ความสำเร็จก้าวแรก

"ริน... ถ้าเจ้ายังเอาแต่จ้องกองขยะพวกนั้นอยู่แบบนี้ เราคงได้กลายเป็นมัมมี่เฝ้าดันเจี้ยนก่อนจะได้เห็นทางออกแน่ๆ ค่ะ" เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกังวลของเซเลสเทียดังขึ้น ท่ามกลางเสียงขู่คำรามก้องของฝูงหุ่นยนต์พิทักษ์ขึ้นสนิมที่ล้อมรอบพวกเราไว้ทั้งสี่ทิศทาง ดันเจี้ยน 'โรงงานเหล็กไหลลืมเลือน' แห่งนี้ไม่ได้ต้องการพลังทำลายล้างแบบซึ่งหน้า แต่มันคือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อกลั่นกรองผู้เล่นที่ไร้ซึ่งไหวพริบ รินไม่ได้หันกลับไปมองจอมเวทสาวที่กำลังกางบาเรียสีครามสั่นระริกรับคมดาบเลเซอร์ของหุ่นยนต์รุ่นจู่โจม เขาเพียงแค่นั่งยองๆ อยู่ข้างซากกลไกชิ้นหนึ่ง มือหนาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันขยับไขควงดัดแปลงในมืออย่างรวดเร็ว "ใจเย็นๆ ครับ... ไม่สิ ใจเย็นๆ นะครับท่านอาจารย์" รินแก้ไขคำพูดตัวเองอย่างลนลานเมื่อเห็นคิ้วเรียวสวยของเซเลสเทียขมวดเข้าหากัน "ผมไม่ได้ทิ้งขยะ ผมกำลังสร้าง 'กุญแจ' อยู่ต่างหาก ขยะพวกนี้คือเศษซากของระบบระบายอากาศที่เชื่อมต่อกับหัวใจของดันเจี้ยน ถ้าเราทำลายหุ่นพวกนี้ไปเรื่อยๆ เราจะไม่มีทางชนะ เพราะมันจะรีเซ็ตตัวเองใหม่ทุกๆ ห้านาที แต่มันมีจุดบอด... จุดที่ทำให้มันกลายเป็นแค่เศษเหล็กกองโต" "จุดบอด?" เซเลสเทียขยับตัวหลบกระสุนแสงด้วยท่วงท่าสง่างาม แม้เหงื่อจะซึมตามไรผม แต่ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องที่หลังของรินอย่างคาดหวัง "ในบันทึกที่ข้าพอจะจำได้ ดันเจี้ยนประเภทโรงงานมักจะมีระบบเครือข่ายศูนย์กลาง... แต่เจ้าจะเข้าถึงมันได้อย่างไรในเมื่อหุ่นพวกนี้ขวางอยู่?" รินแสยะยิ้มที่มุมปาก ในมือของเขามีอุปกรณ์ขนาดเท่าฝ่ามือที่เขาประกอบขึ้นจากชิ้นส่วนขยะเมื่อครู่ มันคือ 'อุปกรณ์รบกวนสัญญาณคลื่นความถี่ต่ำ' ที่เขาถอดแบบมาจากไอเทมขยะที่เคยเก็บได้จากถังขยะในเมืองเริ่มต้น "เราไม่ได้จะสู้กับมันครับเซเลสเทีย... เราจะทำให้มัน 'ลืม' ว่าเราเป็นศัตรู" รินดีดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะพุ่งตัวออกไปท่ามกลางวงล้อมของหุ่นยนต์เหล็กกล้า เขาไม่ได้ใช้ดาบ แต่เขาสไลด์ตัวลอดใต้ขาหุ่นยนต์ตัวใหญ่ที่สุด ก่อนจะยัดเจ้าอุปกรณ์ชิ้นนั้นเข้าไปในช่องเปิดข้างลำตัวของมัน เสียงกลไกภายในหยุดกึก เงียบสนิทจนน่าตกใจ *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงกระบวนการอัลกอริทึมของหุ่นยนต์ Guardian Type-A] [สถานะ: การตรวจจับศัตรูถูกระงับ] ทันใดนั้น หุ่นยนต์นับสิบตัวที่เคยตั้งท่าจะสังหารพวกเขากลับลดอาวุธลงพร้อมกัน แล้วหมุนตัวกลับไปยืนประจำการที่ผนังห้องราวกับรูปปั้น รินยืนหอบหายใจเบาๆ พลางส่งยิ้มกว้างให้เซเลสเทียที่ยืนนิ่งตะลึงกับภาพตรงหน้า "สำเร็จแล้วครับ! ทางออกเปิดแล้ว" รินชี้ไปยังกำแพงเหล็กด้านหลังฝูงหุ่นยนต์ที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เซเลสเทียเดินเข้ามาหาเขา แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด เธอเอื้อมมือขึ้นปัดเศษฝุ่นบนไหล่ของเขาเบาๆ "เจ้า... มีวิธีการมองโลกที่แปลกประหลาดดีนะคะริน สิ่งที่คนอื่นเรียกว่าขยะ กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญที่แม้แต่จอมเวทระดับสูงยังมองข้ามไป ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าถึงได้ถูกดึงดูดเข้ามาในสถานที่แห่งนี้" "เพราะผมเชื่อว่าไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ไร้ค่าครับ แค่ต้องวางให้ถูกที่ถูกเวลาเท่านั้นเอง" ทั้งสองก้าวผ่านโถงทางเดินด้วยความรู้สึกผ่อนคลายขึ้น ทว่าเมื่อพวกเขาก้าวพ้นขอบประตูสู่ห้องโถงกว้างใหญ่ บรรยากาศโดยรอบกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของทั้งคู่ เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่ทางออกที่สวยหรู แต่เป็นแท่นบูชาหินโบราณที่สั่นไหวอย่างรุนแรง *ครืน... ครืน...* แรงกดดันมหาศาลถาโถมลงมาราวกับภูเขาถล่ม จนรินแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เซเลสเทียถึงกับทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือเรียวพยายามร่ายเวทป้องกันแต่พลังกลับถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่า หน้าต่างระบบสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าของรินอย่างรวดเร็วและรัวเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน [ประกาศจากระบบ: ดันเจี้ยนระดับ B ถูกยกระดับเป็นพื้นที่หวงห้ามระดับ SSS!] [คำเตือน: สิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้โรงงานแห่งนี้ได้ตื่นขึ้นจากการรบกวนของอุปกรณ์ที่ท่านเพิ่งติดตั้ง!] รินเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่กำลังเคลื่อนที่อยู่ภายใต้แท่นหิน ดวงตาสีทองขนาดมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืดมิด มันไม่ใช่หุ่นยนต์... แต่มันคือผู้พิทักษ์ที่แท้จริงของสถานที่แห่งนี้ และดูเหมือนว่ามันกำลังมองตรงมาที่ 'กุญแจ' ในมือของรินด้วยความโกรธแค้น "เซเลสเทีย... ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้แค่ผ่านดันเจี้ยนธรรมดาแล้วล่ะครับ" รินพูดเสียงสั่น ขณะที่ความมืดรอบกายเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของกรงเล็บเหล็กที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนบดบังแสงสว่างจากทางออกจนมืดมิด นี่คือความท้าทายที่แท้จริงที่รอคอยพวกเขาอยู่ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจมาให้กันเสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!