เคล็ดวิชาหลอมกายดารา

กระบี่เล่มนั้น... มันไม่ได้ปักอยู่บนพื้นดินด้วยแรงมนุษย์ แต่มันปักลงไปในห้วงลึกของวิญญาณข้า! ฉินเย่ทรุดเข่าลงกับพื้น ลมหายใจหอบถี่ราวกับคนใกล้ขาดใจ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหมายจะสัมผัสตัวด้ามกระบี่สีครามที่ส่งประกายระยิบระยับดุจดวงดาว ทันทีที่ปลายนิ้วแตะสัมผัส ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับกระแสธารจากขุมนรกพุ่งพล่านเข้าสู่เส้นชีพจรที่ตีบตันในร่างศิษย์ตระกูลฉินผู้อ่อนแอ *‘เจ้า... เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร อวิ๋นอี้’* ฉินเย่คำรามในใจ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีครามเข้มในชั่วพริบตา ท่ามกลางความเงียบงันของลานฝึกหัดที่ไร้ผู้คน สภาวะรอบข้างบิดเบี้ยวไปราวกับถูกแรงมหาศาลกดทับ ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีหม่นของยามค่ำคืนพลันปรากฏภาพซ้อนทับกัน ระหว่างโลกความเป็นจริงกับมิติในห้วงจิตใต้สำนึกที่เขากักขังไว้ “อึก!” เสียงกระอักเลือดดังขึ้นเมื่อพลังปราณสายหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน พุ่งพล่านไปทั่วร่างเหมือนม้าป่าพยศ มันไม่ได้ทำลาย แต่มันกำลัง ‘หลอม’ ร่างกายที่เปราะบางนี้ขึ้นใหม่ ราวกับช่างตีเหล็กที่กำลังเฆี่ยนตีโลหะดิบให้กลายเป็นศาสตรา ในห้วงจิตของฉินเย่ อักขระโบราณนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นดั่งธารดวงดาวที่ไหลเวียน—นั่นคือ ‘เคล็ดวิชาหลอมกายดารา’ วิชาที่มหาเทพเช่นเขาเคยใช้สยบศัตรูทั่วแดนเซียน ทว่าในตอนนี้มันกลับกลายเป็นโอกาสเดียวที่จะช่วยให้เขารอดพ้นจากสถานะศิษย์ชั้นต่ำที่ไร้ค่าในสำนักกระบี่เมฆา *‘ถ้าสวรรค์ลิขิตให้ข้าเกิดในร่างที่ไร้รากปราณ ข้าก็จะสลักกระบี่ขึ้นมาในกายของข้าเอง!’* ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากเส้นชีพจรซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้ทำให้เขาถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ฉินเย่ขบกรามจนเลือดซึม ข่มความทรมานไว้ด้วยจิตตานุภาพของมหาเทพ เขาสั่งการให้กระแสพลังดาราไหลวนตามวงโคจรที่เขาช่ำชอง กวาดล้างสิ่งปฏิกูลในร่างศิษย์ผู้นี้ออกไปจนสิ้น เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบได้ ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงจากกระบี่อวิ๋นอี้ที่ส่องสว่างนำทาง ในที่สุด แรงอัดมหาศาลก็ระเบิดออกรอบกายฉินเย่ กวาดพื้นศิลาลานฝึกจนแตกร้าวเป็นวงกว้าง เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ดวงตาที่เคยขุ่นมัวกลับมาคมกริบดุจกระบี่เปลือยฝัก แต่ทว่า... ความเงียบงันที่แสนประหลาดก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ที่คุ้นเคยโชยมากับสายลม “เจ้า... ไม่ควรมาอยู่ที่นี่ ในเวลาเช่นนี้” น้ำเสียงที่เย็นชาดุจน้ำแข็งค้างปีดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง ฉินเย่ชะงัก ร่างกายของเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กั้นขวางอยู่ระหว่างความเป็นกับความตาย เขาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร เซียนจื่อเยว่... เทพธิดาผู้คุมกฎแห่งสำนักกระบี่เมฆา นางยืนอยู่ตรงนั้น รัศมีสีขาวบริสุทธิ์รอบกายทำให้นางดูห่างไกลและสูงส่งเกินกว่าที่ศิษย์ชั้นต่ำเช่นเขาจะเอื้อมถึง นางก้าวเข้ามาใกล้ แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับมีความสับสนที่ปิดไม่มิด นางก้มลงมองร่องรอยการฝึกฝนที่เหลือทิ้งไว้บนพื้น ก่อนจะเงยหน้าสบตาฉินเย่ “เศษเสี้ยวของกระบี่เทพ... เหตุใดมันถึงอยู่ในร่างของเจ้า?” ฉินเย่ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ชักกระบี่อวิ๋นอี้ที่ควบแน่นจากแสงดาราขึ้นมาถือไว้ในมือ เสียงกระบี่ร้องก้องกังวานดุจเสียงพิณสวรรค์ ในขณะที่เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดจากกายของนาง “ข้าอาจเป็นเพียงศิษย์ที่ไร้ค่าในสายตาใครๆ แต่สำหรับเจ้า... เซียนจื่อเยว่... ข้าคือคนเดียวที่เจ้าไม่สามารถสังหารได้” จื่อเยว่ชะงักกึก ความเย็นชาในแววตาสั่นคลอนเพียงเสี้ยววินาที นางยกกระบี่หิมะในมือขึ้นชี้ตรงมาที่ลำคอของฉินเย่ ปลายกระบี่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่นางพยายามสะกดไว้ “เจ้ากำลังเล่นกับความตาย, ฉินเย่... รู้หรือไม่ว่าหากท่านเจ้าสำนักรู้เรื่องนี้ เจ้าจะไม่มีแม้แต่กระดูกให้ฝัง!” ทว่าในจังหวะนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือสำนักกระบี่เมฆากลับวิปริต ฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหว เมฆทมิฬเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมยอดเขาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของ ‘ทัณฑ์สวรรค์’ ที่เข้มข้นจนน่าหวาดหวั่นกำลังพุ่งตรงมาที่จุดที่พวกเขายืนอยู่ ฉินเย่เหลือบมองไปที่เมฆหมอกด้านบน ก่อนจะยิ้มออกมาบางเบา—รอยยิ้มที่เหมือนกับมหาเทพผู้ไม่เกรงกลัวต่อชะตาชีวิต เขาคว้ามือที่ถือกระบี่ของจื่อเยว่ไว้แน่น แล้วกระซิบข้างหูของนาง “สวรรค์ไม่ได้มาเพื่อลงทัณฑ์ข้า แต่มันมาเพื่อต้อนรับการกลับมาของข้า... เจ้าจะยอมถอย หรือจะร่วมฝืนลิขิตไปกับข้า?” จื่อเยว่เบิกตากว้างเมื่อเห็นอักขระโบราณที่หน้าผากของฉินเย่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างมหาศาลที่แทรกซึมผ่านมิติท้องฟ้าลงมา ท่ามกลางเสียงกระซิบจากความว่างเปล่าที่เอ่ยนามของเขา... นามที่หายสาบสูญไปนานนับหมื่นปี ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับมังกรครามท่องภพนะครับ