เมืองแห่งเมฆา

"เก้า... แปด... เจ็ด..." เสียงนับถอยหลังของระบบดังระรัวก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังเร่งจังหวะหัวใจของรินให้เต้นระส่ำ รอบกายของพวกเขาทั้งคู่ในเวลานี้ ท้องฟ้าสีครามที่เคยโปร่งโล่งกลับถูกบิดเบี้ยวด้วยรอยแตกสีม่วงเข้ม คล้ายกระจกเงาที่กำลังจะแตกละเอียด มิติอากาศรอบตัวหนาแน่นจนกลายเป็นอุปสรรคต่อการหายใจ แรงกดดันมหาศาลจากระบบหลักของเกมพยายามที่จะ ‘ล็อกดาวน์’ พื้นพิกัดนี้เพื่อปิดผนึกตัวตนของเซเลสเทียกลับสู่ความมืดมิด "ริน! รีบใช้ [เข็มทิศขยะมิติ] ที่คุณเก็บมาจากซากเรือเหาะโบราณในเขตแดนล่มสลายเร็วเข้าค่ะ!" เสียงของเซเลสเทียเอ่ยขึ้นท่ามกลางความอลหม่าน แม้ใบหน้าที่งดงามราวกับรูปสลักจะยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ได้ แต่นัยน์ตาสีครามคู่สวยกลับไหวระริกด้วยความกังวล มือเรียวบางเอื้อมมากำชายเสื้อของชายหนุ่มแน่นโดยไม่รู้ตัว รินไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว สมองอันปราดเปรื่องของเซียนเก็บขยะประมวลผลด้วยความเร็วสูง มือซ้ายควักเอาเศษโลหะขึ้นสนิมที่ดูคล้ายเข็มทิศพังๆ ออกมาจากกระเป๋าคาดเอว—ไอเทมขยะที่ผู้เล่นคนอื่นคงโยนทิ้งอย่างไร้ค่า แต่ด้วยทักษะติดตัว [สายตาแห่งความรุ่งโรจน์] ของเขา รินมองเห็นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ภายใต้คราบสนิมนั้น "สี่... สาม..." "เชื่อใจผมสิครับ... เอ๊ย! เชื่อใจผมนะคะ!" รินเผลอหลุดปากพูดสำนวนติดปากออกไปจนเกือบแย่ แต่สติยังดีพอที่จะพลิลิ้นแก้ไขคำพูดได้ทันท่วงที พร้อมกับยัดผลึกเวทมนตร์ธาตุลมระดับต่ำที่เจียระไนด้วยมือลงไปในช่องกลไกของเข็มทิศขยะ *คลิก!* เสียงเฟืองจักรโบราณขัดตัวกันดังสนั่น เข็มทิศที่ควรจะพังกลับหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบ ก่อนที่ลำแสงรูปวงแหวนจะแผ่ขยายออกไปคุ้มกันร่างของทั้งสองไว้ทันท่วงทีในวินาทีที่ "ศูนย์" มาถึง! *วู้มมมมม!* แรงกระชากมหาศาลดึงดูดร่างของรินและเซเลสเทียให้หลุดพ้นจากเขตล็อกดาวน์ของระบบ ทิวทัศน์เบื้องล่างที่เคยเป็นผืนป่าทึบถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าชั่วพริบตา ก่อนที่ภาพเบื้องหน้าจะค่อยๆ ปรับโฟกัสและเปิดเผยสถานที่อันน่าตื่นตะลึงให้ประจักษ์แก่สายตา กลิ่นอายของเมฆหมอกบริสุทธิ์และละอองน้ำเย็นฉ่ำปะทะเข้ากับใบหน้า รินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือมหานครลอยฟ้าขนาดมหึมา—"เมืองแห่งเมฆา" หรือที่บันทึกโบราณเรียกว่า *อาร์ค-เซเลสเทีย (Ark-Celestia)* สถาปัตยกรรมสีขาวนวลทอประกายมุกระยิบระยับภายใต้แสงอาทิตย์ สะพานโค้งที่เชื่อมต่อหมู่เกาะลอยฟ้าแต่ละแห่งสร้างขึ้นด้วยศิลาเวทมนตร์โบราณที่ลอยตัวอยู่ได้ด้วยแรงโน้มถ่วงผกผัน ไร้ซึ่งร่องรอยของผู้คน แต่กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาของกลไกอטוโตเมตั้น (Automaton) ที่ยังคงทำหน้าที่ดูแลรักษาความสะอาดอย่างขยันขันแข็ง "ที่นี่... ฉันจำได้..." เสียงพึมพำแผ่วเบหลุดออกมาจากริมฝีปากของเซเลสเทีย ร่างระหงก้าวเดินเซไปข้างหน้าเล็กน้อยราวกับคนละเมอ ดวงตาสีครามจ้องมองไปยังมหาวิหารยอดแหลมใจกลางเมืองลอยฟ้าด้วยความรู้สึกที่ทับถมกันระหว่างความคุ้นเคยและความหวาดกลัว รินรีบก้าวเข้าไปประคองร่างของอาจารย์สาวอย่างนุ่มนวลสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "คุณเซเลสเทีย ไหวไหมครับ... เอ๊ย ไหวไหมคะ?" เซเลสเทียส่ายหัวช้าๆ เธอไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสที่อบอุ่นนั้น กลับปล่อยให้น้ำหนักตัวพิงลงบนไหล่ของชายหนุ่มโดยธรรมชาติ "ฉันไม่เป็นไรค่ะ ริน... เพียงแต่ว่า... ที่นี่ไม่ใช่แค่เมืองโบราณธรรมดา" เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ เมืองที่เงียบสงบแต่ยิ่งใหญ่นี้ "โครงสร้างเวทมนตร์ของที่นี่ถูกออกแบบมาเพื่อเป็น 'รังไหม' สำหรับกักเก็บความทรงจำที่แตกสลายของฉัน และ... และประตูบานนั้น" นิ้วเรียวชี้ไปยังมหาวิหารสีขาวบริสุทธิ์ เบื้องหน้าประตูบานยักษ์ที่แกะสลักด้วยลวดลายของปีกเทวดาและโซ่ตรวนเวทมนตร์ มีบางสิ่งบางอย่างกำลังรอคอยพวกเขอยู่ ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนเบาๆ เสียงระฆังโบราณกังวานใสแต่บาดลึกถึงจิตวิญญาณดังขึ้นสามครั้งติดกัน เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ไม่ได้ถูกใช้งานมานับพันปี [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นรินและผู้ติดตามเซเลสเทีย ได้เดินทางมาถึง "มหาวิหารแห่งพันธสัญญา" พิกัดลับระดับตำนาน] [เงื่อนไขการปลดล็อก: เคลื่อนย้ายความทรงจำของเซเลสเทียไปยังแท่นบูชา เพื่อเปิดเผยต้นกำเนิดที่แท้จริงของทวีปตะวันออก] [คำเตือนพิเศษ: มีสิ่งมีชีวิตอันตรายระดับตำนานที่ถูกผนึกไว้หลังประตูมหาวิหารกำลังรับรู้ถึงการมาเยือน... และมันกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของมัน!] เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขาเคลื่อนที่ดังขึ้นจากด้านหลังของประตูบานยักษ์นั้น พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเทพที่ทำให้ลมหายใจของรินสะดุดกึกลงทันที ประตูบานยักษ์สีขาวเริ่มสั่นระริก รอยแยกสีทองสว่างวาบขึ้นตามร่องลายสลัก และก่อนที่รินจะได้ทันดัดแปลงไอเทมชิ้นใหม่เพื่อเตรียมรับมือ ประตูบานนั้นก็ถูกผลักให้เปิดออกด้วยพลังงานอันเกรี้ยวกราด... และสิ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดภายในมหาวิหาร ก็ทำให้ดวงตาของเซเลสเทียเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงถึงขีดสุด เพราะเงาร่างนั้นคือ... --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและเซเลสเทียนะคะ!