ร่องรอยของตำนาน

เศษซากประติมากรรมหินอ่อนสีนวลร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินขัด ส่งเสียงก้องกังวานทุ้มต่ำในห้องโถงใต้ดินที่ควรจะร้างผู้คน "อย่าขยับค่ะ... เสี้ยววินาทีเมื่อครู่ ถ้าคุณก้าวเท้าซ้ายนำไปก่อน พื้นตรงนั้นคงยุบตัวลงไปแล้วนะคะ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจังของรินดังขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมไปดึงชายเสื้อคลุมของหญิงสาวข้างกายไว้เบื้องหลัง รินย่อตัวลงต่ำ ใช้คบเพลิงในมือซ้ายส่องสำรวจร่องรอยกลไกโบราณที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นฝุ่นหนา ดวงตาเป็นประกายด้วยความท้าทายผสมความอยากรู้อยากเห็นในแบบฉบับของนักสำรวจมือฉกาจ ระบบเกม VRMMO «ดินแดนไร้พรมแดน» มักซ่อนสมบัติล้ำค่าไว้ในจุดที่ผู้เล่นทั่วไปคิดว่าเป็นเพียงทางตันเสมอ และรินก็เชี่ยวชาญการอ่าน "ภาษาของขยะ" เหล่านี้เสียยิ่งกว่าตำราเรียนเวทมนตร์เล่มไหนๆ เซเลสเทียไม่ได้เอ่ยคำใด นางยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเงาร่างของชายหนุ่ม ปลายคทาผลึกมานาในมือสั่นระริกเบาๆ อย่างผิดปกติ นับตั้งแต่พวกเราก้าวเข้าสู่ซากโบราณสถานแห่ง "มหาปราชญ์นิรนาม" ลมหายใจของเซเลสเทียก็เริ่มไม่สม่ำเสมอ ดวงเนตรสีครามคู่สวยทอดมองแผ่นศิลาจารึกที่สลักลวดลายวงแหวนเวทมนตร์คุ้นตา มันไม่ใช่ความทรงจำที่แจ่มชัด แต่มันคือ "ความคุ้นชินทางร่างกาย" กล้ามเนื้อทุกมัดในเรียวแขนของนางราวกับจดจำน้ำหนักของการร่ายบทเวทบทหนึ่งได้ขึ้นใจ เวทมนตร์บทที่นางไม่ได้ใช้มาเนิ่นนานนับพันปี—เวทมนตร์แห่งการพิทักษ์ที่แลกมาด้วยความโดดเดี่ยว "ริน..." เสียงของเซเลสเทียแหบพร่าลงเล็กน้อย นางยกมือขึ้นกุมขมับเมื่อภาพเศษเสี้ยวหนึ่งแวบเข้ามาในหัว สมองของนางปวดแปลบราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง "ที่นี่... ข้าเคย... ข้าเคยยืนอยู่ตรงนี้" รินชะงักมือที่กำลังใช้ไขควงเวทมนตร์งะแงะกล่องกลไก เขาหันกลับมามองอาจารย์สาวด้วยแววตาอ่อนโยน ไร้ซึ่งความรุกไล่หรือคาดคั้น ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามตัวเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทานั้นอย่างระมัดระวัง "ค่อยๆ 1, 2, 3 หายใจเข้านะคะ" รินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่มักจะมีพลังวิเศษในการเยียวยาความปั่นป่วนในใจเสมอ "ถ้ายังเจ็บอยู่ ไม่ต้องฝืนจำก็ได้ค่ะ วันนี้เราแค่มาเดินเล่นเก็บขยะเวทมนตร์แถวนี้เฉยๆ เอง สมบัติพวกนี้ต่อให้ทิ้งไว้อีกร้อยปีก็ยังอยู่รอดปลอดภัยดีแน่นอนค่ะ" "เจ้าเด็กนี่..." เซเลสเทียเผลอยิ้มออกมาจางๆ ท่ามกลางความตึงเครียด นางปรายตามองค้อนชายหนุ่มเล็กน้อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ยื่นมาแตะเบาๆ ตรงหัวไหล่ช่วยดึงสติของนางให้หลุดพ้นจากวังวนภาพหลอนสีเลือดในอดีตได้ทันท่วงที "ข้าไม่ใช่เด็กน้อยที่จะต้องมาปลอบประโลมด้วยลูกอมนะ... อีกอย่าง ของพวกนั้นไม่ใช่ขยะเสียหน่อย นั่นคือบันทึกเวทโบราณเชียวนะคะ" "สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นบันทึกศักดิ์สิทธิ์ แต่สำหรับฉัน มันคือวัตถุดิบชั้นยอดในการอัปเกรดกระทะทอดปลาเวทมนตร์ต่างหากล่ะคะ!" รินหัวเราะร่วน บรรยากาศอึมครึมในห้องโถงโบราณพลိုက်คลายความน่ากลัวลงไปถนัดตา แต่ทว่า... ในจังหวะที่เสียงหัวเราะของรินยังไม่ทันจางหายไป แรงสั่นสะเทือนระดับมหาศาลก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องล่าง! *ครืนนนมมม—!* คบเพลิงในมือรินสั่นไหวอย่างรุนแรง เปลวไฟสีส้มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้มในพริบตา รอบตัวของเซเลสเทีย วงแหวนเวทมนตร์สีทองอร่ามปรากฏขึ้นเองโดยอัตโนมัติโดยที่นางยังไม่ได้ท่องมนต์แม้แต่ครึ่งคำ! ดวงเนตรสีครามของอาจารย์สาวเบิกกว้างขึ้นเมื่อความทรงจำทั้งหมดไหลทะลักเข้ามาในสมองดั่งเขื่อนแตก นางไม่ใช่เพียงแค่จอมเวทผู้หลงทางอีกต่อไปแล้ว... "ริน! ถอยไป!" เซเลสเทียตะโกนลั่น น้ำเสียงทรงอำนาจที่สั่นเครือด้วยความตื่นตระหนกแผ่ซ่านแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว พื้นห้องโถงแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ร่างเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาค่อยๆ พยุงตัวขึ้นมาจากหลุมลึก มันคืออดีตผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญาที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนาน และดวงตาสสีแดงฉานคู่นั้นก็กำลังจ้องมองตรงมาที่เซเลสเทียด้วยความอาฆาตแค้นราวกับรู้จักนางเป็นอย่างดี [แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น ‘ริน’ และผู้ติดตาม ‘เซเลสเทีย’ ค้นพบเขตแดนลับระดับ SSS «วิหารแห่งการล้างบาป»] [ระบบตรวจพบตัวตนที่แท้จริงของ NPC: เซเลสเทีย (สถานะ: ปลดผนึกความทรงจำขั้นที่ 1 - จอมเวทผู้พิทักษ์แห่งปฐพี)] [คำเตือน: บอสลับระดับตำนาน «อสุรกายกลืนวิญญาณ» ได้ตื่นจากการหลับใหล และเป้าหมายแรกในการกำจัดของมันคือ... ผู้รุกล้ำผู้ทรยศในอดีต!] ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและเซเลสเทียเสมอนะคะ