สมบัติในกองขยะ

กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและเศษซากพลาสติกเสื่อมสภาพคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของหุบเหวขยะรีไซเคิลเขตสาม เสียงระบบเตือนภัยระดับ SSS จากหน้าต่างสีแดงฉานยังคงกะพริบสะท้อนอยู่ในเรตินาของรินอย่างต่อเนื่อง ราวกับมันกำลังเตือนสติว่าสิ่งที่เพิ่งถูกปลุกขึ้นมาจากห้วงนิทราเมื่อครู่ไม่ใช่แค่บั๊กธรรมดาของเกม *Nexus Online* แต่เป็นบางสิ่งที่โครงสร้างโค้ดของโลกเสมือนจริงใบนี้อาจไม่เคยรองรับมากร่างทรงของความโกลาหล "เฮ้ๆ ระบบ... นี่เธอล้อฉันเล่นอยู่ใช่ไหม? แจ้งเตือนระดับ SSS บ้าบออะไรกัน นี่มันแค่โซนทิ้งขยะเลเวลห้าสำหรับผู้เล่นฝึกหัดนะ" รินพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางใช้มือข้างหนึ่งปัดฝุ่นละอองเรืองแสงที่ลอยเคว้งคว้างออกจากไหล่ ชุดคลุมนักสำรวจเก่าๆ ของเขาขาดวิ่นจนแทบจะดูไม่ได้ แต่รอยยิ้มมุมปากและดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับของเขากลับบ่งบอกชัดเจนว่าความตื่นเต้นกำลังชนะความหวาดกลัวไปจนหมดสิ้น ตรงหน้าของหนุ่มนักเก็บขยะอารมณ์ดี หญิงสาวในชุดคลุมโบราณสีครามเข้มปักดิ้นเงินลายกลุ่มดาวที่เลือนรางกำลังปรือตาขึ้นช้าๆ เปลือกตาของเธอบอบบางราวกับกลีบดอกไม้ขาวที่ต้องลมหนาว เส้นผมสีเงินยวงยาวสยายระพื้นดินสกปรกแต่กลับไม่มีฝุ่นละอองแม้แต่นزธุเดียวเกาะติด ดวงตาสีครามเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่รินด้วยความว่างเปล่า ก่อนจะฉายแววสับสนวูบหนึ่ง "ที่นี่... คือดินแดนไร้พรมแดนงั้นหรือ?" เสียงของเธอแหบพร่าราวกับไม่ได้ถูกใช้งานมาเป็นเวลาหลายร้อยปี แต่ทุกพยางค์ที่เปล่งออกมากลับสั่นสะเทือนมิติอากาศรอบข้างจนเกิดเป็นคลื่นพลังเวทสีฟ้าอ่อนกระจายตัวออกเป็นวงกว้าง กล่องลังกระดาษและเศษเหล็กที่กองอยู่รอบตัวถึงกับลอยเคว้งขึ้นจากพื้นด้วยแรงกดดันมหาศาล รินรีบยกแขนขึ้นตั้งการ์ดอัตโนมัติ สัญชาตญาณของเซียนเก็บขยะที่ผ่านการเอาตัวรอดในโซนอันตรายมาโชกโชนบอกเขาว่า หากขยับตัวผิดแม้แต่เซนติเมตรเดียว ร่างกายของเขาคงจะสลายกลายเป็นละอองข้อมูลในพริบตา แต่แทนที่จะถอยหนี รินกลับเลือกที่จะเอียงคอมองอย่างพินิจพิจารณา "เอ่อ... สวัสดีครับ— เอ๊ย! สวัสดีค่ะ คุณมหาเวทผู้หลงทาง" รินเกือบหลุดปากพูดคำผู้ชายออกไปตามความคุ้นชิน แต่ด้วยสัญชาตญาณบางอย่างทำให้เขาปรับน้ำเสียงให้เป็นมิตรและนุ่มนวลที่สุด "ถ้าหมายถึงหุบเหวขยะรีไซเคิลเขตสาม... ใช่ครับ เอ๊ย! ใช่ค่ะ ที่นี่คือขุมทรัพย์ของผมเอง ยินดีต้อนรับสู่โลกภายนอกนะ...คะ?" เซเลสเทียหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้า ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาเล็กน้อยจากอาการ "ขาดมานา" สะสมเป็นเวลานาน ความทรงจำของเธอขาดหายไปราวกับจิ๊กซอว์ที่ถูกกระชากทิ้ง สิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในหัวสมองตอนนี้คือชื่อของตัวเองและพันธะสัญญาโบราณบางอย่างที่ผูกติดอยู่กับจิตวิญญาณ "เจ้า... เป็นผู้เก็บขยะงั้นหรือ?" เซเลสเทียเอ่ยถาม เสียงของเธอกลับมามีความกังวานและทรงอำนาจขึ้นทีละน้อย พร้อมกับที่อุณหภูมิรอบตัวเริ่มลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามเศษเหล็ก "ทำไมกลิ่นอายของพลังเวทในตัวเจ้าถึงได้ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยเศษเสี้ยวข้อมูลที่ไร้ค่าเช่นนี้" "โฮ่ อย่าเพิ่งดูถูกกันสิครับ— อะแฮ่ม! อย่าเพิ่งดูถูกกันสิคะ" รินหัวเราะร่วน ย่อตัวลงนั่งยองๆ โดยไม่เกรงกลัวรัศมีกดดันระดับมหาเวทแม้แต่น้อย มือเรียวหยิบประแจเหล็กขึ้นมาควงเล่นแก้เขิน "โลกนี้น่ะ ไม่มีอะไรไร้ค่าหรอกนะคะ สิ่งที่คนอื่นโยนทิ้ง อาจจะเป็นเพชรเม็ดงามในมือของคนที่มองเห็นคุณค่าก็ได้ อย่างเช่น... เจ้าก้อนเหล็กขึ้นสนิมนี่ไงล่ะคะ" พูดจบรินก็ใช้นิ้วเขี่ยกองซากโลหะประหลาดชิ้นหนึ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ซากชิ้นนี้มีลักษณะคล้ายเฟืองจักรกลขนาดใหญ่ที่หลอมรวมเข้ากับผลึกคริสตัลสีดำสนิท รูปร่างบิดเบี้ยวและไม่มีรหัสไอเทมปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบเกมเลยแม้แต่บรรทัดเดียว มันคือ "ไอเทมขยะบริสุทธิ์" ที่ระบบ Nexus Online มองไม่เห็นตัวตนและไม่สามารถประเมินราคาได้ เซเลสเทียชะงักไปเล็กน้อย สายตาคู่คมกริบมองตามปลายนิ้วของเด็กหนุ่ม เธอกวาดสายตาสำรวจวัตถุชิ้นนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ม่านตาของเธอจะหดแคบลงด้วยความตกตะลึงที่ปิดไม่มิด "นั่นมัน..." จอมเวทสาวพึมพำ ออกก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างของรินโดยไม่รู้ตัว "นั่นไม่ใช่ขยะ... เจ้าโง่" รินเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวลึกลับ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ในตอนนี้ใกล้ชิดเสียจนรินได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าที่ผลิบานท่ามกลางหิมะลอยแตะจมูก ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเหวขยะและเสียงแจ้งเตือนระบบที่ยังคงดังระรัว รินส่งยิ้มกว้างด้วยความท้าทายตามนิสัย "ถ้าไม่ใช่ขยะ... แล้วมันคืออะไรล่ะคะ อาจารย์เซเลสเทีย?" เซเลสเทียไม่ได้ตอบทันที เธอยื่นเรียวนิ้วเรียวขาวสะอาดแตะลงบนพื้นผิวดสีกระด้างของเฟืองจักรกลสีดำชิ้นนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส พื้นดินใต้ร่างของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น รอยร้าวสีทองสว่างวาบแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างราวกับใยแมงมุม ปลดปล่อยแรงกระแทกอันรุนแรงที่พัดพาร่างของทั้งสองให้ถอยหลังไปคนละก้าว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงเตือนสีแดงฉานแบบเดิม หากแต่เป็นหน้าต่างสีทองอร่ามที่สลักลวดลายอักษรเวทโบราณ ซึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าของรินและเซเลสเทียพร้อมกัน *[ระบบตรวจพบไอเทมต้นกำเนิด: 'หัวใจจักรกลแห่งปฐพี' (The Primordial Core)]* *[สถานะ: ผูกพันธะสัญญาร่วมกันระหว่าง ผู้เล่น 'ริน' และ มหาเวท 'เซเลสเทีย']* *[คำเตือน: ไอเทมชิ้นนี้กำลังเชื่อมต่อกับแกนกลางของเซิร์ฟเวอร์หลัก และกำลังปลดล็อกพื้นที่ลับที่ถูกลบเลือน...]* รินเบิกตากว้าง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา เมื่อมองลึกลงไปในรอยแยกสีทองที่เปิดออกใต้กองขยะ เขากลับพบกับดวงตาสีแดงคู่มหึมานับร้อยคู่ที่กำลังจ้องมองขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับพวกมันกำลังรอคอยการปลดพันธะนี้มาเนิ่นนานนับกัปป์กัลป์ "ดูเหมือนว่า..." เซเลสเทียกระซิบเบาๆ ข้างหูของริน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอของเด็กหนุ่มท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนเป็นตึงเครียดถึงขีดสุด "เจ้าไม่ได้แค่เก็บขยะขึ้นมาซะแล้วล่ะ... เด็กน้อย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและอาจารย์เซเลสเทียนะคะ!