แผนซ้อนแผน

แสงสีฟ้าจากจอภาพทางการแพทย์สะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาของพิมมาดาอย่างเยียบเย็น ในห้องทำงานที่เงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงระบบปรับอากาศทำงาน ตัวเลขและภาพสแกนสมองสามมิติบนจอนั้นฟ้องความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ชื่อ "นพ.ปรเมศวร์" ที่มุมขวาบนไม่ได้เป็นเพียงแค่ความบังเอิญ แต่มันคือลายเซ็นเงียบๆ ของผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังความวิบัติทั้งหมด ประตูห้องทำงานเปิดออกโดยไม่มีเสียงเตือน ศิลาก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบราวกับผู้ล่าในความมืด เขาไม่ได้เอ่ยทักทาย ทว่าสายตากลับกวาดมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนจะเลื่อนมาสบตากับแพทย์หญิงสาวที่นั่งตัวเกร็งอยู่หลังโต๊ะทำงาน "คุณมาช้าไปสามนาที ศิลา" เสียงของพิมมาดาราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน เธอยังคงจ้องมองภาพสแกนนั้นราวกับจะเผามันให้เป็นจุล "หรือว่าคุณกำลังไปสมทบกับเจ้าของชื่อบนจอนี้กันแน่" ศิลาไม่ตอบในทันที เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นอายความเป็นอันตรายและคราบฝุ่นของการเดินทางไกลเจือจางอยู่ในอากาศรอบตัวชายหนุ่ม มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่ขอบจอคอมพิวเตอร์เบาๆ ปลายนิ้วหยุดลงตรงบรรทัดข้อมูลของปรเมศวร์ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน "ความจริงมักจะมาพร้อมกับกลิ่นอص의 คลอรีนและยาฆ่าเชื้อเสมอ คุณว่าไหมพิมมาดา... ปรเมศวร์ไม่ได้ฉลาดอย่างที่เขาคิดหรอก เขาก็แค่สุนัขรับGรุงที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้าน" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงความเยдяหยันและคำเตือนเป็นนัย "แต่สุนัขตัวนี้กำลังจะทำให้โรงพยาบาลทั้ง Lพังพินาศ และคุณ... กำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินกว่าที่คนสติสมประกอบเขาทำกัน" พิมมาดาลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงความกว้างของโต๊ะทำงาน เคมีที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวร้อนผ่าว แม้ทั้งคู่จะอยู่คนละฝั่งของอุดมการณ์ แต่ในเสี้ยววินาทีนี้ พวกเขากลับอ่านใจกันและกันได้อย่างทะลุปรุโปร่ง "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ ใครจะเป็นคนเปิดโปงความเน่าเฟะที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อกราวสีขาวนั่นล่ะครับ?" ศิลาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววลังเล "คืนนี้... ปรเมศวร์จะเดินลงมาติดกับที่เราขุดไว้เอง สิ่งที่คุณต้องทำมีเพียงแค่การเป็นพยานในห้องผ่าตัด... ห้องที่เขาใช้ทำเรื่องสกปรกมาตลอดหลายปี" พิมมาดากลืนก้อนความกลัวลงคออย่างยากลำบาก ปมในอดีตเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมของพ่อเธอย้อนกลับมาทับซ้อนกับเหตุการณ์ตรงหน้า ราวกับประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย แต่ครั้งนี้ เธอไม่ใช่เหยื่อผู้ไร้ทางสู้ เธอกำลังถือ scalpel แห่งความจริงที่จะกรีดเปิดแผลเน่าเฟะนี้ด้วยมือตัวเอง "แผนของคุณคืออะไร" เธอเอ่ยถาม ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะกระชั้น ศิลาหัวسในลำคอเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และมั่นใจ "เราจะใช้เหยื่อล่อที่ปฏิเสธไม่ได้... และคนที่ตื่นตระหนกที่สุดในคืนนี้ ก็คือตัวการใหญ่ที่จะวิ่งโร่มาทำลายหลักฐานด้วยตัวเอง" บรรยากาศในห้องสืบสวนและห้องผ่าตัดยามวิกาลเงียบสงัดราวกับป่าช้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องตามทางเดินชั้นใต้ดินทำให้หัวใจของพิมมาดาเต้นระรัว ศิลาส่งสัญญาณมือให้เธอซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด ขณะที่เขายืนรออยู่กลางห้องผ่าตัดที่เปิดไฟสลัว แสงไฟสีเหลืองนวลสาดส่องลงบนเตียงผ่าตัดว่างเปล่า ราวกับกำลังรอคอยแขกผู้ไม่invited ประตูห้องผ่าตัดค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เสียงบานพับเสียียดสีกันบาดหูท่ามกลางความเงียบ ร่างสูงโปรดในชุดกราวสีขาวสะอาดสะอ้านก้าวเข้ามา ใบหน้าเรียบเฉยแต่เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม นพ.ปรเมศวร์กวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นศิลายืนขวางทางอยู่ "นายมาทำอะไรที่นี่ ศิลา... และแกเข้ามาได้ยังไง" ปรเมศวร์พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่มือที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อกราวกลับกำหมัดแน่นจนข้อต่อขาวซีด ศิลาแย้มยิ้ม เย็นชาและทรงพลัง "ผมมารอรับแขกพิเศษครับ... หมอปรเมศวร์ ดูท่าทางคุณจะร้อนรนเกินกว่าแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจะ1แสดงออกนะครับ ว่าไหม?" ปรเมศวร์กัดฟันกรอด ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนขยับไหวอยู่หลังม่านบังตาในมุมห้อง แต่ก่อนที่เขาจะได้ควักบางสิ่งออกจากกระเป๋า เสียงปรบมือเบาๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าอีกคู่ก็ดังแทรกขึ้นจากความมืดตรงทางเข้า "เล่นละครเก่งนี่ครับ... อาจารย์ปรเมศวร์" เสียงทุ้มนุ่มแต่เยือกเย็นจนกระดูกสันหลังชาซ่านดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทสีเข้มที่เดินออกมาจากเงาดำสนิท ดวงตาคมปลาบกวาดมองแพทย์รุ่นพี่ด้วยแววตาสมเพชระคนเหยียดหยาม และในวินาทีที่แสงไฟตกกระทบใบหน้าของผู้มาใหม่นั้นเอง ลมหายใจของพิมมาดาก็แทบจะหยุดชะงักลงทันที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดของจิตใจมนุษย์ด้วยกันนะครับ