เกมยื้อยุดฉุดกระชาก

เสียงล็อกประตูกระจกนิรภัยดัง *คลิก* ก้องกังวานในความเงียบงดงามของห้องทำงานเพนต์เฮาส์ส่วนตัว รสรินยังไม่ทันได้หันกลับไปมอง ร่างสูงใหญ่คุ้นเคยของภาคินก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวราวกับพายุหมุน แรงกดดันจากตัวตนของเขาแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายแทบจะเจือด้วยไอความร้อน ประตูบานนั้นปิดตาย และไม่มีช่องว่างหลงเหลือให้เธอกล่าวปฏิเสธ “คุณล้ำเส้นเกินไปแล้วค่ะ, ภาคิน” รสรินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายท้าทาย เธอยังคงยืนพิงขอบโต๊ะทำงานหินอ่อนอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้ว่าในอกจะสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วกว่าปกติก็ตาม ชุดสูทเข้ารูปสีงาช้างขับเน้นทรวดทรงองเอวที่เย้ายวนเกินต้านทานในสายตาของอดีตสามี ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำความรู้สึกของเธออย่างไร้เยื่อใย แต่บัดนี้กลับยืนมองเธอด้วยสายตาที่ร้อนรนราวกับคนใกล้คลั่ง “ล้ำเส้นอย่างนั้นหรือ?” ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น เขาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักตัวเธอไว้ตรงกลาง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูก “คนที่ควรพูดประโยคนี้ น่าจะเป็นผมมากกว่านะ... รสริน คุณกล้าดียังไงถึงไปดินเนอร์สองต่อสองกับไอ้ธนัตถ์ แถมยังปล่อยให้มันแตะต้องตัวคุณต่อหน้าสื่อ!” “เราหย่าขาดจากกันนานแล้วนะคะ ดิฉันจะเป็นอิสระไปกับใคร หรือจะให้เกียรติใครเป็นแขกคนสำคัญ มันก็ไม่ใช่กงการอะไรที่คุณจะต้องมาเดือดร้อน” รสรินเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่คมกริบมองตรงไปยังดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟหึงหวงของเขา เธอยังจำความเจ็บปวดในวันที่เธอกราบกรานขอความรักจากเขาได้ดี วันนี้... วันที่เธอกลับมาทวงศักดิ์ศรีคืน เธอสนุกเหลือเกินที่ได้เห็นผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งที่สุดในตลาดหุ้น ต้องมายืนหอบหายใจรดต้นคอเธอด้วยความหึงหวงจนแทบเสียสติ “ไม่ใช่กงการงั้นหรือ!” ภาคินคำรามในคออย่างเหลืออด ความอดทนที่เขาสสะสมมาตลอดหลายสัปดาห์พังทลายลงในวินาทีนั้น มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแทบไม่มีช่องว่าง รสรินหลุดอุทานด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันได้ขัดขืน ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับกลีบปากของเธอลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความหึงหวง และความโกรธเกรี้ยวที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก รสรินพยายามเบือนหน้าหนีและทุบอกกว้างเพื่อประท้วง แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขากลับตรึงท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นอย่างจำยอม เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานจากโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความคะนองและกลิ่นไวน์จางๆ จากริมฝีปากของเขาทำให้สติของหญิงสาวพร่าเลือนไปชั่วขณะ ความเกลียดชังในอดีตปะทะเข้ากับเปลวไฟแห่งความเสน่หาที่ซ่อนเร้น รสรินเผลอจิกปลายนิ้วลงบนลาดไหล่กว้างของเขาตามสัญชาตญาณ แรงต้านทานที่เคยมีเริ่มอ่อนยวบลงภายใต้สัมผัสวาบหวามที่เขาจงใจปลุกเร้า มืออีกข้างของภาคินเลื่อนต่ำลงมาโอบกระชับสะโพกผาย บดเบียดสรีระเข้าหากันจนสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่ตื่นตัวอยู่ภายใต้ร่มผ้า ความสัมพันธ์อันก้ำกึ่งระหว่างความแค้นและความต้องการลึกซึ้งดึงดูดทั้งคู่เข้าสู่วังวนแห่งแรงปรารถนาที่ยากจะควบคุม “อื้อ... ภาคิน... พอค่ะ” เธอหอบหายใจสะท้านเมื่อริมฝีปากหยักยอมผละออกเพียงชั่วครู่เพื่อให้เธอได้สูดอากาศ ทว่าสายตาของเขากลับเต็มไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง “ไม่พอ... ผมไม่เคยพอเลยสักครั้งตั้งแต่วันที่คุณเดินจากไป” เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเกิดรอยขนลุกชัน ภาคินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ อีกต่อไป ริมฝีปากร้อนพรมจูบไล้จากซอกคอขาวเนียนลงมาถึงลาดไหล่เปลือยที่ซ่อนอยู่ภายใต้สูตรเข้ารูป มือหนาเกี่ยวสายเสื้อและเนื้อผ้าให้ร่นลงอย่างชำนาญ ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย รสรินแหงนเงยใบหน้าขึ้นพร้อมกับเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความวาบหวาม สมองส่วนลึกกรีดร้องเตือนสติว่านี่คือเกมที่อันตราย แต่ร่างกายกลับตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างซื่อสัตย์ ความเร่าร้อนบนโซฟาหนังแท้กลางห้องทำงานกว้างถูกขับเคลื่อนด้วยแรงอารมณ์ที่สะสมมานานนับปี ภาคินปรนเปรอเธอด้วยความเร่าร้อนและสัมผัสอันชำนาญ ทุกรอยจูบและสัมผัสลูบไล้เปรียบเสมือนการไถ่บาปและตอกย้ำความเป็นเจ้า เสียงหอบหายใจและเสียงกระซิบพร่าเคล้าคลอไปกับความเงียบยามค่ำคืนของมหานครเบื้องล่าง รสรินหลับตาลงปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับห้วงเวลาแห่งความสุขสมทางอารมณ์ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า... ประตูห้องทำงานที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาเมื่อครู่ กำลังมีเสียงไขกุญแจดังขึ้นจากด้านนอก! *กริ๊ก... แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูดังแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบงัน รสรินสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อหันไปมองทางเข้า และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อร่างของธนัตถ์ คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญและพันธมิตรของเธอกำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสำคัญในมือ โดยมีสายตาอึ้งงันระคนตกตะลึงมองตรงมายังภาพที่เขากำลังเห็นบนโซฟาตัวนั้น! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!