สายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น

"หากท่านก้าวพลาดไปเพียงมิลลิเมตรเดียว ตัวตนของข้าและท่านจะถูกลบเลือนออกจากฐานข้อมูลของเซิร์ฟเวอร์หลักอย่างถาวร... ริน เจ้าเข้าใจความหมายของประโยคนี้ดีแค่ไหนคะ?" น้ำเสียงของเซเลสเทียไม่ได้สั่นเครือ แต่มือเรียวบางที่กำลังร่ายวงแหวนเวทมนตร์สีครามเข้มกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ แสงสีฟ้าจากหน้าต่างระบบแจ้งเตือนระดับฉุกเฉินสาดสะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายแววกังวลอย่างหาได้ยากยิ่ง ในขณะที่รอบกายของพวกเขาทั้งสองถูกโอบล้อมด้วยม่านพลังงานสีดำสนิทที่บิดเบี้ยวราวกับกาลเวลาและพื้นที่กำลังจะฉีกขาดออกจากกัน [ประกาศฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกเงื่อนไขลับ 'ผู้สร้าง' สมบูรณ์แบบ] [บอสลับ: 'ปฐมบทแห่งผู้พิทักษ์' ระดับ SSS ตื่น 100%] [คำเตือน: ตัวตนของท่านถูกบันทึกในฐานะ 'ผู้บุกรุก' บทลงโทษกำลังเริ่มต้นใน... 3... 2...] เสียงสัญญาณเตือนภัยของเกม VRMMO ดังระรัวจนแทบจะประสาทกิน แต่รินกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น ชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดคลุมนักสำรวจมอมแมม เจ้าของฉายาเซียนเก็บขยะ ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดศูนย์ถ่วง มือข้างหนึ่งถือกระทะเหล็กขึ้นสนิมที่เพิ่งเก็บมาจากกองขยะระดับตำนานเมื่อสามบทก่อน ส่วนมืออีกข้างกำลังหมุนวนเศษเฟืองเวทมนตร์เก่าๆ ที่สั่นพั่บๆ ตามจังหวะชีพจรของบอสระดับ SSS ที่กำลังก้าวเท้าออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหน้า "เข้าใจสิคะอาจารย์... แต่ถ้าเรามัวแต่กลัวการถูกลบข้อมูล เราก็คงพลาดโอกาสที่จะได้ดูว่าข้างในรอยแยกนั้นมีขยะชิ้นไหนหลุดรอดมาให้ผมเก็บสะสมบ้างหรือเปล่า" รินหันมาส่งยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ ทว่าในขณะเดียวกัน มันก็แฝงความอบอุ่นที่หนักแน่นราวกับภูเขาหิน ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก แววตาของเซเลสเทียชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยที่ถูกแช่แข็งไว้ด้วยความทรงจำอันเลือนรางและกฎเกณฑ์อันโหดร้ายของโลกใบนี้ กลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด นี่คือความแตกต่างระหว่างเธอกับเขา... เซเลสเทียคือจอมเวทผู้ทรงภูมิผู้แบกรับประวัติศาสตร์อันหนักอึ้งและเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลาย ส่วนรินคือเด็กหนุ่มผู้มองเห็นคุณค่าในสิ่งที่คนอื่นมองว่าเป็นขยะ และพร้อมจะก้าวเดินไปข้างหน้าไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายเพียงใด "เจ้าคนสติเฟื่อง..." เซเลสเทียพึมพำเบาๆ มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว ความกลัวที่เคยเกาะกินจิตใจค่อยๆ มลายหายไปเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานเวทมนตร์สายใยบางเบาที่เชื่อมโยงระหว่างเธอกับเด็กหนุ่มผู้นี้ มันไม่ใช่แค่ปาร์ตี้ลิงก์ธรรมดาในระบบเกม แต่มมันคือความเชื่อใจอันบริสุทธิ์ที่เติบโตขึ้นทีละเล็กทีละน้อยผ่านการเดินทางอันยาวนาน *เปรี้ยง—!* เสียงคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น รอยแยกมิติเบื้องหน้าแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เงาร่างมหึมาของ 'ปฐมบทแห่งผู้พิทักษ์' ก้าวออกมาจากความมืดมิด ร่างกายของมันประกอบขึ้นจากซากอาวุธโบราณ ศิลาเวทมนตร์ที่เสื่อมสลาย และโซ่ตรวนแห่งพันธนาการ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่รินและเซเลสเทียราวกับจะกลืนกินวิญญาณ [บอสลับ: ปฐมบทแห่งผู้พิทักษ์ ระดับ SSS ปรากฏตัว] [สกิลติดตัวของบอส: 'เขตแดนแห่งการลบเลือน' - ลดพลังป้องกันของเป้าหมายลง 100% และปิดการใช้งานสกิลฟื้นฟูทั้งหมด] "ลดพลังป้องกันร้อยเปอร์เซ็นต์แถมปิดการฟื้นฟูเหรอคะ? ระบบนี่ใจร้ายเสียจริง..." เซเลสเทียขมวดคิ้วมุ่น พร้อมกับรวบรวมมานานะเฮือกสุดท้ายเพื่อสร้างโล่เวทมนตร์ป้องกันการโจมตีระลอกแรก แต่ทว่า พลังเวทของเธอกลับติดขัดเพราะผลกระทบจากเขตแดนของบอส ร่างกายของจอมเวทสาวเซถอยหลังไปสองก้าวด้วยความอ่อนล้า ความทรงจำสีดำวูบวาบเข้ามาในหัว สมองของเธอเริ่มพร่ามัว ในวินาทีที่กรงเล็บมหึมาของบอสกำลังตวัดลงมาหมายจะปลิดชีพเซเลสเทีย รินก็พุ่งตัวเข้ามาขวางกั้นไว้ทันที! *เคร้ง—!* กระทะเหล็กขึ้นสนิมปะทะเข้ากับกรงเล็บเหล็กกล้า แรงกระแทกมหาศาลทำให้ร่างของรินกระเด็นไถลไปกับพื้นหิน แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อยมือ เขายันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่นท่ามกลางเสียงคำรามของบอส "อาจารย์! จำตอนที่เราซ่อมแซมคฑาแห่งกาลเวลาที่ซากปรักหักพังเทือกเขาน้ำแข็งได้ไหมคะ? เวทมนตร์ไม่ได้มีไว้แค่ทำลายล้างหรือป้องกัน แต่มันมีไว้เพื่อ 'ประสาน' สิ่งที่แตกหักเข้าด้วยกันต่างหาก!" คำพูดนั้นราวกับค้อนเวทมนตร์ที่ทุบลงกลางใจของเซเลสเทีย ภาพความทรงจำที่กระจัดกระจายของเธอกลับเชื่อมโยงเข้าหากันอย่างฉับพลัน ดวงตาของจอมเวทสาวเบิกกว้างขึ้น เปลวเพลิงสีครามแห่งปัญญาและความทรงจำที่แท้จริงลุกโชนขึ้นรอบกายเธออีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะจอมเวทผู้หลงทาง แต่เป็น 'ผู้สืบทอดแห่งสถาปัตยกรรมเวทมนตร์โบราณ' อย่างแท้จริง! "ถูกต้องค่ะ... ข้าจำได้แล้ว" เซเลสเทียเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและกังวานยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เธอก้าวขึ้นมาเคียงบ่าเคียงไหล่กับริน มือเรียวยื่นออกไปแตะที่แผ่นหลังของเด็กหนุ่ม ส่งถ่ายมานาบริสุทธิ์ที่ไร้ขีดจำกัดเข้าไปในร่างของเขาโดยตรง ระบบแจ้งเตือนสีทองพลันสว่างวาบทับซ้อนขึ้นมาทันที [แจ้งเตือนระบบ: สกิลประสาน 'สายสัมพันธ์แห่งผู้พิทักษ์' ถูกเปิดใช้งาน!] [เงื่อนไขลับสมบูรณ์: สถานะ 'ผู้บุกรุก' ถูกแปลงเปลี่ยนเป็น 'ผู้สิทธิ์ชอบธรรม'] [พลังโจมตีและพลังป้องกันของปาร์ตี้เพิ่มขึ้น 300% เป็นเวลา 180 วินาที] รินก้มมองกระทะเหล็กในมือที่บัดนี้ถูกเคลือบด้วยละอองแสงสีทองอร่ามและอักขระเวทมนตร์โบราณที่ส่องประกายระยิบระยับ ชายหนุ่มยิ้มกว้างออกมา ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม "เยี่ยมไปเลยแบบนี้... ได้เวลาเก็บกวาดขยะชิ้นใหญ่เข้าคลังแสงกันแล้วล่ะค่ะ!" ทั้งสองคนพุ่งทะยานเข้าประจันหน้ากับบอสระดับ SSS พร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง เคมีอันเข้ากันอย่างไร้ที่ติและความเชื่อใจที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวทำให้การเคลื่อนไหวของพวกเขาราวกับบทเพลงรำพันอันงดงามท่ามกลางมหันตภัย ทว่า ในขณะที่การต่อสู้กำลังดุเดือดและชัยชนะอยู่แค่เอื้อม เสียงฝีเท้าม้าปริศนาก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดมิดนอกเขตแดน... เป็นเสียงฝีเท้าที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยินในดินแดนไร้พรมแดนแห่งนี้ *กรับ... กรับ... กรับ...* เงาร่างของอัศวินในชุดเกราะสีเงินยวดยอดปรากฏขึ้นพร้อมกับปลายดาบที่สะท้อนแสงจันทร์สีเลือด น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบเอמהทักทายพวกเขาทั้งสองคนจากเบื้องหลังม่านหมอก "ไม่นึกเลยว่า... จะมีคนรอดชีวิตมาถึงชั้นนี้ได้... แถมยังกล้ามาแย่งชิง 'สิทธิ์' ของข้าไปหน้าตาเฉย..." รินชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่เหนือกว่าบอสระดับ SSS เสียอีก ส่วนเซเลสเทียถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเหลือบไปเห็นสัญลักษณ์รูปกุหลาบสีดำที่สลักอยู่บนเกราะอกของแขกไม่ได้รับเชิญผู้นั้น "นะ... นั่นมัน... กองอัศวินเงาพเนจร!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและเซเลสเทียเสมอนะคะ