สงครามฝีปากกลางไซต์งาน

"ถ้าคุณธีรดนย์ยังเอาไม้บรรทัดเหล็กมาวัดความเอียงของลายเส้นจิตรกรรมฝาผนังนี่อีกรอบ ดิฉันจะเอาแปรงทาสีเบอร์สิบสองจุ่มสีน้ำมันสีแดงเลือดหมู แล้วละเลงใส่สูทแบรนด์อิตาลีราคาครึ่งแสนของคุณให้เป็นงานนามธรรมชิ้นเอกของโลกเลยนะคะ!" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยกระแสไฟฟ แรงสูงตวัดกร้าวขึ้นกลางโถงอาคารพาณิชย์เก่าแก่ที่กำลังรีโนเวทใหม่ รินรดาในชุดเอี๊ยมยีนส์เลอะสีอะคริลิกยืนเท้าสะเอว ดวงตากลมโตวาวโรจน์จ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปรดของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังยืนถือแปลนพิมพ์เขียวม้วนใหญ่ด้วยท่าทีนิ่งสนิท ธีรดนย์ชะงักมือที่กำลังจะยกขึ้นดันแว่นสายตา กรอบหน้าคมคายไร้รอยยิ้มหันขวับมามองหญิงสาว เขากวาดสายตาสำรวจผลงานศิลปะบนผนังปูนเปลือยที่เธอใช้เวลาปั่นมาสามวันสามคืน ก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาทางจมูกอย่างแสนระอา "งานศิลปะมันต้องมีสัดส่วนและระเบียบวินัยครับคุณรินรดา ไม่ใช่นึกจะสะบัดแปรงตามอารมณ์ติสต์แตกแล้วโครงสร้างสถาปัตยกรรมภาพรวมมันจะพังตามจินตนาการเพ้อเจ้อของคุณ ดูตรงนี้สิ... เส้นโค้งมันเบี่ยงเบนจากองศาที่ผมคำนวณไว้ตั้งศูนย์จุดห้าองศาเต็มๆ ตาพามิซึมหรือไงถึงมองไม่เห็นความผิดพลาดระดับมหันต์แบบนี้" "นี่คุณว่าใครสายตาสั้นวะคะ!" รินรดาปรี่เข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มทันที ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาเหลือเพียงไม่ถึงคืบ จนสถาปนิกหนุ่มต้องผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อปะทะเข้ากับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่เจือจางอยู่บนตัวเธอ "ตาฉันปกติวิสัยดีมากค่ะ และบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่างานนี้เป็น 'ฟรีสไตล์อินสตอลเลชัน' ไม่ใช่การสร้างตึกระฟ้าที่มีวิศวกรหัวโบราณคอยกะเกณฑ์ทุกฝีก้าว ถ้าไม่อยากให้ฉันปาถังสีใส่หน้าจริงๆ ล่ะก็ กรุณาม้วนพิมพ์เขียวบ้าๆ นั่นแล้วเดินออกไปสูดอากาศข้างนอกซะบ้างนะคะคุณสถาปนิกผู้เนี้ยบเกินพิกัด!" ลูกน้องในทีมตกแต่งภายในและช่างปูนนับสิบชีวิตต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทุกคนพร้อมใจกันวางเครื่องมือแล้วหันมาเป็นสักขีพยานในสงครามน้ำลายกลางไซต์งาน บางคนถึงกับแอบยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเครียดแทน เพราะไม่รู้ว่าโปรเจกต์นี้จะเสร็จทันกำหนดส่งมอบ หรือสองคนนี้จะฆ่ากันตายคาสนามเสียก่อน ธีรดนย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้างามที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ ความจริงแล้วเขารู้ดีว่าลายเส้นของเธอมันงดงามและมีชีวิตชีวาเกินกว่าจะเอาไม้บรรทัดมาวัดด้วยซ้ำ แต่วิธีเดียวที่เขาจะดึงสติเธอให้อยู่ในกรอบความปลอดภัยของโครงสร้างตึกได้ ก็คือการหาเรื่องทะเลาะเพื่อกวนประสาทแบบนี้นี่แหละ "ผมทำเพื่อความปลอดภัยของโครงสร้างอาคาร ไม่ได้มาเล่นขายของนะคุณรินรดา ถ้าเกิดแผ่นปูนนี่ร่วงลงมาทับหัวใครขึ้นมา คุณจะรับผิดชอบไหวเหรอ หรือว่าสมองส่วนหน้าของคุณมีแต่สีน้ำมันจนคิดอะไรนอกกรอบไม่เป็นนอกจากคำว่า 'อารมณ์ศิลปิน'?" "กร๊๊ด! ไอ้คุณสถาปนิกปากเสีย!" รินรดาหวีดร้องออกมาอย่างหมดความอดทน มือเล็กง้างขึ้นเตรียมจะคว้ากระป๋องสีใกล้ตัวมาสาดจริงๆ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง... กึก! เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นดังมาจากเพดานชั้นบน ท่อเหล็กและเศษปูนชิ้นเล็กๆ ร่วงกราวลงมาราวกับห่าฝน ท่ามกลางความตกใจของทุกคนในพื้นที่ ธีรดนย์ไวกว่าความคิด ร่างสูงพุ่งเข้าตะครุบร่างบางของรินรดาก่อนที่คานไม้เก่าแก่น้ำหนักหลายกิโลกรัมจะหล่นลงมาทับร่างเธอ ทั้งคู่กลิ้งหลุนๆ ไปกระแทกเข้ากับมุมเสาปูนอย่างจัง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงฝุ่นคละคลุ้งที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้เธอกำลังนอนทับอยู่บนร่างของสถาปนิกหนุ่ม โดยที่แขนแกร่งของเขากอดรัดเอวเธอไว้แน่นเพื่อป้องกันแรงกระแทก ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ลอยเข้าจมูก ธีรดนย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเจ็บปวดจากการกระแทก แต่ดวงตาคมปลาบที่มองลงมากลับไม่ได้ฉายแววโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่สายตาคู่คมเลื่อนลงมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น "ทีหลัง..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน "ถ้าผมบอกให้ถอย... ก็ช่วยหัดฟังแล้วถอยแต่โดยดี ไม่ใช่ดื้อด้านจนเกือบหัวแตกแบบนี้... ยัยตัวแสบ" รินรดานิ่งค้าง สมองขาวโพลนไปหมด คำด่าทอและวาทะศิลป์ที่เตรียมไว้เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เคมีแปลกประหลาดบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมากลางอกจนเธอไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นผิดจังหวะและบรรยากาศกำลังจะหวานซึ้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโهاกเหวกก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประตูไซต์งาน "คุณธีรดนย์ครับ! แย่แล้วครับ! ทางเจ้าของโครงการโทรมาแจ้งด่วนเลย บอกว่า..." ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ตุ๊กตาโบราณ" ด้วยนะคะ