สัญญาณเตือน

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดำคั่วเข้มผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารคดีเก่าๆ ลอยวนอยู่ในห้องทำงานแพทย์หลังม่านห้องฉุกเฉิน นาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะทำงานบอกเวลาตีสองสิบห้านาที ความเงียบสงัดของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังยามวิกาลไม่ได้ทำให้พิมมาด้ารู้สึกสงบ ตรงกันข้าม ประสาทสัมผัสทุกส่วนของเธอกำลังตื่นตัวอย่างถึงขีดสุด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาเพ่งมองฟิล์มเอกซเรย์สมองของศิลาบนไลท์บ็อกซ์ รอยโรคที่ปรากฏบนเนื้อสมองส่วนฮิปโปแคมปัสไม่ได้บอกเล่าเพียงแค่ความผิดปกติทางกายภาพ แต่มันคือเขาวงกตที่ซ่อนความลับอันดำมืดของผู้ชายคนนั้นเอาไว้ แอด... เสียงบานพับประตูห้องพักฟื้น V.I.P. ชั้นสิบสองที่ดังขึ้นเบาหวิวผ่านลำโพงมอนิเตอร์ในห้องทำงาน ดึงสติของศัลยแพทย์สาวให้หลุดออกจากภวังค์ พิมมาดายังคงนั่งนิ่ง นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่บนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ ในฐานะแพทย์ผู้รับผิดชอบเคส เธอย่อมรู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาทำความสะอาดห้องพักผู้ป่วย และไม่มีเหตุผลทางการแพทย์ใดๆ ที่พยาบาลหรือเวรเปลจะต้องเข้ามาในห้องของศิลาโดยไม่แจ้งล่วงหน้า บนหน้าจอแท็บเล็ตที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดมุมสูงภายในห้องพักฟื้น ภาพที่ปรากฏทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำอย่างผิดจังหวะ ร่างสูงโปร่งของชายชุดดำสวมฮู้ดดึงต่ำอำพรางใบหน้ากำลังก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ ราวกับวิญญาณไร้น้ำหนัก ฝีเท้านั้นมั่นคงและระมัดระวังตัวขั้นสุด เป้าหมายของมันไม่ใช่ทรัพย์สินมีค่าบนโต๊ะหัวเตียง แต่คือเตียงผู้ป่วยที่ศิลากำลังนอนพักฟื้นอยู่ พิมมาดาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็วสูงสุด คว้ากุญแจสำรองและท่อนเหล็กยาวสำหรับค้ำหน้าต่างที่วางอยู่มุมห้องติดมือมาด้วย แม้สมองส่วนหนึ่งจะส่งเสียงเตือนว่าควรแจ้งรปภ. ของโรงพยาบาล แต่สัญชาตญาณดิบภายในตัวบอกเธอว่า หากรอคนพวกนั้น ศิลาคงกลายเป็นศพไปเสียก่อน ก๊อก... แก๊ก... เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ดังผ่านไมโครโฟนจิ๋ว ชายชุดดำคนนั้นกำลังงัดแงะล็อกเกอร์เก็บประวัติการรักษา ใต้เตียงของศิลามีบางอย่าง... บางอย่างที่ตำรวจกำลังตามหา และเธอกับศิลาก็กำลังค้นหาเช่นกัน พิมมาดาก้าวออกจากห้องทำงานอย่างเงียบเชียบที่สุด รองเท้าส้นเตี้ยของเธอแทบไม่สร้างเสียงใดๆ บนพื้นยางกันกระแทกของทางเดิน ทางเดินยาวเหยียดสลัวรางด้วยแสงไฟสีส้มอ่อนจากหลอดไฟฉุกเฉิน บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบจนขนลุกชัน เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธและความสงสัยที่อัดแน่นอยู่ในอก ปمเรื่องพ่อผู้ล่วงลับที่ถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรสั่นไหวอยู่ในความทรงจำ มันทำให้เธอยึดมั่นในความจริงยิ่งกว่าชีวิต และเธอจะไม่ยอมให้ความจริงชิ้นสำคัญถูกทำลายคาตาเด็ดขาด หน้าห้องพักฟื้น V.I.P. 1204 ป้ายชื่อ "นายศิลา วัฒนภักดี" ยังคงติดอยู่เด่นชัด พิมมาดาหยุดยืนนิ่งแนบชิดกำแพงข้างประตู มือขวาจับด้ามท่อนเหล็กแน่นจนข้อต่องานนิ้วขึ้นสีขาว เธอนับหนึ่งถึงสามในใจ แล้วใช้เท้าถีบผลักบานประตูให้เปิดออกกว้างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปในความมืดของห้อง "หยุดนะ! อย่าขยับ!" เสียงตวาดก้องของแพทย์สาวเฉียบขาดและทรงพลังพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของคนร้ายได้ ชายชุดดำชะงักมือที่กำลังถือแฟ้มเอกสาร มันค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ภายใต้เงาฮู้ดมืดมิด พิมมาดามองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน เห็นเพียงรอยยิ้มมุมปากที่เหยียดยิ้มเยาะอย่างไร้ความเกรงกลัว ทว่า สิ่งที่ทำให้พิมมาดาช็อกจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่ท่าทีคุกคามของคนร้าย แต่เป็นเสียงแหบพร่าที่ดังขึ้นจากบนเตียงผู้ป่วยต่างหาก "คุณหมอมาช้าไปนิดนะครับ... เขาเกือบจะเจอของขวัญที่ผมซ่อนไว้ใต้เตียงแล้วเชียว" ศิลานั่งพิงหัวเตียง ดวงตาคมกริบคู่นั้นเปล่งประกายระยิบระยับในความมืด เขาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าการที่มีคนบุกเข้ามาฆ่าเขาในยามวิกาล เป็นเพียงฉากหนึ่งในละครเวทีที่เขารู้อยบทendอยู่แล้ว คนร้ายในชุดดำหัวנסในลำคอก่อนจะพุ่งเข้าใส่พิมมาดาด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาห์ ท่อนเหล็กในมือแพทย์สาวตวัดฟาดออกไปตามสัญชาตญาณ แต่กลับถูกปัดป้องด้วยทักษะการต่อสู้ระดับมืออาชีพ แรงกระแทกทำให้ร่างบางเซถอยหลังไปชนกับชั้นวางอุปกรณ์การแพทย์จนขวดน้ำเกลือหล่นลงมาแตกกระจายเสียงดังสนั่น "คุณศิลา!" พิมมาดาตะโกนลั่นห้อง ขณะที่คนร้ายอาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งตัวทะยานออกทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่ถูกงัดจนเปิดอ้าออกสู่ระเบียงภายนอก ลมยามค่ำคืนพัดกรรโชกเข้ามาในห้อง หอบเอาเอกสารกระจัดกระจายปลิวว่อน พิมมาดารีบวิ่งไปที่ริมหน้าต่าง ก้มมองลงไปเบื้องล่าง ความสูงสิบสองชั้นทำให้เธอเห็นเพียงเงาดำที่กระโดดลงไปเกาะเกี่ยวกับโครงสร้างเหล็กของบันไดหนีไฟด้านข้างอย่างคล่องแคล่วว่องไว ก่อนจะหายลับไปในความมืดมิดของลานจอดรถ ห้องพักกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของแพทย์สาว และเศษแก้วระเกะระกะบนพื้น พิมมาดาหันกลับมามองชายหนุ่มบนเตียง ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งโกรธ หวาดระแวง และเคลือบแคลงสงสัย ศิลายังคงนั่งนิ่ง รอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเยือกเย็นเกินกว่ามนุษย์มนาทั่วไป "คุณรู้เห็นเป็นใจกับมัน... ใช่ไหม?" พิมมาดาเอ่ยถาม น้ำเสียงลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการอ่านทะลุถึงก้นบึ้งจิตใจ "ความจริงไม่ได้ซ่อนอยู่ใต้เตียงหรอกนะครับคุณหมอ..." ศิลาเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาลงมองที่มือของพิมมาดาที่กำท่อนเหล็กแน่น "แต่มันกำลังยืนถืออาวุธอยู่ตรงหน้าผมนี่ต่างหาก... และระวังตัวไว้ให้ดี เพราะคนที่ส่งมันมาคืนนี้... อาจจะเป็นคนเดียวกับคนที่ฆ่าพ่อของคุณเมื่อสิบปีก่อนก็ได้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ