บทลงทัณฑ์จากอดีตภรรยา

“คุกเข่าลง...” คำสั่งราบเรียบแต่เฉียบขาดดั่งคมมีดที่กรีดลงบนความหยิ่งทะนงของชายหนุ่มผู้เคยอยู่เหนือผู้คนมาตลอดชีวิต ภาคินชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่ตีรวนระหว่างความโกรธเคืองและความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนสุดขีด แต่เมื่อมองสบกับแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งของรสริน เขากลับพบว่าขาทั้งสองข้างของเขากำลังทรุดฮวบลงตามแรงสั่งโดยไม่รู้ตัว ภายในห้องทำงานหรูหราที่ปิดตายจากการรับรู้ของโลกภายนอก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยอบอวลผสานกับกลิ่นอายความเครียดที่คุกรุ่น รสรินในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทที่ขับเน้นสรีระเย้ายวนและอำนาจมืดในตัวเธอกำลังจิบไวน์พลางใช้สายตามองดูอดีตสามีที่ตอนนี้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับปลายเท้าของเธอ “จำได้ไหมคะภาคิน... ว่าเมื่อสามปีก่อน ตอนที่ฉันขอร้องให้คุณมองฉันสักนิด คุณทำอย่างไร” รสรินโน้มตัวลงมา ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามแนวสันกรามคมสันที่เกร็งแน่นของเขา เธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่สั่นระริกจากการสะกดกลั้น ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชาในอดีตกลายเป็นความคลั่งไคล้ที่เกือบจะควบคุมไม่ได้ “ผมจำได้ดี...” เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า “และผมก็จำได้ว่าความผิดพลาดที่เลวร้ายที่สุดของผม คือการปล่อยให้คุณหลุดมือไป” “ช้าไปแล้วค่ะ” เธอเหยียดยิ้ม “เกมนี้ไม่ใช่เรื่องของความรัก แต่มันคือการลงทัณฑ์” รสรินวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง ก่อนจะใช้เรียวขาที่สวมถุงน่องบางเฉียบเขี่ยคางของเขาให้เชิดขึ้น แรงกดจากปลายเท้าบนเนื้อผ้าซาตินลื่นไหลทำให้ลมหายใจของภาคินสะดุด เขาโน้มใบหน้าเข้าหาความหอมหวานที่อยู่ตรงหน้าอย่างคนขาดสติ แต่เธอกลับใช้ฝ่ามือดันไหล่เขาไว้ “บอกฉันสิคะ ว่าคุณพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อแลกกับความเมตตาของฉัน” “ทุกอย่าง...” ภาคินตอบรับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวูบไหวด้วยไฟปรารถนาที่กำลังแผดเผา “ไม่ว่าจะเป็นชีวิต หรือศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของผม ผมพร้อมจะวางมันแทบเท้าคุณ ริน... สั่งผมเถอะ ผมอยากให้คุณสั่ง” รสรินหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ เสียงนั้นช่างบาดลึกและเย้ายวนเหลือเกิน เธอขยับกายเข้าไปใกล้จนไออุ่นจากลมหายใจปะทะกัน ความรู้สึกที่เคยเป็นเพียงรอยแผลเป็นในใจของเธอกำลังกลายเป็นอาวุธร้ายที่ใช้ทิ่มแทงหัวใจของเขาให้ขาดวิ่น “ดีค่ะ...” เธอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูเขา “ถ้าอย่างนั้น ก็แสดงให้เห็นสิว่า ความปรารถนาของคุณมันรุนแรงพอที่จะลบล้างความผิดในอดีตได้หรือเปล่า” มือของรสรินเลื่อนไปปลดปมเนกไทของภาคินออกอย่างช้าๆ จังหวะการเคลื่อนไหวที่เนิบนาบคือการทรมานเขาอย่างแท้จริง ทุกสัมผัสที่ผ่านไปบนสาบเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาทำให้ภาคินแทบคลั่ง เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน แต่รสรินกลับจ้องมองเขาด้วยสายตาท้าทาย “จะถอยตอนนี้ยังทันนะคะ แต่ถ้าคุณตัดสินใจเดินหน้าต่อ... ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณกลับออกไปง่ายๆ” ภาคินไม่ตอบ เขาโถมกายเข้าหาเธอด้วยแรงทั้งหมดที่มี มือหนาโอบกระชับเอวบางคอดกิ่วเข้าหาตัวจนไร้ระยะห่าง สัมผัสจากอ้อมกอดที่เคยเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับร้อนแรงดั่งเปลวไฟที่โหยหาการปลดปล่อย ริมฝีปากของเขาบดเบียดลงบนกลีบปากสีกุหลาบของเธออย่างหิวกระหาย รสรินไม่ได้ขัดขืน แต่เธอกลับเป็นฝ่ายนำทางให้เขาลุ่มหลงไปกับเกมรักที่เธอเป็นผู้ควบคุม เสื้อผ้าชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกปลดเปลื้องออกเผยให้เห็นความขาวนวลเนียนของผิวพรรณที่ตัดกับความเข้มแข็งของกล้ามเนื้อชายชาตรี ภาคินก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ กลิ่นกายของรสรินดั่งมนต์สะกดที่ทำให้สติสัมปชัญญะของเขาแตกกระเจิง เขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มและความแข็งกร้าวที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวในกายสาว “ริน... รินที่รัก” เสียงเรียกชื่อเธอเต็มไปด้วยความสั่นเครือ “ผมทรมาน... ทรมานเหลือเกิน” “จงทรมานต่อไปเถอะค่ะ” รสรินครางรับขณะที่นิ้วมือจิกลงบนแผ่นหลังของเขา “เพราะนั่นคือบทเรียนเดียวที่ฉันจะมอบให้คุณ” ความสัมพันธ์ที่แสนเร่าร้อนดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยรอยแค้นและการไถ่บาป รสรินใช้เรือนร่างของเธอเป็นอาวุธ ล่อลวงให้ภาคินดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความใคร่ที่ยากจะถอนตัว เธอไม่ได้มอบความรัก แต่เธอมอบความปรารถนาที่ทำให้เขาต้องสยบยอมต่อเธอเพียงผู้เดียว ทุกหยาดเหงื่อที่ไหลรินและเสียงหอบหายใจที่ประสานกันคือพยานแห่งความพ่ายแพ้ของอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ ทว่า ในขณะที่ภาคินกำลังจะถึงจุดสูงสุดของอารมณ์และเผลอไผลไปกับสัมผัสรัญจวนใจ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานที่ถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจก็ดังขัดจังหวะขึ้น รสรินชะงัก สายตาเหลือบไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความสลัวของห้อง ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ภาคินที่กำลังขาดสติกลับคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นมาเพื่อจะโยนทิ้ง แต่ทว่า... นิ้วของเขากลับพลาดไปกดปุ่มรับสายโดยไม่ได้ตั้งใจ “แม่ครับ! วันนี้ผมเอาเกรด A วิชาคณิตศาสตร์มาโชว์ด้วยนะ อีกนิดเดียวจะได้ไปสวนสนุกกับคุณพ่อแล้ว!” เสียงเด็กน้อยเจื้อยแจ้วดังลอดออกมาจากสายด้วยความตื่นเต้น ภาคินแข็งค้างอยู่กับที่ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของรสริน ที่ตอนนี้ปรากฏภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักที่ดูละม้ายคล้ายคลึงกับเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน... ยิ่งกว่านั้น ในรูปนั้นเด็กชายกำลังกอดรูปถ่ายเก่าๆ ของเขาในวันที่เขายังเป็นชายหนุ่มที่ไร้ซึ่งรอยด่างพร้อย! ขอขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวมากับรสรินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!