เสียงเรียกจากป่าต้องห้าม

กลิ่นคาวสนิมและกลิ่นอับชื้นของรากไม้โบราณคือสิ่งแรกที่ทักทายริน แทนที่จะเป็นสายลมอ่อนยามเช้าตามตำราคู่มือผู้เล่นทั่วไปค่ะ "หยุดก่อนค่ะ ริน" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันอันเยือกเย็นจากด้านหลัง ทำให้ฝเท้าของชายหนุ่มหยุดชะงักลงทันที เซเลสเทียก้าวเข้ามาประชิดด้วยฝีเท้าที่เบาดั่งเงา ปลายคทาผลึกมานาสีครามของเธอยกขึ้นกั้นอกเขาไว้เบาๆ ดวงตาคู่สวยสีอเทอรีลไล่กวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง ไอหมอกสีม่วงจางๆ ที่ลอยวนอยู่บนพื้นดินไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนหมอกทั่วไป แต่มันคือกลุ่มก้อนมานาความเข้มข้นสูงที่บิดเบี้ยวจนกล the เป็นพิษร้ายแรงต่อสิ่งมีชีวิต "แปลกมาก..." รินพึมพำเบาๆ ขณะดึงแว่นตาคราฟต์เกรดต่ำของตนเองขึ้นมาปรับโฟกัส หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าใสดีดตัวขึ้นมาทันทีตามการเคลื่อนไหวของระบบเกม *[คำเตือน: ท่านกำลังเข้าสู่เขตแดนจำกัด 'ป่าสนธยาดารา' ระดับความอันตราย: สูงกว่าเลเวลปัจจุบันของท่าน 45 เท่า]* ตัวเลขสีแดงฉานนั้นไม่ได้ทำให้รอยยิ้มมุมปากของอดีตนักเก็บขยะหายไป ตรงกันข้าม นัยน์ตาของเขากลับเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในขณะที่ผู้เล่นคนอื่นมองว่าพื้นที่สีแดงคือหลุมศพ รินกลับมองว่ามันคือคลังสมบัติขนาดยักษ์ที่ยังไม่มีใครแตะต้อง "เราเลยแนวเขตป้ายเตือนมาไกลเกินสามกิโลเมตรแล้วนะคะ ริน" เซเลสเทียเอ่ยเตือน น้ำเสียงของเธอเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ความทรงจำที่ขาดหายไปทำให้เธอหวาดกลัวความไร้พลังของตนเองในยามที่ต้องปกป้องเด็กหนุ่มจอมซนคนนี้ แม้มนตรามหาเวทในตำนานจะหลับใหลอยู่ในกระแสเลือด แต่เธอกลับใช้งานมันได้ไม่ถึงหนึ่งส่วนด้วยซ้ำในยามนี้ "อาจารย์เซเลสเทียกำลังกลัวเหรอคะ?" รินหันกลับมาส่งยิ้มกวนๆ ให้ สองมือของเขากำลังงละมุนละไมอยู่กับการรื้อถอน 'ซากรากไม้เหล็กกล้า' ที่ผุพังอยู่ข้างทาง ด้วยทักษะติดตัว [เนตรประเมินซาก] และ [มือฉมังช่างรื้อ] ทำให้เขาสามารถแกะสลักเอาแกนพลังงานเวทมนตร์ระดับกลางออกมาจากซากไม้ที่คนอื่นมองว่าเป็นขยะไร้ค่าได้อย่างนุ่มนวล "ฉันไม่ได้กลัว... แค่คำนวณความน่าจะเป็นแล้วพบว่าอัตราการรอดชีวิตของเราต่ำกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ต่างหากค่ะ" จอมเวทสาวถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาปิดลงชั่วพริบตาเพื่อตั้งสติ ปลายเรียวลิ้นแตะริมฝีปากอย่างใช้ความคิด "ร่องรอยของมานาที่บิดเบี้ยวนี้... มันไม่ใช่ความผิดธรรมชาติธรรมดา แต่คล้ายกับรอยประทับของค่ายกลเวทโบราณที่ถูกทำลาย" "ถูกต้องเลยค่ะ!" รินดีดนิ้วเสียงดังจนก้องป่า "ดูนี่สิคะอาจารย์" เขายื่นแผ่นโลหะขึ้นสนิมชิ้นหนึ่งที่มีรอยไหม้เกรียมให้เธอดูลึกลงไปใต้ชั้นดิน มันคือแผ่นโลหะเวทมนตร์ที่สลักอักขระโบราณยุคก่อนสงครามเทพ-มาร ซึ่งเป็นไอเทมเควสต์ระดับตำนานที่กิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งตามหามานานนับปี แต่ตอนนี้มันกำลังนอนแอ้งแม้งอยู่ในกองซากขยะของป่าต้องห้ามแห่งนี้ เซเลสเทียรับแผ่นโลหะมาพินิจพิเคราะห์ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออักขระบนนั้นเริ่มเรืองแสงสีทองจางๆ ตอบสนองต่อสายเลือดของเธอ "นี่มัน... ตราสัญลักษณ์ของหอคอยดาราที่สูญหาย มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?" ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ไขปริศนา บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปฉับพลัน ไอหมอกสีม่วงที่เคยลอยเอื่อยเฉื่อยกลับหมุนวนกลายเป็นพายุขนาดย่อม เสียงคำรามต่ำทุศลึกดังสะท้อนมาจากความมืดมิดเบื้องลึกของป่า ราวกับมีอสุรกายมหึมานับร้อยกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน ต้นไม้สูงตระหง่านรอบด้านสั่นสะเทือน กิ่งก้านสาขาบิดเบี้ยวเข้าหากันราวกับมีชีวิต "ริน! ถอยหลังไป!" เซเลสเทียก้าวขึ้นมาบังหน้าเด็กหนุ่มทันที มานาสีครามระเบิดออกจากร่างของเธอแผ่ขยายเป็นบาตรคุ้มกันเวทมนตร์อันทรงพลัง "อาจารย์คะ..." เสียงของรินไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขาย่อตัวลงต่ำ มือขวาคว้าเอาแท่งเหล็กสนิมเขรอะที่เพิ่งเก็บมาได้เมื่อครู่ขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ดูเหมือนว่าเราไม่ได้เดินเข้ามาหลงทางอย่างที่คิดหรอกนะคะ..." ระบบอินเทอร์เฟซสีแดงฉานนับร้อยดวงปรากฏขึ้นพรึบพับกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังระรัวจนแทบฟังไม่ทัน *[แจ้งเตือนระบบ: ท่านได้รุกล้ำเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นในของ 'มหานครใต้พิภพคาราเทีย' (Unmapped Zone)]* *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการตื่น  Awakening ของบอสลับระดับตำนาน 'ผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญาโบราณ - การ์กอยล์เก้าเศียร']* *[คำเตือนระดับวิกฤต: เส้นทางถอยร่นถูกปิดตายด้วยบาตรเวทมนตร์โบราณ...]* และในวินาทีที่เงาดำมหึมาปีกสีดำทมิฬแหวกม่านหมอกลงมาเบื้องหน้า พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานเก้าคู่ที่จ้องมองตรงมายังพวกเขา ร่างของเซเลสเทียก็สะท้านเฮือกเมื่อความทรงจำเสี้ยวหนึ่งที่เจ็บปวดพุ่งวาบเข้ามาในหัว "เจ้านั่น... มันคือผู้เฝ้าประตูที่ฉันเคยผนึกไว้ด้วยมือของตัวเองเมื่อพันปีก่อน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและอาจารย์เซเลสเทียนะคะ!