เดินทางสู่ทวีปตะวันออก

กรงเล็บเหล็กมหึมาที่แผ่ขยายตัวราวกับความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่การข่มขู่ รินสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของอากาศที่บิดเบี้ยวจนเกิดเสียงหวีดหิวแหลมสูง แผ่นหลังของเขากระแทกเข้ากับผนังหินเย็นเฉียบของอุโมงค์มิติอย่างจัง ขณะที่เศษซากขยะเวทมนตร์ในกระเป๋าคาดเอวส่งเสียงสั่นพ้องราวกับเตือนภัย "อาจารย์เซเลสเทียคะ! ทางออกข้างหน้าถูกปิดตายด้วยเขตอาคมระดับสูง... ไม่ใช่แค่เวทมนตร์ภาพลวงตาธรรมดาแน่ค่ะ" รินร้องบอก พร้อมกับตวัดมือคว้าเอาโครงเหล็กขึ้นสนิมชิ้นหนึ่งที่เก็บมาจากซากหุ่นเชิดโบราณในบทก่อนหน้าขึ้นมาคั่นกลางระหว่างเขากับกรงเล็บมรณะ เซเลสเทียไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาในทันที ดวงตาสีครามคู่สวยของอาจารย์สาวลึกลับกวาดมองไปทั่วบริเวณด้วยความเยือกเย็น แม้ว่าร่องรอยความทรงจำในอดีตของนางจะยังคงเลือนราง แต่มือเรียวบางที่กำคทอไม้เก่าๆ นั้นกลับมั่นคง ไม่มีอาการสั่นเทาแม้แต่น้อย ปลายคทาส่องประกายแสงสีเงินยวดยวงออกมาตัดกับความมืดมิดรอบกาย เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่ค้ำจุนพวกเขาทั้งสองไว้ในห้วงเวลาอันวิกฤตนี้ "ริน... เจ้าเหล็กขึ้นสนิมในมือเจ้านั่น ไม่ได้มีไว้แค่ประดับกระเป๋าใช่ไหมคะ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของกรงเล็บเหล็กที่กำลังบีบแคบเข้ามาทุกที "แน่นอนค่ะอาจารย์! ของเสียในสายตาคนอื่น คือสมบัติล้ำค่าของผู้เชี่ยวชาญการรีไซเคิลค่ะ" รินแย้มยิ้มออกมาได้แม้ในสถานการณ์คับขัน เขาส่งกระแสมานาผ่านปลายนิ้วเข้าสู่โครงเหล็กขึ้นสนิม ทักษะเฉพาะตัว [การแปรสภาพขยะเวท (Scrap Alchemist)] ทำงานขึ้นทันที แสงสีฟ้าอมเขียวสว่างวาบขึ้นพร้อมกับโครงเหล็กที่บิดรูปร่างกลายเป็นโล่สะท้อนเวทมนตร์ขนาดพอ1คน "รับไปค่ะ! ตาเราต้องบุกเบิกเส้นทางใหม่แล้ว" เปรี้ยง! แรงกระแทกจากการปะทะระหว่างกรงเล็บเหล็กและโล่รีไซเคิลสร้างคลื่นกระแทกจนฝุ่นตลบอบอวล ทว่า รินและเซเลสเทียไม่ได้ถูกบดขยี้อย่างที่เงาปริศนาคาดคิด แรงสะท้อนจากโล่เวทมนตร์ดัดแปลงทำให้ช่องว่างของมิติเกิดรอยปริร้าว รินอาศัยจังหวะนี้เองใช้เท้าถีบเข้าที่ผนังหินและพุ่งทะยานผ่านม่านหมอกสีดำทมิฬออกสู่เบื้องหน้าทันที วูบ—! สายลมอันรุนแรงและกลิ่นอายของธรรมชาติที่แปลกประหลาดพัดปะทะเข้าใส่ใบหน้าของทั้งคู่ทันทีที่ก้าวพ้นเขตอุโมงค์มิติ ความมืดมิดอันน่าอึดอัดถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างสีทองอบอุ่นของดวงอาทิตย์ที่กำลังทอแสงลอดผ่านเรือนยอดไม้สูงเสียดฟ้า ทว่า บรรยากาศโดยรอบกลับไม่ได้เงียบสงบหรือปลอดภัยอย่างที่คิด นี่คือ "ทวีปตะวันออก" แผนที่ใหม่ระดับความยากสูงลิ่วที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความลึกลับ รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับตัวให้เข้ากับความหนาแน่นของมานาในพื้นที่แห่งนี้ ระบบเกม VRMMO แสดงหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นตรงหน้าทันที แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้รินต้องหยุดชะงักฝีเท้า "ป่าแห่งนี้น่าสนใจมากเลยนะคะอาจารย์..." รินพึมพำเบาๆ สายตากวาดมองไปยังต้นไม้ใบหญ้าที่ดูคล้ายพืชพรรณธรรมดา แต่หากสังเกตด้วยทักษะการตรวจสอบของเซียนเก็บขยะแล้ว ทุกต้นล้วนมีคราบออราของแร่เวทมนตร์หายากเคลือบอยู่ ราวกับว่าผืนป่าทั้งผืนถูกหล่อเลี้ยงด้วยพลังงานบางอย่างที่สูญหายไปจากทวีปหลัก เซเลสเทียก้าวเท้าเดินเคียงข้าง ร่างระหงหยุดยืนบนรากไม้โบราณขนาดใหญ่ ดวงตาสีครามมองสำรวจขอบฟ้าไกลโพ้นที่มีภูเขาลอยฟ้าซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ "มานาในดินแดนนี้มีความดิบเถื่อนและบริสุทธิ์กว่าที่เราคุ้นเคยค่ะริน... ระวังตัวด้วย พลังงานรูปแบบนี้มักดึงดูดสิ่งมีชีวิตที่กลายพันธุ์และอยู่นอกเหนือฐานข้อมูลของระบบ" คำเตือนของอาจารย์สาวไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย กรอบ... แกรบ... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นจากพงหญ้าหนาทึบเบื้องหน้า ยอดไม้สั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังพุ่งตรงมาทางพวกเขาด้วยความเร็วสูง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเป็นจังหวะ ราวกับเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าหัวใจให้เต้นระรัว รินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เขาย่อตัวลงเล็กน้อย มือขวาแตะลงบนพื้นดินเพื่อสัมผัสคลื่นความสั่นสะเทือน ขณะที่มือซ้ายเตรียมดึงเศษซากไอเทมชิ้นใหม่ออกมาจากกระเป๋า "ขนาดตัวไม่ธรรมดาเลยนะคะ ดูจากแรงสั่นสะเทือนแล้ว น่าจะเป็นมอนสเตอร์ระดับบอสประจำพื้นที่ หรือไม่ก็... ผู้พิทักษ์โบราณที่ถูกลืมเลือน" กิ่งไม้ขนาดใหญ่หักสะบั้นลง ร่างของสิ่งมีชีวิตที่ซ่อนอยู่หลังม่านใบไม้ก็ก้าวออกมาปรากฏแก่สายตา มันคือสุนัขป่ามหึมาที่มีลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดคริสตัลสีนิลกาฬ ดวงตาทั้งสามคู่เปล่งประกายสีแดงฉานจ้องมองผู้มาเยือนทั้งสองด้วยความกระหายเลือด เหนือสิ่งอื่นใด คือออร่าแรงกดดันรอบตัวมันที่รุนแรงเสียจนทำให้ทัศนียภาพรอบด้านบิดเบี้ยว เซเลสเทียยกคทาขึ้นช้าๆ วงแหวนเวทสีเงินปรากฏขึ้นกลางอากาศเพื่อเตรียมรับมือ ทว่า ในวินาทีที่สุนัขป่าคริสตัลอ้าปากคำราม เสียงร้องของมันกลับก้องกังวานเป็นชื่อเรียกโบราณที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณของอาจารย์สาวเข้าอย่างจัง "เซเลสเทีย... เจ้า... กลับมาแล้วหรือ..." ร่างของอาจารย์สาวชะงักกุนต์ คทาในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นหญ้าเบื้องล่าง สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นซีดเผือด นัยน์ตาสีครามเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น ขณะที่หน้าต่างระบบแจ้งเตือนระดับสูงสุดก็เด้งขึ้นมาตรงหน้ารินด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่รัว [ประกาศจากระบบ: พบเป้าหมายสำคัญในตำนาน - "ผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญาโบราณ" ได้ตื่นจากการหลับใหล] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: "อดีตที่ถูกลืมเลือนแห่งทวีปตะวันออก" เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ] [คำเตือน: ตัวตนของเซเลสเทียกำลังถูกเปิดเผย และคุณมีเวลาเพียง 10 วินาที ก่อนที่มิติรอบตัวจะถูกล็อกดาวน์ถาวรโดยระบบ!] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและอาจารย์เซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!