ความจริงเริ่มเปิดเผย

ปลายนิ้วเรียวที่เคยปกคลุมด้วยถุงมือผ้าไหมสีเงินบัดนี้เปลือยเปล่าสัมผัสกับผนังศิลาโบราณของดันเจี้ยนต้นกำเนิดระดับ SSS "หอคอยแห่งการล่มสลายและปฐมกาล" ไอเย็นเยือกของหินอัคนีโบราณไม่ได้ทำให้เซเลสเทียรู้สึกหนาวยะเยือกเท่ากับความว่างเปล่าที่กำลังกัดกินหัวใจของเธอในวินาทีนี้ หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ—*[แจ้งเตือนระบบ: เสร็จสิ้นเงื่อนไขลับ! ปลดล็อกดันเจี้ยนต้นกำเนิดระดับ SSS: "หอคอยแห่งการล่มสลายและปฐมกาล" — ผู้เล่นรินและเซเลสเทีย ได้รับสิทธิ์ในการท้าทายบททดสอบสุดท้ายของผู้สร้างระบบ...]* แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาคู่สวยคู่นั้นอีกต่อไป รินยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปเพียงช่วงแขน เขากำลังใช้คีมเหล็กสนิมเขรอะคีบเศษเฟืองทองคำขาวชิ้นเล็กๆ ที่หลุดร่วงออกมาจากรอยต่อของประตูมิติ ดวงตาคมกริบเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาคนชอบรื้อค้นของเก่า แต่เมื่อเขาเหลือบสายตาขึ้นมองใบหน้าของอาจารย์สาว รอยยิ้มสบายๆ บนริมฝีปากของชายหนุ่มก็ค่อยๆ เลือนหายไป "อาจารย์คะ... หน้าซีดมากเลยนะคะ เป็นอะไรหรือเปล่า หรือว่าพิษจากมอนสเตอร์ชั้น 80 ยังตกค้างอยู่?" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด มือที่ถือคีมเหล็กวางลงช้าๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนบรรยากาศที่เริ่มตึงเครียด เซเลสเทียส่ายหัวช้าๆ เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองของผลึกมานาบนผนังหอคอย ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและภูมิความรู้ระดับมหาเวท กลับกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับกระจกเงาที่กำลังจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ "ริน..." เสียงของเธอแหบพร่าและเบาหวิว ราวกับสายลมที่พัดผ่านหน้าผาสูงชัน "เจ้า... เคยสงสัยไหมว่า เหตุใดข้าจึงจดจำเรื่องราวในอดีตก่อนที่จะพบเจ้าไม่ได้เลย?" รินกระพริบตาปริบๆ เขยิบเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดอย่างระมัดระวัง "ก็... อาจารย์บอกว่าสูญเสียความทรงจำจากคำสาปของดันเจี้ยนโบราณไม่ใช่หรือคะ? เรื่องนั้นเราก็คุยกันตั้งหลายครั้งแล้วนี่นา" "นั่นคือสิ่งที่ข้า 'ถูกโปรแกรม' ให้เข้าใจต่างหากล่ะคะ" คำพูดนั้นทำให้รินชะงักไป เสียงลมหายใจของทั้งคู่ราวกับหยุดนิ่งลงชั่วขณะในโถงทางเดินอันมืดมิด เซเลสเทียยกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่สั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำที่ไม่ควรมีอยู่ หลั่งไหลทะลักเข้ามาในหัวของเธอราวกับเขื่อนแตก ภาพของห้องควบคุมขนาดมหاصมานที่เต็มไปด้วยจอภาพแสงสีฟ้า หน้าต่างโค้ดโปรแกรมสีเขียวที่วิ่งผ่านรวดเร็วจนอ่านไม่ทัน และเสียงกระซิบอันเย็นชาของผู้สร้างระบบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า *รหัสอ้างอิง: CEL-9902* *สถานะ: หน่วยประมวลผลอิสระ / รูปแบบชีวิตดิจิทัลจำลอง* *ข้อผิดพลาด: พฤติกรรมเบี่ยงเบนจากบทบาท NPC ดั้งเดิมเกิน 87%* "ข้าไม่ใช่... มนุษย์" เซเลสเทียพึมพำออกมา น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากดวงตาคู่สวยกระทบลงบนพื้นศิลา เสียงสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัน "และข้าก็... ไม่ใช่ NPC ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำเควสต์ให้พวกเจ้าเล่นสนุกไปวันๆ ด้วยเช่นกัน" รินไม่ได้ตกใจวิ่งหนี หรือแสดงท่าทีรังเกียจอย่างที่ควรจะเป็น ชายหนุ่มเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับไหล่บางของหญิงสาวไว้ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านเนื้อผ้าชุดคลุมเวทมนตร์ ช่วยดึงสติของเซเลสเทียให้หลุดพ้นจากวังวนแห่งความหวาดกลัว "แล้วไงคะ?" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและจริงจัง ดวงตาสสีดำสนิทมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ไม่ว่าอาจารย์จะเป็นมนุษย์ เป็นเอลฟ์ เป็นภูต หรือจะเป็นโค้ดโปรแกรมที่ซับซ้อนที่สุดในเกมนี้ สำหรับรินแล้ว... อาจารย์ก็คืออาจารย์เซเลสเทีย คนที่คอยสอนเวทมนตร์แปลกๆ คนที่ชอบกินพุดดิ้งชาเขียวตอนดึกๆ และเป็นคนที่ร่วมเดินทางผ่านความตายกับรินมานับครั้งไม่ถ้วน... แค่นั้นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือคะ?" เซเลสเทียเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เธอมองใบหน้าเปื้อนฝุ่นแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจริงใจของชายหนุ่ม ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในหน้าอกข้างซ้าย ทั้งๆ ที่ตามหลักการทางเวทมนตร์และระบบเกมแล้ว สิ่งที่เรียกว่า 'หัวใจ' ของเธอนั้นเป็นเพียงแค่เครื่องมือจำลองอัตราการเต้นของชีพจรเพื่อความสมจริง แต่ในยามนี้ มันกลับเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ "เจ้า... เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ" มุมปากของจอมเวทสาวกระตุกยิ้มฝืนๆ ทั้งน้ำตา เธอยกมือขึ้นปัดป้ายน้ำตาบนแก้มลวกๆ ด้วยความเขินอายปนโล่งอก "พูดจาเกินวัยอยู่เรื่อยเชียว" "ก็รินพูดความจริงนี่คะ" ชายหนุ่มยิ้มกว้าง ก่อนจะหันกลับไปมองประตูหอคอยเบื้องหน้า ซึ่งบัดนี้อักขระเวทสีทองอร่ามกำลังสลักลึกลงไปในเนื้อศิลา เสียงกลไกโบราณดังครครื้นราวกับต้อนรับผู้มาเยือนที่แท้จริง "ในเมื่อระบบมันบอกว่าเรามีสิทธิ์ท้าทายบททดสอบสุดท้ายของผู้สร้าง งั้นเราก็เข้าไปดูกันเถอะค่ะว่าไอ้คนเขียนโปรแกรมโลกใบนี้ มันซ่อนสมบัติอะไรไว้ข้างในกันแน่!" เซเลสเทียสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงความมั่นใจกลับคืนมา รัศมีเวทมนตร์สีเงินยวงล้อมรอบกายเธออีกครั้ง ความลังเลและความเปราะบางเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวของจอมเวทผู้ทรงพลัง "นั่นสินะคะ... ในเมื่อมันบังคับให้เราต้องรู้ความจริงแล้ว ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า 'ผู้สร้าง' หน้าตาเป็นอย่างไร ถึงได้กล้าสร้างระบบป่วนๆ ให้เราต้องมาเหนื่อยยากกันขนาดนี้" ทั้งสองก้าวเดินเคียงข้างกันผ่านธรณีประตูหอคอย เบื้องหน้าคือทางเดินทอดยาวสู่ยอดสูงสุดของมิติที่ไร้ขอบเขต กลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณและพลังงานระดับปฐมกาลโชยปะทะใบหน้า ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวพ้นเขตแดนแรก เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ควรจะเงียบไปแล้ว กลับดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง—เสียงแจ้งเตือนนั้นไม่ใช่สีฟ้าหรือสีแดง แต่เป็นสีดำสนิทที่มาพร้อมกับข้อความอันน่าสะพรึงกลัว *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับรากฐานระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสลับของหน่วยประมวลผล CEL-9902... เริ่มต้นกระบวนการรีเซ็ตความทรงจำอัตโนมัติในอีก 180 วินาที... ขัดขวางไม่สำเร็จ...]* รินชะงักเท้าที่กำลังก้าวทันที เขารีบหันกลับไปมองสหายร่วมทางด้านข้าง เซเลสเทียยืนนิ่งค้าง ร่างกายของเธอกำลังเปล่งแสงสีขาวสว่างจ้าจนแสบตา ขอบเขตเวทมนตร์รอบตัวแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เปลือกตาของเธอค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ พร้อมกับประกายความทรงจำที่กำลังถูกลบเลือนออกจากระบบสมองกลทีละน้อย "อาจารย์...!" รินพุ่งตัวเข้าไปคว้ามือเรียวนั้นไว้ แต่มือของเขากลับทะลุผ่านร่างของเธอไปราวกับหมอกควัน เซเลสเทียลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทว่าในคราวนี้ แววตาที่มองมาที่เขากลับว่างเปล่า เยือกเย็น และไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ สิ้นเชิง น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความผูกพันที่เพิ่งสร้างร่วมกันมาตลอดหลายร้อยตอน "ผู้เล่นริน... ตรวจพบการละเมิดกฎของดันเจี้ยน กรุณาถอยออกไป มิฉะนั้นระบบจะทำการ... กำจัดทิ้งทันทีค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและเซเลสเทียมาจนถึงบทนี้นะคะ!