ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

“เซ็นมันซะ... ภาคิน” ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงวางลงบนแผ่นกระดาษที่สั่นไหวเล็กน้อยในมือของชายหนุ่มผู้ที่เคยได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชีวิตของเธอ รสรินพิงแผ่นหลังเข้ากับพนักเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาเรียบนิ่งดุจผิวน้ำในยามไร้ลมพัดพา ทว่าลึกลงไปภายใต้ดวงตาคู่นั้นคือเปลวไฟแห่งการแก้แค้นที่โชติช่วงจนแทบจะแผดเผาคนตรงหน้าให้มอดไหม้ ภาคินมองเอกสารโอนหุ้นบริษัทในเครือที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่แห่งที่เขายังถือครองอำนาจเบ็ดเสร็จ มันคือลมหายใจสุดท้ายของอาณาจักรที่เขาสร้างมากับมือ และตอนนี้... ผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสกำลังหยิบยื่น 'เชือกเส้นสุดท้าย' มาให้ เพื่อหวังจะรัดคอเขาให้ตายลงต่อหน้า “เธอทำแบบนี้ทำไม ริน” เสียงทุ้มต่ำของภาคินแหบพร่า ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้แดงก่ำด้วยความกดดัน เขาพยายามจะคว้ามือเธอ แต่รสรินกลับชักมือหนีราวกับว่าสัมผัสของเขานั้นเป็นมลทิน “ทำไมหรือคะ?” รสรินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นบาดลึกและนุ่มนวล ทว่ากลับเย็นเยียบเข้าถึงกระดูก “สามปีก่อน วันที่ฉันนั่งตากฝนรอคุณอยู่ที่หน้าบริษัท ในวันที่ฉันกำลังอุ้มท้องลูกของคุณด้วยความหวังที่ริบหรี่... คุณเลือกที่จะเดินผ่านฉันไปกับผู้หญิงคนอื่น คุณบอกฉันว่าบริษัทสำคัญกว่าครอบครัวเสมอ วันนี้ฉันก็แค่กำลังพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า สำหรับฉัน... บริษัทของคุณ ก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ฉันจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้” ภาคินชะงักไป เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ความเจ็บปวดจากการถูกหยามศักดิ์ศรีตีรวนขึ้นมาในอก แต่สิ่งที่ทำให้เขาคลุ้มคลั่งยิ่งกว่า คือภาพความสวยสง่าของรสรินในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่ขับเน้นสรีระอวบอัดและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่เขาไม่เคยเข้าถึงมาก่อน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเธอยังคงตรึงใจเขาเหมือนวันวาน ทว่าครั้งนี้มันกลับเย้ายวนและอันตรายกว่าเดิมหลายเท่า “ถ้าฉันไม่เซ็น...” “คุณก็แค่พังทลาย” รสรินลุกขึ้นยืน ก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มช้าๆ กลิ่นกายหอมกรุ่นที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของเธอกำลังทำให้สติสัมปชัญญะของภาคินขาดผึ่ง เธอโน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น “แต่ถ้าคุณเซ็น... ฉันอาจจะพิจารณา ‘ความสัมพันธ์’ ของเราใหม่ ในฐานะนักธุรกิจที่สมน้ำสมเนื้อกัน” เธอจงใจใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามแนวสันกรามของเขา แผ่วเบาแต่เร่าร้อน ภาคินหายใจติดขัด หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยความโหยหาที่ยากจะสะกด “ริน... อย่าทำแบบนี้ อย่าปั่นหัวฉันด้วยการใช้ร่างกายเธอเป็นเครื่องต่อรอง ในเมื่อเธอก็รู้ว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน” “งั้นก็พิสูจน์สิคะ” รสรินกระซิบที่ข้างหู ก่อนจะกดจูบเบาๆ ลงบนติ่งหูของเขาอย่างอ้อยอิ่ง “พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่า คุณยังเป็นผู้ชายที่ฉันเคยรัก... หรือเป็นแค่สุนัขรับใช้ที่รอคอยเศษเนื้อจากมือฉันกันแน่” บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของภาคินที่เริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ความปรารถนาในฐานะชายหนุ่มพุ่งพล่านเหนือเหตุผลทั้งหมดทั้งมวล เขาไม่สนแล้วว่านี่คือเกมแก้แค้นหรือกับดัก เขาโน้มตัวเข้าหาเธอ บดเบียดริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน สองร่างประชันกันด้วยแรงอารมณ์ที่ต่างฝ่ายต่างรอคอยจะแผดเผาให้อีกฝ่ายมอดไหม้ในกองเพลิงแห่งความกำหนัดที่แฝงไปด้วยความแค้น รสรินรับจูบนั้นด้วยความจัดเจน เธอตอบสนองด้วยความร้อนแรงที่ทำให้ภาคินแทบคลั่ง สองมือของชายหนุ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มผ่านชุดสูทราคาแพง ก่อนจะคว้าเอวคอดกิ่วของเธอขึ้นมาวางบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารสัญญาที่ยังไม่ได้ลงนาม ทุกสัมผัสคือการช่วงชิง ทุกจังหวะลมหายใจคือการข่มขวัญ ภาคินแทรกกายเข้าไประหว่างเรียวขาของเธอ ความต้องการที่ถูกกดทับมานานแรมปีปะทุขึ้นราวกับเขื่อนแตก รสรินเองก็ไม่น้อยหน้า เธอเป็นคนคุมเกมนี้... และเธอจะทำให้เขาได้รับรู้ว่าการตกนรกทั้งเป็นในความปรารถนานั้นมันหอมหวานเพียงใด ทว่า... ท่ามกลางอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “คุณภาคินคะ เอกสารผลตรวจสุขภาพที่คุณสั่งให้ไปรับมาจากโรงพยาบาลส่วนตัวมาถึงแล้วค่ะ” เสียงเลขาฯ หน้าห้องดังลอดเข้ามา รสรินชะงัก เธอผลักอกภาคินออกเล็กน้อย ทว่าแววตาของเขากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาคินจำได้ดีว่าเขาเคยสั่งให้สืบเรื่อง 'อดีต' ของรสรินหลังจากวันแรกที่เธอกลับมา เขาคว้าซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ฉีกมันออกด้วยความรีบร้อน รสรินมองตามด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรู้ดีว่าในนั้นมีอะไร... และถ้าเขาเห็นมัน เกมนี้อาจจะจบลงเร็วกว่าที่คิด ภาคินดึงแผ่นกระดาษออกมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากซอง มันเป็นภาพถ่ายของเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มวัยประมาณสองขวบที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวนสาธารณะ ใบหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน... และข้างๆ เด็กคนนั้นคือรสรินที่กำลังยิ้มแย้มอย่างมีความสุข มือของภาคินสั่นเทาขณะอ่านรายงานผลตรวจ DNA ที่แนบมาพร้อมกัน... *‘ความสัมพันธ์ทางสายเลือด: บิดาและบุตร (99.9%)’* อากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง ภาคินเงยหน้าขึ้นมองรสรินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า ความโกรธแค้นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความตกตะลึงที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ “นี่คือ... ลูกของเรางั้นเหรอ ริน?” รสรินมองสบตาเขาด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา เธอเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาพังทลายลงในวินาทีนั้น “ลูกที่เกิดจากความผิดพลาดที่คุณไม่เคยต้องการ... และตอนนี้ เขาจะไม่เรียกคนอย่างคุณว่าพ่อเด็ดขาด” ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวมากับรสรินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!