กับดักแห่งเงา

เสียงกุกกักของเฟืองโบราณที่ขบเข้าหากันดังก้องขึ้นในความมืดมิด ทว่ามันไม่ใช่เสียงของกลไกจักรกลทั่วไป หากแต่เป็นเสียงคำรามต่ำๆ จากห้วงลึกของธรณีที่กำลังบิดตัวเข้าหากันราวกับกรงเล็บเหล็กขนาดยักษ์กำลังปิดฉากลง รินไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจากการคุ้ยเขี่ยกองขยะในเขตแดนรกร้างมานับครั้งไม่ถ้วนบอกให้เขากระโจนเข้าหาเงาร่างของหญิงสาวทันที แขนเสื้อคลุมเก่าๆ ถูกกระชากจนขาดวิ่นขณะที่เขาใช้ไหล่กระแทกเข้าที่แผ่นหลังของเซเลสเทีย เพื่อผลักเธอให้พ้นจากรัศมีของแผ่นศิลาหนาทึบที่ร่วงหล่นลงมาปิดกั้นทางออกสุดท้ายอย่างสิ้นเชิง "อาจารย์! ตั้งสติก่อนนะคะ!" เสียงตะโกนของรินขาดหายไปในความเงียบงันที่ถูกแทนที่ด้วยความอับชื้นและกลิ่นอายของกาลเวลาที่ถูกปิดตาย รอบตัวพวกเขาเวลานี้มีเพียงแสงเรืองรองอ่อนจางจากลูกแก้วคริสตัลในมือของเซเลสเทียเท่านั้นที่ยังทำหน้าที่ขับไล่ความมืดมิดออกไปได้บ้าง ทว่าพื้นที่จำกัดขนาดไม่ถึงสี่ตารางเมตรนี้กลับอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันทางเวทมนตร์ที่สูงจนทำให้ลมหายใจสะดุด เซเลสเทียเซถลาเล็กน้อย เปลือกตาที่ปิดสนิทเมื่อครู่ลืมขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความตื่นตระหนกเจือปนอยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าชั่วขณะก่อนที่ประกายแสงสีเงินยววงจะกลับมาวาวโรจน์ดังเดิม เธอหอบหายใจเบาๆ ร่างกายระหงสั่นเทาเล็กน้อยจากความทรงจำอันหนักหน่วงที่เพิ่งไหลย้อนเข้ามากัดกินจิตวิญญาณ "ที่นี่... ห้องนิรภัยแห่งราชสำนักโบราณ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ราวกับละเมอออกมาจากความฝันอันยาวนาน "เราเคย... อยู่ที่นี่เมื่อครั้งที่มหานครแห่งนี้ยังไม่ล่มสลาย" "ต่อให้อดีตเคยเป็นห้องบัลลังก์ทองคำ แต่ตอนนี้พวกเราติดอยู่ในกล่องทึบที่ไม่มีแม้แต่ออกซิเจนจะหายใจแล้วล่ะค่ะ!" รินหัวเราะแห้งๆ ออกมาเพื่อลดความตึงเครียด แม้ว่าเหงื่อกาฬจะเริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผมของเขาก็ตาม มือเรียวรีบควานหากระเป๋าคาดเอว รื้อค้นเศษเหล็กสนิมเขรอะ สายไฟเก่าๆ และเศษแก้วเวทมนตร์ที่เก็บสะสมมาจากดันเจี้ยนก่อนหน้าออกมาวางเรียงกันบนพื้นศิลาเย็นเฉียบ ระบบเกมแสดงหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบเตือนตรงหน้า: *[คำเตือน: ผู้เล่นอยู่ในเขตพื้นที่ปิดตาย 'สุสานแห่งเงา' อัตราการฟื้นฟูมานาลดลง 100% ออกซิเจนลดลงเรื่อยๆ เสียชีวิตใน: 04:59 นาที]* "ห้ามตายเด็ดขาดนะคะ อาจารย์ยังต้องบอกหนทางออกจากที่นี่ให้ฉันอีกยาวๆ" รินพึมพำกับตัวเองขณะที่นิ้วมือเรียวพลิกผันไอเทมขยะพวกนั้นด้วยความเร็วสูง ทักษะ [เนตรช่างตีเหล็กระดับสูง] และ [การผสานเศษซาก] ถูกเรียกใช้งานพร้อมกัน แสงสีฟ้าจางๆ จากปลายนิ้วสะท้อนกับโครงหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เซเลสเทียมองการกระทำของเด็กหนุ่มเงียบๆ ไออุ่นจากตัวเขาที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนหัวไหล่ของเธอทำให้หัวใจที่ด้านชามานับพันปีเกิดรอยร้าวเล็กๆ ขึ้นมา ความทรงจำที่ขาดหายเริ่มปะติดปะต่อ เธอยื่นมือเรียวที่สวมถุงมือผ้าไหมสีขาวออกไปแตะที่ข้อศอกของรินเบาๆ "เวทมนตร์ของข้าถูกผนึกไว้ในห้องนี้... โครงสร้างของห้องถูกออกแบบมาเพื่อดูดกลืนพลังงานมานาทุกรูปแบบ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่, ริน? สิ่งของไร้ค่าพวกนั้นไม่สามารถเจาะทะลวงศิลาอาคมโบราณได้หรอก" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าแฝงความห่วงใยที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเยือกเย็น "ของไร้ค่าในสายตาคนอื่น อาจเป็นทางรอดเดียวในมือของขยะวิเศษอย่างฉันนะคะ" รินหันมายิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สดใสราวกับแสงตะวันในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดมิด "อาจารย์เชื่อใจฉันไหมคะ?" คำถามนั้นทำให้เซเลสเทียชะงักไป ดวงตาสดใสคู่นั้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงความเชื่อมั่นอย่างบริสุทธิ์ที่ส่งผ่านออกมา เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "...ตามใจเจ้าสิ ถ้าตาย... เราคงได้หลุดพ้นจากวัฏจักรนี้ร่วมกัน" "พูดจาน่ากลัวจังค่ะ! ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่ไปเก็บขยะชั้นยอดในชั้นถัดไปนะ!" รินหัวเราะร่วนก่อนจะหันกลับไปจัดการกับชิ้นส่วนในมือ โลหะสนิมเขรอะถูกหลอมรวมเข้ากับสายเวทที่ดึงมาจากผลึกคริสตัลในมือของเซเลสเทียโดยตรงโดยอาศัยหลักการสะท้อนกลับของพลังงาน แทนที่จะใช้มานาของตัวเอง รินกลับเลือกใช้ "ความมืด" และ "แรงกดดัน" มหาศาลภายในห้องนี้เป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนแทน! เปรี๊ยะ! เสียงประทุเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมาจากไอเทมดัดแปลงชิ้นใหม่ในมือของริน มันคือ [สว่านมือจักรกลพลังงานความดันต่ำ] ที่ทำมาจากกระบอกสูบเก่าและเศษแก้วเวทที่เจียระไนใหม่ด้วยมือเปล่า "ถอยไปหน่อยนะคะ อาจารย์! ตรงนี้อาจจะฝุ่นเยอะสักหน่อย!" รินกดปลายสว่านลงไปที่รอยต่อของแผ่นศิลาที่หนากว่าสามเมตร แรงสั่นสะเทือนสะท้อนขึ้นมาตามแขนจนกล้ามเนื้อตึงเกร็ง ทว่าด้วยความช่วยเหลือจากเซเลสเทียที่ใช้ปลายนิ้วแตะที่หลังมือของเขาเพื่อถ่าย "กระแสจิต" ช่วยพยุงทิศทาง ทำให้หัวสว่านเจาะทะลวงผ่านอาคมโบราณไปได้อย่างแม่นยำราวกำลังผ่าตัดเนื้องอก วินาทีที่ปลายสว่านทะลุผ่านผนังชั้นใน เสียงระฆังเตือนภัยระดับตำนานก็ดังสนั่นหวั่นไหวในโสตประสาทของทั้งคู่ *[ติ๊ง! ผู้เล่นค้นพบทางลับที่ถูกลืมเลือน 'หอคอยบรรพกาลชั้นที่ 4' สำเร็จ]* *[ระบบกำลังประเมินสถานะ... ตรวจพบการปลุกพลังงานลับ 'เขตแดนแห่งเงาทมิฬ' ในตัวของ NPC เซเลสเทีย]* ทว่า ก่อนที่รอยยิ้มแห่งความสำเร็จจะทันได้จางหายไปจากใบหน้าของริน พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าของพวกเขากลับยุบตัวลงอย่างกะทันหัน แรงดึงดูดมหาศาลกระชากร่างทั้งสองให้ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างที่ลึกยิ่งกว่าเดิม และในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่แสงสว่างจะดับวูบลง ร่างเงาสีดำสนิทนับร้อยคู่ที่ซ่อนอยู่หลังผนังก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกัน พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังขึ้นข้างหูของริน... "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้สืบทอดแห่งพันธสัญญา" ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้นะคะ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้ค่ะ!