กฎเหล็กของคนเนี๊ยบ

"ถ้าคุณยังวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานโดยไม่มีแผ่นรองแก้วอีกครั้ง... ฉันจะถือว่าคุณจงใจก่อวินาศกรรมบนผลงานชิ้นเอกของฉันค่ะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดระดับสิบดังขึ้นทันทีที่รawก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานโทนสีเทา-ดำสุดเนี้ยบ ธีรดนย์ในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกกำลังยืนกอดอกจ้องมองรอยคราบวงกลมจางๆ บนโต๊ะไม้สักทองราคาแพงลิบลิ่วด้วยสายตาพิฆาต ราวกับแม่น้ำแยงซีเกียงกำลังจะเอ่อล้นทะลักด้วยความโกรธ รินรดาเบะปากใส่แผ่นหลังกว้างของสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบจนเข้าขั้นโรคจิต เธอพ่นลมหายใจพรืดใหญ่อย่างไม่ยี่ห-รา ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้หมุนอย่างสบายอารมณ์ พร้อมกับหมุนปากกาในมือเล่น "อุ๊ย ตายจริง คุณธีรดนย์คะ โลกนี้มันไม่ได้หมุนรอบโต๊ะไม้สักราคาหลักแสนของคุณหรอกนะคะ กาแฟมันก็แค่น้ำสีดำๆ หกแล้วก็เช็ด ปัดโถ่... ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ศิลปินเขาก็ต้องมีมุมเซอร์ๆ แบบนี้แหละค่ะ ถึงจะมีไอเดียสร้างสรรค์" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน เธอจงใจหยิบสมุดสเก็ตช์ภาพเล่มโปรดขึ้นมาวางทับรอยคราบนั้นเสียเลย เพื่อทดสอบความดันโลหิตของคนตรงหน้า ธีรดนย์สูดหายใจเข้าลึกจนอกกว้างไหวสะท้อน เขาปรายตามองการกระทำอวดดีนั้นด้วยความหมั่นไส้ระคนระอา มือหนาเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาสะบัดพรึบ แล้ววางแผ่ลงตรงหน้าเธออย่างแรง "นี่คือ 'กฎเหล็ก 20 ข้อ' ในการใช้พื้นที่ร่วมกับฉัน ท่องจำให้ขึ้นใจและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ห้ามฝ่าฝืนแม้แต่ข้อเดียว... ไม่อย่างนั้น คุณเตรียมตัวโดนหักค่าจ้างข้อหาละห้าพันบาทได้เลยค่ะ" รินรดาก้มมองกระดาษแผ่นนั้นอย่างไม่สบอารมณ์ เธอกวาดสายตาอ่านข้อความเรียงรายด้วยลายมือตวัดเฉียบคมราวกับลายเส้นสถาปัตยกรรม *ข้อ 1: ห้ามวางสิ่งของใดๆ นอกเหนือจากแบบแปลนและอุปกรณ์วาดภาพในโซนที่กำหนด* *ข้อ 2: ห้ามดื่มเครื่องดื่มที่มีสีเข้มหรือมีคาเฟอีนในรัศมี 1 เมตรจากโต๊ะทำงานของฉัน* *ข้อ 3: การพูดคุยกับฉันต้องกระชับ ได้ใจความ และไม่มีคำฟุ่มเฟือยเกินความจำเป็น* *ข้อ 4: ห้ามส่งเสียงหัวเราะดังเกิน 60 เดซิเบลในเวลาทำการ* "นี่คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่าคะ!" รินรดาทนไม่ไหว ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงด้วยความโกรธ "นี่มันที่ทำงานร่วมกันนะคะ ไม่ใช่ค่ายกักกันนาซี! จะมาออกกฎบ้าบออะไรตั้งยี่สิบข้อ แค่ฉันหายใจเสียงดังเกินไปคุณจะปรับฉันด้วยไหมล่ะคะเนี่ย!" ธีรดนย์ไม่สะท้านแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอทีละน้อย ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาเป็นฝ่ายกดดันเธอโดยปริยาย สถาปนิกหนุ่มโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างน่าประหลาด "ถ้าคุณคิดว่ามันไร้สาระ... คุณก็แค่ลาออกแล้วไสก้นกลับไปวาดรูปเล่นในห้องรกๆ ของคุณสิคะ รินรดา" ธีรดนย์กระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเยียบเย็นแต่แฝงความร้ายกาจ "แต่ถ้ายังอยากทำงานโปรเจกต์นี้ร่วมกับบริษัทสถาปัตยกรรมระดับประเทศของผม ก็จงก้มหัวแล้วทำตามระเบียบซะ... คนไร้ระเบียบอย่างคุณน่ะ เหมาะกับการโดนดัดนิสัยที่สุดแล้ว" รินรดาจ้องลึกลงไปในดวงตาสีนิลคู่คมที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความถือดี เธอเห็นประกายบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ ในนั้น... ประกายที่บ่งบอกว่าเขากำลังสนุกที่ได้แกล้งเธอให้สติแตก มือบางกำสมุดสเก็ตช์ภาพแน่นจนข้อต่องอขาว เธอไม่ยอมแพ้หรอกคนแบบนี้! "อยากให้ฉันทำตามกฎนักใช่ไหมคะ ได้ค่ะ!" รินรดาแอ่นอกรับแรงกดดัน ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่เซนติเมตรเดียว รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอิ่ม "ฉันจะทำตามกฎทุกข้อของคุณให้ดู... แต่บอกไว้ก่อนนะคะ ว่าถ้าฉันทำตามแล้วมันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นมา คุณนั่นแหละที่จะเป็นคนน้ำตาตกในเอง!" ธีรดนย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย เขายืดตัวตรงสอดมือทั้งสองข้างลงในกระเปังกางเกงสแลค "เชิญตามสบายเลยค่ะ... ฉันอยากรู้นักว่าคนอย่างคุณจะทนระเบียบพวกนี้ได้สักกี่น้ำ" "งั้นเริ่มต้นด้วยข้อนี้เลยเป็นไงคะ..." รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่แววตาเจ้าเล่ห์สุดขีด มือเรียวยื่นแก้วกาแฟที่เหลืออยู่ครึ่งแก้วหยิบขึ้นมา แล้วจงใจเอียงมันเล็กน้อยต่อหน้าต่อตาเขา "อุ๊ย! มือมันลื่นค่ะคุณธีรดนย์!" "เฮ้ย!" สถาปนิกหนุ่มผู้รักความสะอาดร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อของเหลวสีน้ำตาลเข้มทำท่าจะหยดลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพง สัญชาตญาณความเนี๊ยบพุ่งพล่านจนเขาต้องพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้โดยไม่ทันคิด "รินรดา! คุณนี่มัน..." แรงดึงกะทันหันทำให้ร่างบางของรินรดาเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กาแฟในแก้วหกเลอะพื้นพรมไปเล็กน้อย แต่วินาทีนี้ไม่มีใครสนใจรอยเปื้อนนั้นอีกต่อไปแล้ว หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมที่อยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มกันและกัน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างจนสติกระเจิง ธีรดนย์ชะงักค้าง มือหนาที่บีบข้อมือเธออยู่คลายออกช้าๆ แต่กลับเปลี่ยนเป็นโอบกระชับเอวบางไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว เคมีบางอย่างระเบิดตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในห้องทำงานที่ควรจะเคร่งเครียด บรรยากาศกำลังหวานล้ำและชวนให้ใจสั่นระทึกเสียจนรินรดาเกือบจะเคลิ้มตาม... "อะแฮ่ม! ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะคะ แต่ดูเหมือนพวกคุณจะมีแขกมารอพบข้างนอกค่ะคุณธีรดนย์" เสียงใสแจ๋วของเลขาหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่ทันได้เคาะขออนุญาต รินรดาสดุ้งสุดตัวรีบผลักอกแกร่งออกทันทีด้วยใบหน้าแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก ธีรดนย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ เขากำลังจะหันไปดرเลขาตัวดี แต่ทว่า... บุคคลที่ก้าวตามหลังเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นกลับทำให้เลือดในกายของสถาปนิกหนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา "สวัสดีค่ะพี่ธีร์... ไม่คิดเลยนะคะว่าจะเจอพี่อยู่กับ 'เด็กฝึกงาน' คนใหม่ในบรรยากาศที่แนบชิดขนาดนี้" หญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายความริษยาและรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ รินรดากะพริบตาปริบๆ หันไปมองหน้าธีรดนย์ที่ตอนนี้บึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างระหงนั้นก็เอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้ความสัมพันธ์อันเปราะบางในห้องนี้พลิกคว่ำในพริบตา "พอดีแพรพลอยมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้... ที่พี่ธีร์จะต้องเคลียร์กับแพรให้รู้เรื่องค่ะ" ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ตุ๊กตาโบราณ" ด้วยนะคะ