กับดักของความใกล้ชิด

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นสีอะคริลิกจางๆ ในห้องทำงานขนาดกว้าง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสติของรินรดาในเวลานี้เท่ากับระยะห่างระหว่างเธอกับผู้ชายที่ยืนซ้อนหลังอยู่ “ขีดเส้นแบบนี้มันเบี้ยวค่ะ คุณธีรดนย์” น้ำเสียงของร่างบางเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อสันจมูกโด่งเป็นสันของสถาปนิกหนุ่มเกือบจะปัดโดนปลายเส้นผมของเธออยู่รำมะรำ ธีรดนย์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มตัวลงต่ำกว่าเดิม มือใหญ่เอื้อมผ่านไหล่บางเพื่อมากุมทับมือเรียวที่ถือปากกาตัดเส้นอยู่บนกระดานวาดภาพ ความตั้งใจแรกคือการสอนเทคนิคการเขียนแบบแปลนสถาปัตยกรรมให้เข้ากับสเกลงานภาพประกอบที่รินรดาต้องส่งลูกค้า แต่ตอนนี้... บรรยากาศรอบตัวมันกลับร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “ถ้าไม่เข้ามาใกล้พอ คุณก็ไม่มีวันมองเห็นจุดที่มันผิดพลาดตรงนี้หรอกครับ รินรดา” ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาร่างบางถึงกับสะดุ้งวาบ ขนลุกชันไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ รินรดากัดริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติกลับมาแล้วกระแทกศอกเบาๆ ไปข้างหลังเพื่อรักษาระยะห่าง แต่ธีรดนย์ไวเท่าความคิด มืออีกข้างรวบข้อมือบางเอาไว้ทันก่อนที่ศอกเธอจะกระแทกโดนสีข้างเขา แรงปะทะทำให้ตัวเธอเซถลอยไปชนแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขน รินรดาเบิกตากว้างเมื่อพบว่าตอนนี้ตัวเองตกอยู่ในวงแขนของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้าคมคายของสถาปนิกหนุ่มอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ สายตาคู่คมที่มักจะมองงานด้วยความเฉียบขาดและมองเธอด้วยความดุ ดัน ในตอนนี้กลับฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันทั้งลึกล้ำ ร้อนแรง และสั่นไหวจนน่ากลัว “คุณ... ถอยไปเลยนะ ธีรดนย์ ใกล้เกินไปแล้ว” รินรดาพยายามทำเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่หัวใจข้างในเต้นรัวราวกับกลองเพล “ผมไม่ได้ตั้งใจจะใกล้... แต่เพราะคุณดื้อดึงไม่ยอมฟังต่างหาก” ธีรดนย์กระซิบชิดริมหูก20 น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมเลื่อนลงมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา เธอเห็นประกายความไหววับในดวงตานั้น มันคือความรู้สึกที่เขาพยายามเก็บซ่อนมันมาตลอดภายใต้ท่าทางปากร้ายและท่าทีหยิ่งยโส รินรดาหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปหมด เธอไม่เคยแพ้ใครเรื่องฝีปาก แต่ยามที่ปลายนิ้วอุ่นของเขาค่อยๆ ไล้เบาๆ บนหลังมือเธอที่ยังกำปากกาอยู่ ความต้านทานทั้งหมดที่มีก็มลายหายไปสิ้น ความใกล้ชิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อยจากโปรเจกต์งานแต่งบ้านคราวนี้ กำลังกลายเป็นกับดักที่ทั้งสองคนต่างก็เดินตกลงไปโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกของเขาสัมผัสกับเส้นผมของเธอแผ่วเบาในจังหวะที่ลมหายใจผสานเป็นหนึ่งเดียว รินรดาหลับตาลงครึ่งหนึ่ง หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน *ติ๊งต่อง!* เสียงกริ่งหน้าห้องทำงานดังขึ้นราวกับสายฟ้าแลบในคืนฝนตก ทั้งสองคนสะดุ้งผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน ธีรดนย์ถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าเรียบตึงกลับมาตีสีหน้าขรึมและจัดระเบียบเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ส่วนรินรดารีบหันกลับไปคว้าพู่กันขึ้นมาจุ่มน้ำแก้เก้อ สองแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ด้วยความเขินอายที่ถูกขัดจังหวะในเสี้ยววินาทีอันตราย แต่ก่อนที่ใครจะได้เดินไปเปิดประตู ประตูห้องสตูดิโอที่ไม่ได้ล็อกก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบุคคลที่ไม่คาดคิด... “พี่ธีร์คะ! แนนเอาแบบแปลนที่แม่แก้มาให้ดู... อ้าว พี่รินก็อยู่ด้วยเหรอคะเนี่ย ทำไมหน้าแดงจัง ไม่สบายหรือเปล่าคะ?” ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ตุ๊กตาโบราณ" ด้วยนะคะ