ความกล้าของคนธรรมดา

"พบเป้าหมายแล้ว... ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... 'ผู้สร้าง'" เสียงสังเคราะห์จากระบบแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวของเซเลสเทียไม่ได้ทำให้ความกังวลในแววตาคู่สวยของเธอลดลงเลยแม้แต่น้อย ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวทสีครามถอยหลังมาครึ่งก้าว สัญชาตญาณดิบของมหาเวทผู้สูญเสียความทรงจำกำลังกรีดร้องเตือนภัย เมื่อเบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือมหาวิหารปรักหักพังแห่งดินแดนไร้พรมแดน ซากปรักหักพังที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นห้องทดลองโบราณ บัดนี้กำลังสั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันระดับหายนะ เศษซากโลหะขึ้นสนิม เหล็กไหลไร้ค่า และเศษแก้วจากจอภาพเวทมนตร์ยุคโบราณที่กองสุมกันอยู่ทั่วบริเวณ กำลังถูกแรงดึงดูดประหลาดบดขยี้เข้าหากัน เสียงโลหะเสียดสีกันดังเอี๊ยดอาร์ดบาดแก้วหู บอสลับระดับตำนานที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากคำว่า 'ผู้สร้าง' กำลังก่อร่างสร้างตัวจากความมืดมิด "อาจารย์ ถอยไปตั้งหลักแถวเสาหินหักนั่นก่อนค่ะ" เสียงนุ่มนวลของรินดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของพื้นดินที่กำลังแยกตัว รินไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาสองข้างของชายหนุ่มเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น—ไม่ใช่ตื่นกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นแบบเดียวกับเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ ในมือของเขาไม่ได้ถือดาบศักดิ์สิทธิ์หรือคถาเวทมนตร์ราคาแพงเหมือนผู้เล่นแรงค์สูงคนอื่น สิ่งที่เขาถืออยู่คือ "ประแจจักรกลสนิมเขรอะ" และกระสอบปุ๋ยบรรจุขยะอิเล็กทรอนิกส์น้ำหนักร่วมร้อยกิโลกรัม "ริน... เจ้าจะทำอะไรกับกองขยะพวกนั้นกันคะ?" เซเลสเทียเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความไม่เข้าใจ ดวงตาคู่คมมองลูกศิษย์หนุ่มที่วิ่งวุ่นจัดการกับซากปรักหักพังด้วยความเร็วสูง "ก็สร้างบ้าน... เอ๊ย สร้างป้อมปราการต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญไงล่ะคะ" รินหัวเราะร่า มือก็งละเลงประกอบชิ้นส่วนเหล็กกล้าไร้ค่าเข้าด้วยกันอย่างคล่องแคล่ว "ระบบเกม VRMMO นี้มีความสมจริงเรื่องฟิสิกส์สูงสุดๆ ขยะพวกนี้ไม่ได้ไร้ค่าหรอกนะคะ ถ้าเรารู้จักวิธีคำนวณ 'ค่าความต้านทานแรงกระแทก' และ 'จุดศูนย์ถ่วง' ล่ะก็นะ" บรอมมม—! แรงระเบิดจากใจกลางมหาวิหารพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามหมอง สีดำทึบของอสูรกายกลายพันธุ์ที่มีรูปร่างคล้ายโกเลมยักษ์ผสมผสานกับเครื่องจักรไอน้ำโบราณปรากฏขึ้น มันสูงตระหง่านกว่าสิบเมตร ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมายังสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยทั้งสองเบื้องล่าง มันคือ "การ์เดียนแห่งยุคบรรพกาล - รุ่นทดลองที่ 00" บอสระดับหายนะที่ออกแบบมาเพื่อกวาดล้างผู้เล่นให้ราบคาบในพริบตาเดียว เซเลสเทียร่ายเวทป้องกันระดับสูงทันที บาตรเวทสีฟ้าครามแผ่ขยายออกปกป้องร่างของทั้งคู่ แต่แรงกดดันมหาศาลจากการจ้องมองของบอสกลับทำให้เรี่ยวแรงของมหาเวทสาวสั่นเทา ความทรงจำสีเทาแวบเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง—ภาพของห้องทดลองที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิง เสียงกรีดร้อง และร่างของใครบางคนที่เธอจำไม่ได้ "อาจารย์คะ หลับตาข้างหนึ่งแล้วเชื่อใจฉันสักสามนาทีนะคะ!" เสียงตะโกนของรินดึงสติของเซเลสเทียกลับมา ชายหนุ่มไม่ได้วิ่งหนี แต่เขากระโดดขึ้นไปยืนบนยอดกองขยะที่เขาเพิ่งประกอบเสร็จเมื่อครู่ มันคือโครงสร้างประหลาดที่ดูคล้ายเครื่องยิงหินผสมกับกังหันลมขนาดยักษ์ ทำจากท่อไอเสียรถบรรทุกเวทมนตร์เก่าๆ โครงเหล็กผุพัง และแบตเตอรี่มานาเสื่อมสภาพที่ส่งเสียงช็อตเปรี๊ยะปร๊ะ "เจ้าเด็กคนนี้... เสียสติไปแล้วหรือไงคะ!" เซเลสเทียเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นบอสยักษ์ง้างหมัดเหล็กกล้าพุ่งทะยานเข้ามาหมายจะบดขยี้รินให้แหลกคามือ แต่มือหนากลับคว้าข้อมือเรียวของอาจารย์สาวไว้แน่น รินส่งยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความมั่นใจให้อย่างอบอุ่น "คนธรรมดาเขาไม่สู้กับบอสด้วยกำลังหรอกค่ะอาจารย์... เราสู้ด้วย 'ฟิสิกส์และระบบรีไซเคิล' ต่างหากล่ะ!" รินสะบัดประแจในมือกระแทกเข้ากับสลักกลไกหลักของป้อมปราการขยะทันที! ครืนนน—! ป้อมปราการขยะไม่ได้ยิงกระสุนเวทมนตร์ออกไป แต่มันทำการ "ปล่อยกระแสไฟฟ้าลัดวงจร" จากแบตเตอรี่มานาเสื่อมสภาพนับร้อยก้อนที่ถูกต่อวงจรแบบขนานอย่างประณีต พลังงานไฟฟ้ากระแสสลับแรงดันสูงนับแสนโวลต์พุ่งทะยานออกไปตามพื้นดินที่เปียกชื้นราวกับงูยักษ์เรืองแสง ช็อตเข้าใส่ร่างมหึมาของการ์เดียนแห่งยุคบรรพกาลจนระบบภายในรวนเรอย่างหนัก ก๊าซซซซ—! เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังลั่นสะเทือนไปทั่วดินแดนไร้พรมแดน บอสยักษ์ชะงักงัน การเคลื่อนไหวติดขัดเนื่องจากสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่รินสร้างขึ้นจากการดัดแปลงขยะอิเล็กทรอนิกส์ "ตอนนี้แหละค่ะอาจารย์! ใช้เวทมนตร์น้ำแข็งโจมตีข้อต่อหัวเข่าซ้ายของมันที่กำลังเกิดความร้อนสูงจากการช็อตสิคะ!" ด้วยสายตาที่เฉียบคมและสัญชาตญาณอันยอดเยี่ยมของมหาเวท เซเลสเทียไม่รอช้า เปลวเพลิงสีครามแห่งความเย็นยะเยือกถูกซัดออกไปราวกับคมมีดน้ำแข็ง พุ่งเข้าปะทะกับจุดอ่อนที่รินคำนวณไว้ได้อย่างแม่นยำราจับวาง เปร๊าะ! เสียงโลหะโบราณแตกหักดังสนั่น ร่างมหึมาของการ์เดียนแห่งยุคบรรพกาลเสียการทรงตัว ล้มครืนลงกระแทกพื้นดินฝุ่นตลบอบอวล ท่ามกลางความตกตะลึงของเซเลสเทียที่มองผลลัพธ์ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ว่าการร่วมมือระหว่างขยะไร้ค่ากับไหวพริบของมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง จะสามารถโค่นอสูรระดับหายนะลงได้ครึ่งทางอย่างง่ายดายเช่นนี้ รินกระโดดลงจากกองซากปรักหักพัง ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบาๆ ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ก่อนจะหันไปยิ้มให้อาจารย์สาวที่ยืนนิ่งค้าง "เห็นไหมล่ะคะอาจารย์ ขยะของคนอื่น อาจจะเป็นสมบัติกู้โลกของพวกเราก็ได้นะ..." ยังไม่ทันที่เซเลสเทียจะได้เอ่ยคำชมใดๆ ออกมา ร่างของการ์เดียนที่ควรจะหมดสภาพไปแล้ว กลับสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง ดวงตาสีแดงฉานไม่ได้ดับลง แต่มันกลับเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามที่เปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าเดิม หน้าต่างระบบสีแดงเลือดพุ่งพรวดขึ้นกลางอากาศตรงหน้าของทั้งคู่ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เปลี่ยนเป็นเสียงโทนต่ำเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก [ประกาศฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกเงื่อนไขลับ 'ผู้สร้าง' สมบูรณ์แบบ] [บอสลับ: 'ปฐมบทแห่งผู้พิทักษ์' ระดับ SSS ตื่น 100%] [คำเตือน: ตัวตนของท่านถูกบันทึกในฐานะ 'ผู้บุกรุก' บทลงโทษกำลังเริ่มต้นใน... 3... 2...] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและอาจารย์เซเลสเทียเสมอนะคะ