ความอัปยศของซีอีโอหนุ่ม

เสียงกระดาษรายงานการประชุมกระทบลงบนพื้นผิวกระจกราคาแพงดัง ‘ปัง’ สะท้อนก้องห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจอันติดขัดของบุรุษผู้เคยประกาศกร้าวว่าชาตินี้ไม่มีวันก้มหัวให้ใคร ภาคินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาคมกริบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้แดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ เขากำลังมองสตรีในชุดสูทเข้ารูปสีเพิร์ลเกรย์ผู้ยืนกอดอกมองลงมาด้วยสายตาเรียบเฉย รสรินไม่ได้แสดงความสะใจออกมาให้เห็นเด่นชัด ทว่าความนิ่งสนิทและรอยยิ้มหยันที่มุมปากของเธอกลับบาดลึกเข้า Zไปในหัวใจและศักดิ์ศรีของเขา ยิ่งกว่าคมมีดนับพันเล่ม "คุณต้องการอะไรอีก... รสริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้แหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยยามที่เขาต้องเอ่ยปากร้องขอความเมตตาจากผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรที่มันเกินตัวเลยค่ะคุณภาคิน..." รสรินก้าวเข้ามาใกล้ ชายกระโปรงสอบแนบเนื้อเคลื่อนไหวตามจังหวะก้าวเดินที่มั่นคง กลิ่นหอมเย้ายวนละมุนละไมของกำมะหยี่และกุหลาบป่าโชยเข้าแตะจมูกชายหนุ่ม ราวกับยาพิษที่เคลือบไว้ด้วยความหอมหวาน เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของอดีตสามี น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวด้ามมีด "ฉันแค่อยากให้คุณก้มลง... แล้วหยิบเอกสารพวกนั้นขึ้นมาด้วยมือของคุณเอง เหมือนกับวันที่คุณเคยสั่งให้ฉันก้มลงเก็บเศษแก้วที่บาดมือจนเลือดอาบไงคะ" ความทรงจำอันเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นมาในสมองของภาคิน ภาพในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจเมื่อเขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธออย่างไร้ความปรานี แต่วันนี้... กรรมตามสนองรวดเร็วยิ่งกว่าติดจรวด หุ้นส่วนรายใหญ่ถอนทุน บริษัทกำลังจะล้มละลาย และทางรอดเดียวที่จะพยุงอาณาจักรธุรกิจของเขาไว้ได้ ก็คือการเซ็นสัญญาโอนถ่ายอำนาจบริหารครึ่งหนึ่งให้กับบริษัทของรสริน ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงดอกไม้ประดับบ้านที่ไร้ค่า บัดนี้ได้กลายเป็นราชินีผู้กุมชะตากรรมของเขาไว้ในกำมืออย่างสมบูรณ์แบบ ภาคินหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อความเป็นจริงอันแสนโหดร้าย เขาค่อยๆ ย่อกายลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพรมราคาแพงต่อหน้าหญิงสาว ความเจ็บปวดร้าวรานแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง ศักดิ์ศรีของซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดเจียนตายไม่ใช่การพ่ายแพ้ในเกมธุรกิจ... หากแต่เป็นแววตาของรสรินในยามนี้ ที่มองมาที่เขาด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งเยื่อใย ไร้แม้แต่ความเกลียดชัง เหลือเพียงความเฉยชาที่น่ากลัวที่สุด เมื่อมือหนาสั่นเทาเอื้อมไปหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาจากพื้น รสรินก็ใช้ปลายรองเท้าส้นสูงเขี่ยคางของเขาให้เงยขึ้น บังคับให้สบตาเธอ "จดจำความรู้สึกนี้ไว้นะคะภาคิน... ว่าการถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นDมันรู้สึกอย่างไร" รสรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าทรงพลังยิ่งกว่าเสียงคำรามใดๆ "เพราะนี่มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นของความอัปยศที่คุณจะต้องชดใช้ให้ฉัน... ไปตลอดชีวิต" สัมผัสจากปลายนิ้วที่กดลงบนคางของเธอก่อให้เกิดกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ภายใต้บรรยากาศที่ตึงเครียดและเต็มไปด้วยแรงแค้น เคมีอันเร่าร้อนและคุ้นเคยระหว่างคนทั้งสองกลับปะทุขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ความใกล้ชิดที่แนบ 35 ชิดทำให้ภาคินได้กลิ่นอายเนื้อสาวที่เขาโหยหามาตลอดหลายปี ความรู้สึกผิดและความปรารถนาอันดิบเถื่อนตีรวนกันจนแยกไม่ออก มือหนาที่เคยสั่นเทาด้วยความโกรธ เปลี่ยนเป็นคว้าข้อศอกเรียวของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แรงดึงอันทรงพลังทำให้รสรินเสียหลักเซถลาเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว "ภาคิน! คุณจะทำบ้าอะไร..." เธอดุเสียงเขียว นัยน์ตาสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงรุนแรง "ฉันเจ็บ... รสริน" เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดระคนเว้าวอน นัยน์ตาคมกรามขบเข้าหากันแน่นยามที่ก้มลงมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม "ฉันยอมให้เธอเหยียบย่ำฉันจนจมดินแล้ว... จะลงโทษฉันด้วยวิธีไหนอีก ฉันก็ยอมทั้งนั้น" รสรินสะท้านเฮือกเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของอดีตสามีเลื่อนขึ้นมาโอบกระชับเอวคอดกิ่ว ความคุ้นเคยทางสรีระกรีดลึกจนลมหายใจของเธอสะดุด ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานนับปีถูกหลอมละลายด้วยความวาบหวามที่เขาจงใจปลุกเร้า ปลายนิ้วเรียวของภาคินลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสะโพกภายใต้ชุดสูทรัดรูปอย่างจาบจ้วงแต่เต็มไปด้วยความโหยหา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "ปล่อยนะ... เราหย่ากันแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์..." เธอยังคงพยายามขัดขืนด้วยน้ำเสียงที่เริ่มขาดห้วง "ไม่มีสิทธิ์ในฐานะสามี... แต่ในฐานะเจ้าหนี้ที่เธอกำลังทรมานล่ะรสริน?" ภาคินกระซิบชิดริมฝีปากเธอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่เขาจะรวบเอวเธอแล้วกระชากร่างบางให้แนบสนิทกับโต๊ะทำงาน เสียงแฟ้มเอกสารร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น แต่ไม่มีใครสนใจมันอีกต่อไป ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความต้องการอันล้นพ้น รสรินเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะถูกบดขยี้ด้วยรสจูบที่ร้อนแรงและชำนาญในทุกสัมผัส เธยายามทุบอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงทั้งหมดกลับละลายหายไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาจงใจตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปาก ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานอย่างไร้ความปรานี มือหนาปลดกระดุมเสื้อสูทของเธอออกอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟในห้องทำงาน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน ความสัมพันธ์อันตรายที่เต็มไปด้วยแรงแค้นและเสน่หาบดบังทุกเหตุผล ภาคินอุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน มือข้างหนึ่งรั้งสะโพกมนให้เข้าหาตัวขณะที่ริมฝีปากยังคงไล่จูบซับความหอมหวานจากซอกคอขาวผ่องจนเกิดรอยแดงจางๆ รสรินแอ่นกายรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นอย่างลืมตัว เล็บคมจิกข่วนลงบนแผ่นหลังกว้างของอดีตสามีเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาจนแทบขาดใจ ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุและล2มหายใจที่ขาดห้วง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท "ท่านประธานครับ! มีเอกสารด่วนจาก... อุ๊ย ขอโทษครับ!" เลขานุการหนุ่มผลักประตูเปิดเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอำนาจกำลังคร่อมร่างของอดีตภรรยาผู้ทรงอิทธิพลบนโต๊ะทำงาน สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยและหอบหายใจสะท้าน ภาคินผละออกจากร่างบางด้วยใบหน้าถมึงทึง นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขากำลังจะเอ่ยปากไล่ตะเพิดลูกน้องออกไป ทว่าเอกสารซองสีน้ำตาลในมือของเลขานุการกลับทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุดกึก "พอดีมีพัสดุตีกลับจากต่างประเทศจ่าหน้าถึงคุณรสริน... เป็นผลตรวจ DNA ของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ที่ทางโรงพยาบาลส่งมายืนยันสิทธิ์การถือครองหุ้นลับครับ" รสรินหน้าถอดสีทันที เธอลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะแล้วพยายามแย่งซองเอกสารนั้นคืน ทว่าภาคินไวishกว่า เขากระชากซองเอกสารมาเปิดออกด้วยมือที่สั่นเทา และทันทีที่สายตาคมกริบกวาดมองข้อความบรรทัดสุดท้าย หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น ...ชื่อของเด็กชายวัยสี่ขวบที่มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับเขาอย่างไร้ที่ติ ปรากฏหราอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวมากับรสรินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!