ความรู้สึกที่เริ่มชัด

เสียงกระดิ่งลมทองเหลืองหน้าร้านส่งเสียงกังวานใส ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว มันกลับดังราวกับเสียงระฆังเตือนภัยระดับสามในโรงงานนิวเคลียร์ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยจนแทบถลัน เมื่อร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางร้านคาเฟ่แกลเลอรีของเธอยามบ่ายนี้ ใบหน้าคมคายที่มักเชิดขึ้นด้วยความถือดีและแววตาดุราวกับเสือดาวกำลังกวาดตามองหาใครบางคน ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะนิ่งค้างเมื่อปะทะเข้ากับร่างของเธอที่ยืนแข็งทื่ออยู่หลังเคาน์เตอร์ "เธอ..." ธีรดนย์พึมพำออกมาคำเดียว สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ชายหนุ่มไม่คาดคิดเลยว่าสถานที่หลบมุมทำงานเงียบๆ ที่เพื่อนแนะนำ จะกลายเป็นรังของแมวป่าตัวแสบที่เพิ่งปะทะคารมกันทางโทรศัพท์เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน รินรดาตั้งสติได้เป็นคนแรก เธอกลืนน้ำลายลงคออึกลึก มือเรียวที่ถือปากกาไอแพดอยู่เผลอกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหวานเชิดขึ้นตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว ปากบางเม้มเข้าหากันก่อนจะพ่นคำทักทายที่ไม่ได้มีความยินดีเจือปนแม้แต่น้อย "อุ๊ย ตายจริง... นึกว่าใคร ที่แท้ก็สถาปนิกผู้เคร่งเครียดจนเส้นเลือดในสมองจะแตกนี่เองค่ะ หลงทางมาเหรอกคะ หรือว่างานพิมพ์เขียวบ้านลูกค้าพังไม่เป็นท่า จนต้องมาหาแรงบันดาลใจแถวนี้" น้ำเสียงหวานที่เจือกระแสประชดประชันแบบไม่ไว้หน้า ทำให้คิ้วเข้มของธีรดนย์กระตุกวูบ ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวันพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ชายหนุ่มก้าวเท้าฉับๆ ตรงเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันโดยอัตโนมัติจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ เธอจึงบังคับให้ตัวเองยืนหยัดสู้สายตาเขา "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะรินรดา" ธีรดนย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากเคาน์เตอร์เพียงแค่คั่นกลางด้วยกระจกใส กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นอายบุหรี่จางๆ และความร้อนรุ่มจากตัวเขาโชยมาแตะจมูก "ผมไม่ได้หลงทาง และงานผมก็ไม่มีวันพัง... แต่ที่ยืนอยู่ตรงนี้ เพราะกำลังคิดบัญชีกับคนบางคนที่ชอบแกล้งตัดสายโทรศัพท์ใส่หน้าต่างหาก" "อ๋อเหรอคะ? นึกว่ามาตรวจความเรียบร้อยของร้านซะอีก พอดีว่าร้านฉันไม่ได้ออกแบบตามหลักฮวงจุ้ยที่ต้องเป๊ะทุกองศาจนน่าอึดอัดหรอกนะคะ เชิญไปหาคาเฟ่ทรงกล่องสี่เหลี่ยมมินิมอลที่อื่นเถอะค่ะ ทางนี้ไม่มีพื้นที่ต้อนรับคนเรื่องเยอะ" รินรดาเชิดหน้าตอบโต้ ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว หัวใจในอกเต้นรำด้วยจังหวะแปลกๆ ที่เธอเองก็ไม่อยากยอมรับว่า มันไม่ใช่ความโกรธเคืองเสียทีเดียว... แต่มันคือความปั่นป่วนที่เกิดจากการได้เห็นใบหน้าบึ้งตึงแต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความท้าทายคู่นั้นในระยะประชิด ธีรดนย์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ไม่หยุดนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก สถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบและควบคุมทุกอย่างในชีวิตได้เสมอ กลับรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าคือไวรัสตัวร้ายที่เข้ามาปั่นระบบรวนเรในสมองเขาตั้งแต่แรกเจอ ปากเธอดุ ร้ายกาจ และต่อต้านเขาทุกทาง แต่ทำไม... ยิ่งเถียง ยิ่งมองแววตาวาววับคู่นั้น เขากลับรู้สึกว่าหัวใจตัวเองมันเต้นผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด ให้ตายเถอะ เขาไม่ได้อยากมาต่อปากต่อคำกับเธอสักหน่อย เขาแค่อยากมาเห็นใกล้ๆ ว่ายายศิลปินจอมรั้นคนนี้กินข้าวเที่ยงตรงเวลาบ้างไหม หรือเอาแต่ก้มหน้าก้มตาวาดรูปจนกระเพาะพังเหมือนในประวัติที่เขาแอบไปสืบรู้มา! "ถ้าผมเรื่องเยอะ เธอก็คงเป็นยายตัวแสบที่ชอบสร้างปัญหาให้ผมปวดหัวที่สุดในรอบปีเหมือนกัน" ธีรดนย์โน้มตัวเข้าหาอีกนิด มือหน้าวางทับลงบนขอบเคาน์เตอร์ บังคับให้รินรดาต้องเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ "ผมไม่ได้มาหาเรื่อง... แค่จะมาถามว่า ทำไมบล็อกเบอร์ผม?" คำถามตรงๆ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำ Rindara ชะงักไปชั่วขณะ เธอกะพริบตาปริบๆ ความมั่น 100% เมื่อครู่ลดฮวบลงเหลือ 80% แต่ปากก็ยังแข็งได้โล่ "ใครบล็อกคุณ... ไม่มี๊!" เสียงสูงปรี๊ดปฏิเสธทันควัน "อย่ามาปรักปรำนะคะ ฉันแค่... เอ่อ มือถือรวน! ระบบมันรันรวนเองต่างหาก!" "มือถือรวนจนบล็อกเบอร์ผมคนเดียวเนี่ยนะ?" ธีรดนย์เลิกคิ้วสูง มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจที่ทำเอารินรดาอยากจะยกมือขึ้นไปข่วนให้หน้าหล่อๆ นั่นเป็นรอยสักที "เก่งนักนะเรื่องแก้ตัว... กลัวผมหรือไง ถึงต้องรีบตัดสายแล้วบล็อกหนี?" "กลัว? ฝันไปเถอะค่ะ!" รินรดาแทบจะกรี๊ดใส่หน้าเขา เธอปัดมือเขาที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ออกอย่างไม่ไยดี "ฉันจะไปกลัวสถาปนิกปากจัด หน้าตาเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาอย่างคุณทำไม! ถอยไปเลยนะ ฉันจะทำงาน" "ปากดีแบบนี้ ระวังจะโดนลงโทษไม่รู้ตัวนะรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำลงจนฟังดูเซ็กซี่และอันตรายในเวลาเดียวกัน ทำให้รินรดาต้องก้าวถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับชั้นวางของด้านหลัง บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะแคบลงถนัดตาเมื่อธีรดนย์ไม่ยอมถอยห่าง เขากลับก้าวตามเข้ามาประชิดจนแผงอกกว้างแทบจะแนบชิดกับร่างบาง รังสีความอบอุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิดจนลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด ทั้งสองคนต่างรู้ดี... ว่าความรู้สึกบางอย่างมันเริ่มเกินเลยกว่าคำว่าคู่กัดหรือคนรู้จักไปไกลลิบ ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้คำพูดเหน็บแนม ความใส่ใจที่อีกฝ่ายแสดงออกผ่านการตามตื๊อ และหัวใจที่เต้นโครมครามยามได้อยู่ใกล้กัน มันชัดเจนเสียจนแทบไม่ต้องมีคำสารภาพใดๆ หลุดออกมาจากปาก แต่ทิฐิและฟอร์มที่ตั้งไว้สูงลิ่ว ทำให้ไม่มีใครยอมปริปากยอมรับมันก่อน ธีรดนย์มองดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิด มือหนายื่นออกไปหมายจะปัดปอยผมที่ตกลงมาปร็อกแก้มเนียน ความนุ่มนวลที่แสดงออกโดยไม่รู้ตัวทำให้รินรดานิ่งงัง เธอมองสบตาเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันจนแทบจะรวมเป็นลมหายใจเดียวกัน หัวใจของเธอเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้เรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างริมฝีปากลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ เปลือกตาสั่นระริกค่อยๆ ปิดลงยอมรับชะตากรรม... หรือความต้องการลึกๆ ของตัวเองที่ปฏิเสธไม่ลง กริ๊งงงง! เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงใสๆ ของบุคคลที่สามที่ตะโกนแทรกบรรยากาศสีชมพูขึ้นมาเสียงดังลั่น "พี่ริน! นิวเอาแบบสเกตช์ภาพที่พี่สั่งมาให้แล้วนะ— อุ๊ย! ขอโทษค่ะ! นิวเข้ามาผิดจังหวะหรือเปล่าคะเนี่ย!" รินรดาเบิกตากว้าง สติที่หลุดลอยกลับเข้าร่างฉับพลัน เธอยันอกแกร่งของธีรดนย์ออกสุดแรงด้วยความตกใจจนเกือบสะดุดล้ม ส่วนธีรดนย์ที่กำลังจะเคลิ้มตามบรรยากาศถึงกับสบถในลำคออย่างหัวเสีย หันขวับไปมองตัวมารหัวใจที่ยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าร้านด้วยสายตาอยากจะกินเลือดกินเนื้อ รินรดาหน้าแดงก่ำ ลามเลียไปถึงใบหู ร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด เธอยืนหอบหายใจแรง รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วหันไปหลบหลังเคาน์เตอร์ทันที ธีรดนย์สูดหายใจเข้าลึกระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ชายหนุ่มเสยผมลวกๆ หันกลับมามองหน้าหญิงสาวที่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมเงยขึ้นมาสบตาเขาอีกเลย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์อีกนิด กระซิบด้วยเสียงทุ้มพร่าที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "รอดตัวไปนะริน... แต่คืนนี้ เตรียมตัวรับสายจากผมได้เลย ยังคุยกันไม่รู้เรื่อง!" พูดจบ ธีรดนย์ก็หมุนตัวเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีสวนทางกับรุ่นน้องของเธอออกไปจากร้าน ทิ้งให้รินรดายืนกัดริมฝีปากแน่นด้วยความเขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี... ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้นี่มันร้ายกาจเป็นบ้าเลย! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความปากแข็งของต้าวสถาปนิกกับยายแมวป่าของเรานะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ! — ตุ๊กตาโบราณ