ภารกิจดันเจี้ยนระดับต่ำ

"หยุดมือก่อนค่ะริน ถ้าคุณยังยัดเยียดไอเทมขยะพวกนั้นลงไปในกระเป๋ามิติอีกแค่ชิ้นเดียว ดิฉันเกรงว่าค่าความเสถียรของช่องเก็บของมันจะพังทลายลงเสียก่อน" เสียงหวานทว่าเย็นเยียบของเซเลสเทียดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นภายในดันเจี้ยน 'โพรงรากไม้ต้องสาป' เธอไม่ได้หันมามองคนข้างกาย ดวงตาสีไพลินคู่สวยยังคงจับจ้องไปที่ผนังดินเหนียวที่เต็มไปด้วยร่องรอยการกัดกร่อนจากเวทมนตร์ รินชะงักมือที่กำลังจะหยิบเศษเหล็กสนิมเขรอะจากซากมอนสเตอร์กิ้งก่าหินขึ้นมา เขาหัวเราะแห้งๆ พลางใช้นิ้วเกาแก้มอย่างประหม่า "โธ่ อาจารย์คะ ของพวกนี้ถ้าเอาไปหลอมรวมกับแร่เหล็กเกรดต่ำที่เราเจอในชั้นแรก มันอาจจะกลายเป็นไอเทมเพิ่มค่าป้องกันในสภาวะวิกฤตได้เลยนะ ไม่ลองไม่รู้หรอกค่ะ" "นั่นคือ 'ขยะ' ที่มีสถานะสถานะคงค้าง ไม่ใช่ทรัพยากรค่ะ" เซเลสเทียถอนหายใจพลางขยับชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูขัดกับบรรยากาศอันสกปรกของดันเจี้ยนระดับต่ำแห่งนี้ "หน้าที่ของเราคือการเคลียร์ดันเจี้ยนเพื่อหาข้อมูล ไม่ใช่การมาเปิดร้านขายของชำในถ้ำมืดๆ แห่งนี้นะคะ" รินยิ้มกว้างก่อนจะเก็บเศษเหล็กชิ้นนั้นลงกระเป๋าตามเดิมอย่างรวดเร็ว "เข้าใจแล้วค่ะ แต่ก็นะ... สำหรับคนที่แทบไม่มีเงินติดตัวอย่างฉัน การมองเห็นโอกาสในสิ่งที่คนอื่นมองว่าไร้ค่ามันคือทักษะการเอาตัวรอดนะคะอาจารย์" ทั้งสองก้าวเดินต่อไปบนพื้นดินที่ชื้นแฉะ ระบบภายในเกมแสดงผลแผนที่ดันเจี้ยนชั้นที่สองอย่างคร่าวๆ ดันเจี้ยนแห่งนี้เป็นเพียงพื้นที่ทดสอบระดับต่ำสำหรับผู้เล่นหน้าใหม่ แต่ทว่าบรรยากาศกลับเงียบผิดปกติ ไม่มีแม้แต่เสียงแมลงหรือเสียงคำรามของมอนสเตอร์ประจำถิ่น รินหยุดเดิน สายตาคมกริบของเขาเริ่มสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เขาหยิบเศษผลึกแก้วชิ้นเล็กที่ได้มาจากการดัดแปลงเศษซากไอเทมในบทก่อนหน้านี้ขึ้นมาวางไว้บนฝ่ามือ ผลึกแก้วนั้นเริ่มส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังเต้นรำไปตามกระแสพลังงานเวทที่ผิดเพี้ยนในอากาศ "อาจารย์คะ... รอบๆ ตัวเราตอนนี้ พลังงานเวทไม่ได้ไหลเวียนตามธรรมชาติของดันเจี้ยน แต่มันถูก 'ดูด' ไปที่ไหนสักแห่ง" รินกระซิบ เซเลสเทียขมวดคิ้ว มือเรียวบางของเธอคว้าคทาไม้อายุนับร้อยปีขึ้นมาถือไว้โดยสัญชาตญาณ "ดิฉันก็สัมผัสได้ค่ะ... เหมือนกับว่ามีใครบางคนกำลัง 'จำลอง' ระดับความยากของดันเจี้ยนนี้ขึ้นมาใหม่ โดยใช้มวลพลังงานชีวิตของมอนสเตอร์ที่นี่เป็นเชื้อเพลิง" "ถ้าอย่างนั้น ที่เราไม่ได้เจอมอนสเตอร์เลยตั้งแต่ทางเข้า..." รินเริ่มหน้าซีด "นั่นก็หมายความว่า พวกมันทั้งหมดถูกสูบพลังจนแห้งเหือดไปแล้ว และในขณะเดียวกัน..." เซเลสเทียเว้นจังหวะ สายตาของเธอจับจ้องไปที่ประตูหินบานยักษ์ที่ปลายทางเดิน "บางสิ่งที่อยู่หลังประตูนั่น กำลังอิ่มเอมกับพลังงานมหาศาลจนแทบจะระเบิดออกมา" ทั้งสองค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้ประตูหินรอยแตกบนบานประตูไม่ได้เกิดขึ้นจากกาลเวลา แต่เป็นรอยร้าวที่เกิดจากแรงดันมหาศาลจากภายใน รินหยิบ 'เครื่องประจุพลังงานเวทฉุกเฉิน' ที่เขาเพิ่งดัดแปลงจากชิ้นส่วนเศษโลหะและหินเวทมนตร์ขึ้นมาเตรียมพร้อม ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นพร้อมกันทั้งคู่ด้วยระดับเสียงที่ผิดปกติ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของดันเจี้ยน! ภารกิจ 'สำรวจโพรงรากไม้' ถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติ] [ระบบแจ้งเตือน: เข้าสู่เงื่อนไขลับ 'วิถีแห่งผู้ถูกลืม' - ดันเจี้ยนระดับต่ำถูกยกระดับสู่สถานะ 'เขตแดนต้องห้ามของความทรงจำ' (SSS-Rank Dungeon)] รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นตัวเลขสถานะที่ปรากฏขึ้นบนอากาศ 'เลเวลศัตรู: ???' ก่อนที่รินจะได้เอ่ยปาก เซเลสเทียที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ ก็ทรุดลงไปกับพื้น มือของเธอสั่นเทาขณะกุมหน้าอก สายตาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "อาจารย์คะ! เป็นอะไรไปคะ!?" รินรีบเข้าไปประคอง แต่เซเลสเทียกลับคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นแรงจนรินรู้สึกเจ็บ "ริน... หนีไป" เสียงของเธอแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความสั่นเครือ "ความทรงจำที่หายไปของดิฉัน... มันไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกผนึกไว้ในที่แห่งนี้ และสิ่งที่กำลังจะปรากฏตัวออกมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า..." เซเลสเทียเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีไพลินของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานชั่วขณะ ราวกับมีตัวตนอีกคนกำลังตื่นขึ้นจากหลับใหล "มันคือส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณที่ดิฉันเคยทำลายทิ้งไปเองกับมือ... และตอนนี้ มันกำลังจะกลับมาทวงคืนทุกอย่างค่ะ" ครืนนนนน! ประตูหินบานยักษ์พังถล่มลงมาเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว แต่สิ่งที่ก้าวออกมาจากหลังบานประตูไม่ใช่สัตว์ประหลาดรูปร่างน่าเกลียดอย่างที่รินคาดคิด กลับเป็นร่างเงาสีดำสนิทที่ถอดแบบมาจากเซเลสเทียอย่างไร้ที่ติ ร่างนั้นไม่ได้มีคำพูดใดๆ แต่มันชูมือขึ้นสู่เบื้องบน สร้างวงเวทสีม่วงเข้มขนาดมหึมาที่แผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งดันเจี้ยนจนท้องฟ้าจำลองเบื้องบนแตกสลายเผยให้เห็นความว่างเปล่าที่แท้จริงของระบบเกม รินมองไปที่ระบบของตัวเองอีกครั้ง และคราวนี้เขาก็แทบหยุดหายใจ [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นริน และอาจารย์เซเลสเทีย ถูกขังอยู่ในห้วงเวลาที่ถูกสร้างขึ้นโดย 'เศษเสี้ยวแห่งผู้สืบทอดบัลลังก์เวทมนตร์'... เริ่มต้นนับถอยหลังสู่การลบตัวตนภายใน 60 นาที] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความตื่นเต้นในดันเจี้ยนระดับต่ำที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงนี้ไปกับรินและเซเลสเทียนะคะ! ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนค่ะ