การรุกรานของมอนสเตอร์

"พบตัวแล้ว... เจ้าหญิงแห่งแดนสนธยาผู้ทรยศ... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการหนีมาหลบซ่อนอยู่กับเด็กเก็บขยะคนนี้ จะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากเงื้อมมือของ 'สภาวะนิรันดร์' ได้?" น้ำเสียงแหบพร่าราวกับเศษกระดาษทรายเสียดสีกันดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดที่โรยตัวปกคลุมขอบรั้วไม้เก่าๆ ของหมู่บ้านชายแดน ไอความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาในบรรยากาศจนละอองน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนในพริบตา รินยืนนิ่งขวางหน้าเซเลสเทียไว้ครึ่งก้าว สายตาคมกริบไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัวอย่างที่ผู้มาเยือนคาดคิด มือข้างขวากระชับ "คีมเหล็กสนิมเขรอะ" ซึ่งเป็นไอเทมขยะระดับ F ที่เขาเพิ่งซ่อมแซมและปรับแต่งด้วยเศษซากมานาคอร์ลั่นกรอบ ไอร้อนระอุสีฟ้าครามจางๆ ไหลเวียนอยู่ตามร่องรอยรอยต่อของโลหะ ส่งเสียงฮัมต่ำๆ ราวกับเครื่องจักรกลโบราณที่กำลังเตรียมพร้อมคำราม เซเลสเทียที่ยืนอยู่ด้านหลังร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่ม ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำที่เคยเลือนรางและขาดหายราวกับแผ่นกระจกที่แตกละเอียด ค่อยๆ เชื่อมต่อกันเป็นภาพเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวเมื่อครั้งอดีต ร่างบางสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปควชายเสื้อด้านหลังของรินไว้แน่นราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวในโลกใบนี้ "ริน..." เสียงหวานแผ่วเบาราวกับกระซิบหลุดจากริมฝีปากที่ซีดเซียว "เขาไม่ใช่... ผู้เล่นทั่วไป... หรือ NPC ธรรมดา เขาร่างอวตารของระบบควบคุมเขตแดน... ระวังตัวด้วยนะคะ" "รู้แล้วล่ะครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ติดปากไปหน่อย" รินหัวเราะในลำคอเบาๆ เพื่อผ่อนคลายบรรยากาศที่ตึงเครียด แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะกดดันจนแทบหยุดหายใจ "หมายถึง... รู้แล้วล่ะค่ะ อาจารย์เซเลสเทีย ดูเหมือนว่าของสะสมชิ้นใหม่ของผมวันนี้ จะมาพร้อมกับภาระก้อนโตที่น่าปวดหัวจริงๆ เลยนะคะเนี่ย" เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ลอยอยู่เหนือพื้นดินสามนิ้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้ดวงตา มีเพียงกลุ่มก้อนควันสีดำสนิทหมุนวนอยู่ในเบ้าตลึกโหล เสียงหัวเราะเยาะหยันดังลอดออกมาจากลำคอของมัน "เด็กน้อยผู้โง่เขลา... เจ้าเอาขยะในมือมาเทียบกับกฎเกณฑ์ของมหาเวทไร้พรมแดนอย่างนั้นหรือ? คิดว่าการอัปเกรดไอเทมไร้ค่าด้วยเศษมานาชั้นต่ำ จะทำให้เจ้าต่อกรกับผู้ดูแลกฎได้หรือไร?" สิ้นเสียงประกาศกร้าว พื้นดินทั่วทั้งหมู่บ้านชายแดนก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! *ตึง! ตึง! ตึง!* แรงสั่นสะเทือนไม่ได้มาจากแผ่นดินไหวธรรมดา แต่เกิดจากฝีเท้านับร้อยนับพันของฝูงมอนสเตอร์ระดับสูงที่พากันคลุ้มคลั่งและพุ่งทะยานออกจากแนวป่าสนธยาอย่างไร้ทิศทาง เสียงคำรามกึกก้องผสานเสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรหลากสายพันธุ์ดังสนั่นหวั่นไหว ฝูงหมาป่าเงาโลหิตที่มีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยตัวกำลังวิ่งนำหน้า ตามด้วยกริฟฟินขนเหล็กที่กางปีกกว้างบังแสงจันทร์จนมืด ระบบเกมเสมือนจริงส่งเสียงเตือนสีแดงฉานกระพริบวาบอยู่ขอบสายตาของรินและผู้เล่นทุกคนในโซนนี้รัวเป็นชุด: *[แจ้งเตือนระบบ: เกิดเหตุการณ์พิเศษ 'มอนสเตอร์คลั่ง' (Stampede) ระดับภัยพิบัติในพื้นที่เขตชายแดน!]* *[คำเตือน: ความหนาแน่นของมอนสเตอร์เกินขีดจำกัด 500% เซิร์ฟเวอร์กำลังปรับสภาพแวดล้อมเข้าสู่โหมด 'สงครามปิดล้อม']]* *[ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: 'ปกป้องเขตแดนแห่งความทรงจำ' ถูกกระตุ้นอัตโนมัติ! เงื่อนไขล้มเหลว: ลบตัวละครถาวรของเป้าหมาย (เซเลสเทีย) และรีเซ็ตข้อมูลไอเทมทั้งหมดของผู้เล่นในเขตกักเก็บ!]* "โอโห... เล่นใหญ่ไม่เบานี่นา" รินพึมพำ ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้นระคนท้าทาย แทนที่จะถอยหนี เขากลับก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมั่นใจ "คิดจะใช้ฝูงมอนสเตอร์มากลบเกลื่อนร่องรอยการตามล่าอาจารย์อย่างนั้นเหรอคะ? น่าเสียดายจริ๊งๆ... ที่ฉันน่ะ... เกลียดที่สุดเลยล่ะค่ะพวกชอบทำลายข้าวของโดยไม่ขออนุญาตเนี่ย!" รินสะบัดมือขวาอย่างรวดเร็ว คีมเหล็กสนิมเขรอะในมือแปรเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็น "ประแจเลื่อนติดใบเลื่อยเวทมนตร์" ที่เขาเพิ่งดัดแปลงมาจากเศษหุ่นยนต์โกلินในดันเจี้ยนก่อนหน้า พลังงานเวทสีฟ้าถูกอัดแน่นจนเกิดเสียงจี่แหลมสูง ใบเลื่อยหมุนวนด้วยความเร็วรอบนับพันครั้งต่อวินาที ตัดผ่านอากาศจนเกิดประกายไฟสีส้มสว่างวาบ เซเลสเทียที่มองแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหล뢰เข้าสู่หัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนาน เธอยกมือขึ้นร่ายเวทมนตร์บทโบราณ วงแหวนเวทสีเงินยวงปรากฏขึ้นกลางอากาศนับสิบวง แสงสว่างเจิดจ้าขับไล่ความมืดรอบตัวให้ถอยร่นไปชั่วขณะ "ริน... ระวังตัวด้วยนะคะ ข้าจะสนับสนุนจากด้านหลัง!" "วางใจได้เลยค่ะอาจารย์!" รินย่อตัวลงเล็กน้อย ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนขาพร้อมพุ่งทะยานเข้าใส่ฝูงหมาป่าเงาโลหิตตัวแรกที่กระโจนเข้ามา "มาดูกันหน่อยสิว่า... ขยะชิ้นนี้ของผม จะจัดการพวกแกได้กี่วินาที!" ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงคำรามกึกก้องของฝูงมอนสเตอร์ที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ร่างของรินและเซเลสเทียถูกกลืนหายไปในความมืดของสนามรบ แต่ทว่า... ก่อนที่ภาพการปะทะครั้งใหญ่จะเริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือหมู่บ้านชายแดนกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด รอยแยกมิติขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ซุ่มเสียง และจากรอยแยกนั้นเอง... เงาร่างของสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรมีอยู่จริงในแผนที่นี้ ก็ค่อยๆ ก้าวออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของทุกคนหยุดเต้น "พบเป้าหมายแล้ว... ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... 'ผู้สร้าง'" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนที่ 19 นะคะ! หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับการผจญภัยของรินและอาจารย์เซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!