รอยร้าวในอาณาจักรภาคิน

เสียงปรบมือเยาะหยันที่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องประชุมใหญ่ คือสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนี้ลงได้ ภาคินยืนตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนคลุ้มคลั่ง เมื่อร่างระหงในชุดสูทผ้าไหมสีชาดของรสรินก้าวผ่านประตูเข้ามา พร้อมกับเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบผู้มีดวงตาสีเทาเข้มถอดแบบมาจากเขาไม่มีเพี้ยน "ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะการประชุมครอบครัวนะคะ... แต่ดูเหมือนว่า 'เจ้าของตัวจริง' ของโปรเจกต์นี้ และ 'ทายาท' ที่พวกคุณพยายามซ่อนไว้ จะมาถึงที่นี่แล้วล่ะค่ะ" น้ำเสียงหวานใสที่เคยสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงอำนาจจนผู้ถือหุ้นหลายคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รสรินกวาดสายตามองอดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยชัยชนะ เธอบ่บอกให้เห็นชัดเจนว่า เกมที่เขาเคยเป็นผู้กุมกฎ บัดนี้ได้เปลี่ยนมือมาอยู่ในกำมือของเธออย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ความโกลาหลย่อมๆ เกิดขึ้นทันทีเมื่อเอกสารลับจำนวนมากถูกแจกจ่ายลงบนโต๊ะประชุม หุ้นของอาณาจักรภาคินที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผา กำลังถูกกัดเซาะจากแรงกระแทกของบริษัทคู่แข่งลึกลับที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่ใครอื่น—แต่คือกลุ่มทุนที่รสรินถือครองหุ้นใหญ่ร่วมกับธนัตถ์ นักลงทุนหนุ่มผู้ส่งยิ้มพินิจพิเคราะห์มาให้ภาคินด้วยความท้าทาย "คุณรสริน..." ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและความเจ็บปวดที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก ขายาวก้าวพรวดพราดเข้าไปหาเธอหมายจะคว้าข้อมือนั้นไว้เหมือนเก่า แต่รสรินกลับถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรังเกียจ พร้อมกับที่ธนัตถ์ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างเขากับเธอไว้อย่างพพอดี "ระวังมือหน่อยดีกว่าครับ ท่านประธานภาคิน" ธนัตถ์เอ่ยเสียงนุ่มแต่แฝงความเฉียบคม "คนที่คุณกำลังจะแตะต้อง ไม่ใช่ภรรยาเก่าที่รอคอยเศษความเมตตาจากคุณอีกต่อไปแล้ว เธอคือผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ที่จะชี้ชะตาว่าบริษัทของคุณจะอยู่หรือไปในอีกสัปดาห์หน้า" ภาคินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชน ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายเดือนยิ่งโหมกระหน่ำรุนแรง เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นเด็กชายตัวน้อยที่ซุกกายอยู่ข้างกายรสริน เด็กผู้ชายที่เขาไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามีตัวตน... เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รสรินปรายตามองอดีตสามีด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งเยื่อใย ก่อนจะหมุนตัวเดินนำออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้ภาคินจมดิ่งอยู่กับความพังทลายของอาณาจักรที่เขารักษามาทั้งชีวิต และหัวใจที่แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี --- ยามค่ำคืนมาเยือน แสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่างไม่สามารถขับไล่ความหนาวเหน็บในเพนต์เฮาส์หรูหราของรสรินให้จางลงได้เลย เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของภาคินจะพังประตูเข้ามาด้วยการใช้กุญแจสำรองที่เขาแอบเก็บไว้ตั้งแต่อดีต—หรือบางที รหัสผ่านที่ใช้ก็ยังเป็นวันครบรอบแต่งงานของเราอยู่ดี รสรินที่กำลังยืนจิบไวน์แดงอยู่ริมกระจกใส หันกลับมามองผู้บุกรุกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้ความตระหนกตกใจ ราวกับคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเขาต้องมา "คุณเข้ามาได้อย่างไร" เธอกล่าวเสียงเรียบ น้ำเสียงนิ่งสนิทจนน่ากลัว "รสริน..." ภาคินพุ่งเข้าประชิดตัวเธอในพริบตาเดียว กลิ่นกายคุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ แผ่ซ่านความเร่าร้อนอันบีบคั้น เขาใช้สองมือรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้มนวล "คุณทำแบบนี้ทำไม... เกลียดผมมากจนต้องทำลายทุกอย่างที่ผมสร้างเลยงั้นเหรอ?" "ทำลาย?" รสรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มตวัดมองเขาอย่างเย้ยหยัน เธอยกมือขึ้นแตะแผงอกกว้างของเขาเบาๆ ก่อนจะออกแรงผลักออกอย่างไม่ใยดี "ฉันไม่ได้ทำลายอะไรเลยค่ะภาคิน ฉันแค่กำลังทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันคืนต่างหาก สิ่งที่คุณเคยแย่งมันไปจากผู้หญิงโง่ๆ คนหนึ่งในอดีต คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าคุณเคยทำอะไรกับฉันไว้บ้าง?" คำพูดนั้นบาดลึกดั่งมีดกรีดลงบนแผลเก่า ภาคินเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกผิดและความต้องการที่จะครอบครองตีรวนจนเขาแทบคลุ้มคลั่ง สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดนักธุรกิจผู้สุขุมพังทลายลงในวินาทีที่ริมฝีปากนุ่มหยุ่นนั้นขยับพูดจาเชือดเฉือน "ถ้าความผิดของผมในอดีต... มันต้องชดใช้ด้วยร่างกายและวิญญาณของผมทั้งหมด ผมยอมแล้วรสริน" สิ้นคำ ภาคินก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว มือหนาคว้าต้นคอระหงรั้งเข้ามาหา ก่อนจะประกบจูบริมฝีปากอิ่มอย่างเร่าร้อนและดุดัน ความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปีระเบิดออกมาในสัมผัสนี้ รสจูบที่ทั้งเจ็บปวด หอมหวาน และเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนทำให้รสรินครางประท้วงในลำคอ แต่เขากลับยิ่งรุกไล่หนักหน่วงขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งโอบอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกจนขาสองข้างต้องเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ สัมผัสแนบชิดผ่านเนื้อผ้าทำให้เคมีอันร้อนแรงพุ่งพล่าน รสรินพยายามจะผลักไส แต่รสสัมผัสที่คุ้นเคยและร่างกายที่ตอบสนองตามสัญชาตญาณกลับทรยศเธอ ความเร่าร้อนบนโซฟาหนังตัวยาวดำเนินไปอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจ ภาคินซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีจางเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด เสียงครางทุ้มต่ำด้วยความสุขสมและเสียงหวานที่พยายามกลั้นไว้ดังคลอเคล้าไปกับเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างแนบแน่น ค่ำคืนนี้ไม่มีคำว่าปรานี มีเพียงไฟสวาทที่แผดเผาทั้งสองให้หลอมละลายเข้าหากันด้วยความเจ็บปวดและความลุ่มหลงที่ตัดไม่ขาด --- แสงไฟสลัวในห้องนอนใหญ่ยามดึกสงัด รสรินนอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างหนาของภาคิน เรือนร่างเปลือยเปล่าแนบชิดสนิทกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นส่ำ ภาคินก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างทะนุถนอม หยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดเอ่อคลอเบ้าตาคมเข้ม เขาซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนเรียบ กระซิบเสียงพร่าสั่น "ผมขอโทษ... เราเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหมรสริน เพื่อลูก... และเพื่อเรา" รสรินนัยน์ตาไหววับชั่วขณะ เธอนิ่งเงียบไปนานก่อนจะยกยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก เธอใช้มือเรียวยาวดันแผงอกเขาออกเบาๆ แล้วพลิกตัวลุกขึ้นยืน หยิบชุดคลุมมาสวมทับเรือนร่างที่ยังหลงเหลือร่องรอยสวาทอย่างไม่แยแส "เริ่มต้นใหม่เหรอคะภาคิน?" เธอกล่าวพร้อมกับหันไปหยิบแฟ้มเอกสารสีดำสนิทบนโต๊ะหัวเตียงโยนลงบนตักแกร่ง "ก่อนที่คุณจะพูดคำนั้น... อ่านนี่ให้จบเสียก่อนนะคะ" ภาคินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาเปิดแฟ้มเอกสารออกดูอย่างลวกๆ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม เมื่อเอกสารแผ่นสุดท้ายที่ปรากฏแก่สายตาคือ... ผลตรวจ DNA ฉบับจริงที่ยืนยันความสัมพันธ์บางอย่าง และคำสั่งศาลอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลภาคินที่ถูกเซ็นอนุมัติเรียบร้อยแล้วโดย "ผู้ถือหุ้นใหญ่อีกราย" ที่เขาคาดไม่ถึง หัวใจของภาคินกระตุกวูบ ดิ่งหล่นลงสู่เหวลึกในทันทีที่เงยหน้าขึ้นสบตากับรอยยิ้มอันแสนเย็นชาของอดีตภรรยา "คุณคิดว่าฉันกลับมาเพื่อเป็นภรรยาที่คุณจะเขี่ยทิ้งได้ตามใจชอบอีกครั้งอย่างนั้นเหรอคะ... สามีเก่า?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมแก้แค้นอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!