มือที่สามที่ไม่ได้เชิญ

"คุณธีร์คะ! หยุดเดินเดี๋ยวนี้เลยนะ! จะฮัมเพลงไปถึงไหนกัน!" รินรดาตะโกนไล่หลังคนตัวสูงที่เดินดุ่มๆ ไปที่ลานจอดรถด้วยท่าทางอารมณ์ดีผิดปกติ ใบหน้าของเขายังคงติดรอยยิ้มมุมปากที่ดูอย่างไรก็ 'กวนประสาท' เสียจนเธออยากจะเอาสมุดสเก็ตช์ภาพฟาดเข้าที่แผ่นหลังกว้างนั่นให้รู้แล้วรู้รอด ธีรดนย์หยุดกึก หมุนตัวกลับมาหาเธอช้าๆ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงหรี่ลงเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาที่เหมือนจะทะลุเข้าไปถึงข้างใน "เรียกทำไมครับ? หรือว่าติดใจ... เลยอยากให้ผมอยู่ต่ออีกสักนิด?" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่า เป็นน้ำเสียงที่คนฟังอย่างเธอต้องหน้าร้อนผ่าว "หลงตัวเองชะมัด!" รินรดาแค่นเสียงใส่ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแม้ใจจะเต้นผิดจังหวะ "แค่จะบอกว่าอย่าลืมที่รับปากไว้ เรื่องโปรเจกต์สวนแนวตั้งน่ะ ถ้าคุณเปลี่ยนใจกะทันหัน ฉันไม่ยอมจริงๆ ด้วย" ธีรดนย์เลิกคิ้วข้างหนึ่ง มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ค อีกข้างขยับมาแตะปลายคางอย่างใช้ความคิด ท่าทางเย่อหยิ่งของเขามันช่างน่าหมั่นไส้ แต่ในขณะเดียวกันเสน่ห์ของผู้ชายวัยสามสิบที่ดูเป็นงานเป็นการแบบเขาก็ทำให้รินรดาเผลอใจสั่นอยู่เรื่อย "ผมเป็นคนประเภท 'พูดคำไหนคำนั้น' คุณก็รู้... โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับคุณ" ประโยคนั้นทำให้รินรดาถึงกับพูดไม่ออก เธอเม้มริมฝีปากแน่น กำลังจะอ้าปากโต้ตอบด้วยประโยคเผ็ดร้อนตามสไตล์ถนัด แต่แล้วเสียงเรียกที่คุ้นหูจนน่าขนลุกก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลัง "ริน... ใช่รินจริงๆ ด้วย!" ร่างเล็กของรินรดาแข็งทื่อไปชั่วขณะ เธอค่อยๆ หันกลับไปมองตามต้นเสียง ใบหน้าของชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดลำลองดูดีที่เธอเคยคุ้นเคยดีเดินตรงเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มกว้างที่ดูเหมือนจะอบอุ่น แต่สำหรับเธอตอนนี้ มันกลับเป็นความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก "พี่วิน..." เธออุทานแผ่วเบา ธีรดนย์หรี่ตาลงทันที บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความเย็นเยียบจนสัมผัสได้ มือที่เคยล้วงกระเป๋ากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว "ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ รินสบายดีไหม?" วินทร์เดินเข้ามาหยุดข้างๆ รินรดาอย่างถือวิสาสะ เขาเอื้อมมือหมายจะแตะไหล่หญิงสาว แต่ทว่า... หมับ! มือหนาของธีรดนย์คว้าข้อมือของชายผู้มาใหม่ไว้กลางอากาศ รอยยิ้มบนใบหน้าของสถาปนิกหนุ่มหายไป เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนแบบที่ไม่มีใครกล้าสบตาด้วย "ขอโทษนะครับ พอดีคุณรินมีธุระต้องรีบไปต่อ" ธีรดนย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนอีกฝ่ายถึงกับชะงัก "แล้วก็นะ... การแตะเนื้อต้องตัวสุภาพสตรีโดยที่ยังไม่ได้อนุญาต มันแสดงถึงมารยาทที่ค่อนข้าง 'ต่ำ' ไปหน่อยนะคุณว่าไหม?" "เอ่อ... พี่วินคะ" รินรดาแทรกขึ้นมา พยายามสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของธีรดนย์ แต่เขากลับยิ่งรั้งร่างเธอเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนแผ่นหลังของเธอแนบไปกับอกแกร่งของเขา "ริน... นี่ใคร?" วินทร์มองธีรดนย์ด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะยิ้มหยัน "ผู้ช่วยเหรอ? หรือว่าแฟนใหม่? ดูท่าทางจะขี้หึงน่าดูเลยนะ" "เขาเป็น..." รินรดากำลังจะหาคำอธิบาย แต่ธีรดนย์กลับชิงตอบก่อนด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "ผมเป็น 'เจ้าของโปรเจกต์' ที่กำลังจะร่วมงานกับริน และเป็นคนที่... คอยดูแลไม่ให้ใครหน้าไหนมาวุ่นวายกับเธอ" ธีรดนย์ก้มลงมากระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงเขาทุ้มจนรินรดารู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง "รวมถึงอดีตที่ไม่น่าจดจำด้วย" รินรดาสบถเบาๆ ในลำคอ "พี่วินคะ คือว่า... วันนี้รินไม่สะดวกคุยค่ะ เราไม่ได้มีเรื่องอะไรต้องคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ?" วินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ สายตายังคงจับจ้องไปที่รินรดาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้ธีรดนย์รู้สึกหงุดหงิดจนแทบบ้า "โอเค พี่เข้าใจ... แต่รินต้องรู้ไว้นะ ว่าสิ่งที่รินเคยให้พี่ไว้... พี่ไม่เคยทิ้งมันเลยนะ" จบคำพูดนั้น วินทร์ก็หมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้บรรยากาศระหว่างรินรดากับธีรดนย์ตึงเครียดขึ้นไปอีกขั้น รินรดาสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนธีรดนย์อย่างแรง เธอหันมาจ้องหน้าเขาที่ตอนนี้คิ้วขมวดเป็นปมแน่น "คุณธีร์! คุณทำแบบนี้ทำไมคะ? มันเสียมารยาทนะ!" "เสียมารยาท?" ธีรดนย์แค่นหัวเราะ ก่อนจะก้าวประชิดตัวรินรดาอีกครั้ง คราวนี้เขาต้อนเธอจนหลังชนกับผนังตึก แขนแกร่งทั้งสองข้างกั้นขวางทางหนีไว้ "แล้วที่คุณยืนให้มันทำหน้าอาลัยอาวาสใส่เมื่อกี้ล่ะ เรียกว่าอะไร? ชอบเหรอ? หรือยังลืมไม่ลง?" "มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ!" รินรดาเชิดหน้าใส่ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา "ไม่เกี่ยว?" ธีรดนย์โน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา "ในเมื่อผม 'จอง' ไว้แล้ว อะไรที่เกี่ยวกับคุณ... ก็คือเรื่องของผมทั้งหมด" เขาโน้มใบหน้าลงมาอีกเพียงไม่กี่เซนติเมตร รินรดากลั้นหายใจ สติของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอจะดังขึ้นทำลายความเงียบแสนอันตรายนั้น เธอรีบหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ 'เรามีเรื่องต้องคุยกันเรื่องแหวนวงนั้น... รินน่าจะรู้ว่าพี่หมายถึงอะไร' รินรดาหน้าซีดเผือดลงทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองธีรดนย์ที่ตอนนี้กำลังจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... แววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม "แหวนงั้นเหรอ?" ธีรดนย์เอ่ยเสียงเรียบเย็น "รินรดา... บอกผมมาสิว่าไอ้คำว่า 'เรื่องแหวน' นี่มันหมายความว่ายังไง" ตุ๊กตาโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเคมีสุดป่วนของสองคนนี้มาถึงตอนนี้นะคะ!