ความหึงหวงที่ซ่อนไม่ได้

"แหวนงั้นเหรอ?" ธีรดนย์เอ่ยเสียงเรียบเย็น ทว่าดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากลับวาวโรจน์ราวกับเสือซุ่มที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "รินรดา... บอกผมมาสิว่าไอ้คำว่า 'เรื่องแหวน' นี่มันหมายความว่ายังไง" บรรยากาศรอบตัวสถาปนิกหนุ่มวัยสามสิบผู้เคร่งครัดในระเบียบตึงเครียดขึ้นมาทันทีจนแทบหายใจไม่ออก นิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดปลายดินสอออกแบบโครงสร้างตึกระฟ้าบัดนี้กำลังกำขอบโต๊ะทำงานจนข้อต่อขาวโพลน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างบางที่ยืนพิงเคาน์เตอร์กาแฟด้วยท่าทีคุกคามโดยไม่รู้ตัว ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมเริ่มรั่วไหลออกมาทางแว่นตาและสันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่น รินรดาชะงักไปนิด แต่มีหรือที่คนอย่างเธอจะยอมก้มหัวให้ความกดดันไร้เหตุผลนี้ ศิลปินสาวเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเย้าแหย่ผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็ตีรวนขึ้นมาในอก "อ้าว คุณธีร์คะ หูฝาดไปหรือเปล่า หรือว่าสถาปนิกคนเก่งเริ่มมีปัญหาเรื่องการได้ยินจากการคำนวณเสียงโครงสร้างมากเกินไป?" รินรดาแกล้งเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยความท้าทาย "ฉันบอกตอนไหนว่ามีเรื่องแหวน? หรือว่าคุณแอบเก็บเอาคำพูดลอยๆ ของคนอื่นมาคิดมากจนสมองกลับกันแน่คะ" "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง รินรดา" ธีรดนย์กดเสียงต่ำลง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดอยู่เหนือกลุ่มผมนุ่มเมื่อเขาโน้มตัวลงมาใกล้จนแทบจะกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและเคาน์เตอร์ "ผมได้ยินเต็มสองหู... เมื่อกี้ตอนที่คุณคุยโทรศัพท์กับไอ้รุ่นพี่หน้าอ่อนคนนั้น มันพูดถึงเรื่องแหวนหมั้นบ้าบออะไรนั่นใช่ไหม?" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้นี่มัน... หูดีเกินมนุษย์ไปแล้ว! รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วบดลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส เคมีที่ระอุอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ร้อนแรงเสียจนแอร์ในห้องทำงานแทบไม่มีความหมาย แต่ปากเจ้ากรรมดันไวพอกับสมอง "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะคะ?" รินรดาเถียงกลับทันควัน ดวงตาดื้อรั้นจ้องสบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันจะเป็นโสด เป็นหม้าย หรือจะมีใครเอาแหวนเพชรเม็ดโตมาสวมนิ้วนางข้างซ้ายให้ มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่ได้อยู่ในพิมพ์เขียวงานออกแบบตึกของคุณสักหน่อยนี่คะคุณสถาปนิก" คำว่า 'แหวนเพชรเม็ดโต' กระแทกเข้าโสตประสาทของธีรดนย์เข้าอย่างจังจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความหึงหวงที่ซ่อนไม่ได้แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธขึงและร้อนรนในอก ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกเสียจนรินรดารู้สึกเสียวสันหลังวาบ "อ๋อเหรอ... อยากได้แหวนเพชรมากนักสินะ ถึงได้ทำหน้าตาระรื่นตอนคุยกับมันนัก" "ก็ใช่สคะ ผู้หญิงที่ไหนเขาจะไม่ชอบของสวยๆ งามๆ ล่ะคะ โดยเฉพาะถ้ามันมาจากผู้ชายที่ทั้งหล่อ ทั้งรวยแถมยังพร้อมเปย์..." รินรดาจงใจลากเสียงยาวเพื่อยั่วโมโหคนตรงหน้าให้สติหลุด ซึ่งเธอก็ทำสำเร็จอย่างงดงาม *ตึง!* มือหนาทุบลงบนเคาน์เตอร์ไม้จนแก้วกาแฟสั่นสะเทือน ธีรดนย์หมดความอดทนที่จะรักษามาดสุขุมนุ่มลึกอีกต่อไป ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการจะคาดคั้นเอาคำตอบที่แท้จริงออกมาจากใจเธอ "หยุดพูดจาไร้สาระแบบนี้เดี๋ยวนี้ รินรดา!" น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้ "คุณเป็นคนของผม... หมายถึง... คุณอยู่ในโปรเจกต์นี้ และผมไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาเสนอขายขนมจีบหรือสวมแหวนอะไรทั้งนั้น!" "เป็นคนของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" รินรดาเลิกคิ้วสูง แสร้งทำเป็นไขسบเซ่อ "อย่ามาเคลมมั่วซั่วสคะคุณธีร์ เราเป็นแค่คู่กัด เอ้ย... เป็นแค่พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจร่วมกันต่างหากล่ะคะ" "พาร์ทเนอร์เหรอ?" ธีรดนย์แค่นยิ้มหยัน ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะของอีกฝ่าย "คนที่เขาเป็นแค่พาร์ทเนอร์กัน เขาไม่จ้องหน้ากันใจเต้นแรงแบบนี้หรอกนะ รินรดา" คำพูดนั้นทำเอารินรดาใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาสีแดงจัด เถียงไม่ออกไปชั่วขณะเพราะมันคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ดวงตาคู่สวยหลบวบไปมองที่ริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังขยับพูดคำพูดร้ายกาจแต่แฝงความคลั่งรักแบบเนียนๆ ก่อนที่สถานการณ์จะเตลิดเปิดเปิงไปไกลมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดที่กำลังหวานอมเปรี้ยวในห้องทำงาน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* "คุณธีร์คะ เอกสารแบบร่างล็อตใหม่จาก... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ดิฉันเข้ามารบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่าคะ?" เสียงหวานหยดย้อยของ 'พิม" เลขาหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับประตูที่ถูกผลเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้อณุญาต รินรดารีบผลקอกแกร่งของธีรดนย์ให้ออกห่างทันที จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความรวดเร็วราวกับเล่นกล ทว่าใบหน้ายังคงขึ้นสีแดงเรื่อฟ้องความผิดปกติ ธีรดนย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างหัวเสีย หันไปถลึงตาใส่เลขาด้วยรังสีอำมหิตที่รุนแรงเสียจนพิมแทบจะก้าวถอยหลังหนีแทบไม่ทัน "มีอะไรพิม?" ธีรดนย์เอ่ยเสียงห้วนจัด "เอ่อ... คือทางคุณกรณ์ ส่ง..." พิมอึกอักเมื่อเจอสายตาดุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของผู้เป็นนาย แต่ยังไม่ทันที่พิมจะพูดจบประโยค ร่างสูงโปรดของ 'กรณ์' ชายหนุ่มหน้าตาดี ดีกรีนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่รินรดาเพิ่งคุยโทรศัพท์ด้วยเมื่อครู่ ก็ก้าวสวนเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ในมือถือกล่องกำมะหยี่สีแดงกล่องเล็กๆ ไว้มั่น "ผมเข้ามาเองครับคุณธีร์ พอดีผมกลัวว่าของสำคัญจะส่งไม่ถึงมือ..." กรณ์ส่งยิ้มหวานให้รินรดาก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้ามาหาเธอโดยไม่สนใจสายตาดุร้ายที่กำลังแผ่รังสีฆ่าฟันออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มแม้แต่น้อย "ผมบอกแล้วไงครับริน ว่าเรื่องแหวนหมั้นวงนี้ ถ้าไม่ใช่ผมสวมให้คุณด้วยตัวเอง มันก็ไม่มีความหมายหรอก" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว ธีรดนย์หันขวับกลับมามองกล่องกำมะหยี่ในมือของกรณ์ ดวงตาคมกริบราวกับมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาจริงๆ สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน มือหนากำหมัดเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหึงหวงที่พยายามสะกดกลั้นไว้พังทลายลงในวินาทีนั้น รินรดาลอบกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอเมื่อสัมผัสได้ถึงความพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นในร่างของสถาปนิกหนุ่มจอมเนี้ยบ ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าอึดอัดและน่าหวาดหวั่น ธีรดนย์ก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างรินรดากับกรณ์ไว้อย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่ปกป้องอาณาเขตของตัวเอง ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีอำมหิตออกมารอบตัวจนพิมที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับตัวสั่นงันทนไม่ไหวต้องรีบถอยกรูดออกไปปิดประตูล็อคให้เงียบเชียบ "ขอโทษนะคุณกรณ์..." ธีรดนย์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่แข่งหัวใจอย่างไม่เกรงกลัว "แต่ผู้หญิงคนนี้... ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาสวมแหวนให้ทั้งนั้น นอกจากผม!" คำประกาศกร้าวที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและหวงก้างแบบไม่ปิดบังทำเอารินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ร่างบางหันขวับไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของสถาปนิกหนุ่มที่ยืนบังเธอไว้ด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนบรรยายไม่ถูก ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างของพิมที่เปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ "คุณธีร์คะ! แย่แล้วค่ะ! หน้าไซต์งานก่อสร้างโซน C เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ... โครงสร้างหลักที่เพิ่งเทคอนกรีตเมื่อเช้า เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ขึ้นมาแบบไม่ทราบสาเหตุค่ะ!" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันนะคะ รักที่สุดค่ะ! - ตุ๊กตาโบราณ