”* เสียงนั้นก้องกังวานอยู่ในจิตใต้สำนึก ก่อนที่แรงกระแทกมหาศาลจะเหวี่ยงรินให้หลุดออกจากห้วงนิมิต เขากระเด็นไปกระแทกกับชั้นวางของจนพังระเนระนาด เสียงข้าวของตกกระทบพื้นดังก้องไปทั่วร้าน รินหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มหน้าผาก เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือเซเลสเทียที่ทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง แต่แววตาของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้ายที่ยาวนานนับพันปี "อาจารย์... ท่านเห็นใช่ไหม?" รินเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่า เซเลสเทียไม่ตอบ เธอยื่นมือมาสัมผัสที่ใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน แต่แล้วสัญญาณเตือนระดับวิกฤตจากระบบเกมก็ดังขึ้นลั่นห้องจนสั่นสะเทือนไปทั้งอาคาร [⚠️ ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบรอยแยกของมิติในพื้นที่ปัจจุบัน] [⚠️ คำเตือน: ไอเทม 'เศษเสี้ยวแห่งพันธสัญญา' ได้ตื่นขึ้นและทำการเรียกหานายเหนือหัวที่แท้จริง] ทันใดนั้นเอง ประตูหน้าร้านที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาก็ถูกกระแทกจนพังทลายลง กองกำลังทหารในชุดเกราะสีเงินตราสัญลักษณ์แห่ง 'จักรวรรดิไร้พรมแดน' ก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ โดยมีชายสวมหน้ากากเหล็กเดินนำหน้าเข้ามาด้วยท่าทีเยือกเย็น "ในที่สุดก็เจอตัวเสียที... ขยะชิ้นที่หายไปของราชวงศ์" ชายสวมหน้ากากเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะชี้นิ้วมาที่เซเลสเทียที่กำลังกอดผลึกแก้วไว้แนบอก "จอมเวทผู้ลืมตัว... ถึงเวลาที่เจ้าต้องกลับไปชดใช้กรรมที่ก่อไว้ในนรกนั่นเสียที" รินกัดฟันแน่น เขารู้ว่านี่ไม่ใช่แค่เควสต์ธรรมดา แต่มันคือจุดเริ่มต้นของสงครามที่อาจเปลี่ยนโฉมหน้าของโลกเกมนี้ไปตลอดกาล เขาลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แต่มือของเขากำอาวุธที่เพิ่งดัดแปลงเสร็จไว้แน่น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านปริศนาที่ซับซ้อนนี้ไปกับรินและอาจารย์เซเลสเทียในตอนนี้นะคะ!