เกมรุกที่คาดไม่ถึง

“คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ รสริน” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ของภาคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในเพนต์เฮาส์หรูยามวิกาล แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสีทองหม่นทอดเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่ยืนประจันหน้ากับหญิงสาว ผู้ซึ่งก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขาโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า รสรินไม่ได้ตอบในทันที เธอค่อยๆ ปลดผ้าคลุมไหล่ทำจากผ้าไหมเนื้อบางเบาออก เผยให้เห็นชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงเพลิงที่โอบรับสัดส่วนเย้ายวนดั่งงานประติมากรรมชั้นเลิศ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสาวอันเป็นเอกลักษณ์ลอยฟุ้งไปแตะจมูกคมสันของชายหนุ่ม เธอเดินเฉียดผ่านร่างของเขาไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามปกเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดของเขาอย่างหยอกเย้า “ทำไมถึงถามแบบนั้นคะ ภาคิน” น้ำเสียงของเธอหวานหยดทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง “ในฐานะนักธุรกิจ เราก็แค่มาเจรจาเรื่อง... ผลประโยชน์ไม่ใช่หรือคะ?” ภาคินคว้าข้อมือเล็กนั้นไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาที่เขาพยายามสะกดกลั้นจนแทบบ้า “เจรจา? ด้วยชุดนี้เนี่ยนะ?” “ผลประโยชน์ที่คุ้มค่า ก็ต้องใช้สิ่งที่ทรงคุณค่าเข้าแลก ไม่ใช่หรือคะ” รสรินยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่สวยคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามีที่กำลังลุกโชนด้วยไฟตัณหา “หรือว่าคุณไม่กล้าพอที่จะเปิดเกมนี้กับฉันแล้ว?” คำท้าทายนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้าย ภาคินกระชากร่างบางเข้ามาปะทะอกกว้างอย่างแรง ความร้อนจากร่างกายของเขาส่งผ่านเนื้อผ้ามาถึงตัวเธอจนรู้สึกได้ เขาโอบกอดเอวคอดกิ่วไว้มั่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุ รสรินเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธออย่างจาบจ้วง “อย่าเสียใจภายหลังก็แล้วกัน รสริน” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ เสียงของเขาแหบพร่าจนเกือบเป็นเสียงคราง “ฉันไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่เลือก... โดยเฉพาะสิ่งที่ฉันตั้งใจจะทำลายด้วยมือตัวเอง” ริมฝีปากร้อนผ่าวของภาคินทาบทับลงมา ไม่ใช่การจูบที่ถนุถนอม แต่มันคือการบดขยี้ด้วยความต้องการที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน รสรินตอบโต้ด้วยความร้อนแรงไม่แพ้กัน เธอกอดคอเขาไว้แน่น ปล่อยให้ลิ้นร้อนหยอกล้อกันอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่ ความหอมหวานของเธอเปรียบเสมือนยาพิษที่เขายินยอมดื่มกินด้วยความเต็มใจ เขาอุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขนก่อนจะพาตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง มือหนาเริ่มปลดสายเดรสออกอย่างรวดเร็ว ผิวเนียนละเอียดดั่งไข่มุกต้องแสงสลัวดูงดงามจนเขาแทบหยุดหายใจ รสรินเอนกายลงบนโซฟา เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่เย้ายวนเกินต้านทาน สายตาของเธอที่มองดูเขาช่างมีอำนาจเหนือกว่า ทั้งที่เขากำลังเป็นคนควบคุมจังหวะการสัมผัสอยู่แท้ๆ เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ฝากฝังรอยรักสีกุหลาบลงบนผิวขาวผ่อง สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาสัมผัสไปตามจุดอ่อนไหวทำให้หญิงสาวครางกระเส่า เธอแสร้งทำเป็นเคลิบเคลิ้ม แต่ในหัวสมองของเธอกลับฉายภาพความเจ็บปวดที่เขาเคยทำไว้เมื่อหลายปีก่อนอย่างชัดเจน *แค้นนี้ต้องได้รับการชำระ... ผ่านร่างกายนี้แหละ* ความร้อนแรงบนเตียงนอนถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้นเมื่อเขาสอดประสานกายเข้าหาเธออย่างหนักหน่วง รสรินจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังระงมไปทั่วห้อง ภาคินหลงใหลในความรัญจวนนี้จนลืมสิ้นทุกอย่าง แม้แต่ศักดิ์ศรีของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ที่เขาสั่งสมมา ทว่าในจังหวะที่อารมณ์ของทั้งคู่พุ่งถึงขีดสุด รสรินกลับผละตัวออกเล็กน้อย มองลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยกามารมณ์ของเขา แล้วกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาชายหนุ่มสติแทบขาดผึง “ถ้าคืนนี้ฉันทำให้คุณพอใจ... พรุ่งนี้คุณจะยอมเซ็นชื่อลงในเอกสารโอนหุ้นบริษัทในเครือให้ฉันไหมคะ?” ภาคินชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเขาท่ามกลางกองไฟราคะ เขาได้แต่ค้างคาอยู่ในห้วงอารมณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ขณะที่รสรินยังคงยิ้มบางๆ มือเรียวเลื่อนไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะเตี้ยข้างโซฟาขึ้นมาแล้ววางไว้บนอกของเขา ชายหนุ่มมองซองเอกสารนั้นสลับกับใบหน้าสวยเฉี่ยวของอดีตภรรยา ลมหายใจของเขาเริ่มเย็นเยียบเมื่อเขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในนั้น ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากซองเอกสาร เป็นภาพเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบที่มีดวงตาและเค้าโครงหน้าเหมือนเขาถอดแบบออกมาเป๊ะๆ ยืนอยู่เคียงข้างรสรินในชุดแฟชั่นหรูหรา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง หัวใจของภาคินแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นคำบรรยายใต้ภาพ: *'ทายาทที่แท้จริง... ผู้ที่จะมาทวงคืนทุกอย่างที่พ่อของเขาเคยทำลาย'* ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างรสรินกลิ่นกำมะหยี่มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะคะ