กลยุทธ์ฉบับตัวร้ายที่อยากจบเรื่อง

"อย่ามองหน้ามันตรงๆ เพ่งกระแสจิตไปที่จุดหักเหของมิติสี่นาฬิกา... เซราฟิน่า! ตอนนี้แหละ!" เสียงตะโกนของเรย์เฉียบคมราคมมีด ภายในห้วงมิติที่บิดเบี้ยวจนอากาศรอบตัวส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง เงาร่างมหึมาที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติเมื่อครู่มิใช่สิ่งมีชีวิตที่โลกนี้รู้จัก แต่มันคือ "ผู้กลืนกินกาลเวลา" บอสลับแรงก์ SSS ที่ควรจะหลับใหลอยู่ในดันเจี้ยนระดับปรมาจารย์ ทว่าตอนนี้มันกลับถูกอัญเชิญมาด้วยความผิดพลาดของระบบสุ่มรักที่เรย์กำลังพยายามจะ "ลาออก" จากมันให้ได้ เซราฟิน่ากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด หยาดเหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าคมคาย แม้ว่าเธอจะเป็นอาจารย์สาวผู้ทรงพลังและเยือกเย็นที่สุดแห่งสถาบันฮันเตอร์ แต่การเผชิญหน้ากับความผิดพลาดทางโค้ดของดันเจี้ยนระดับนี้ ก็ทำให้แม้แต่ปลายนิ้วของเธอยังอดสั่นระริกไม่ได้ ทว่าเธอกล้าที่จะเชื่อใจเขา... เชื่อมั่นในฮันเตอร์แรงก์ F ที่ฉลาดเป็นกรดคนนี้ "ฉันล็อกเป้าหมายแล้ว... นายแน่ใจนะว่าวิธีนี้ใช้ได้ผล?" น้ำเสียงของเธอแม้จะสั่นพร่าเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างเต็มเปี่ยม "ความโลภของระบบเป็นช่องโหว่ที่ดีที่สุดเสมอครับ... เอ๊ย! หมายถึง ค่ะ!" เรย์เผลออุทานด้วยความคุ้นชิน ก่อนจะรีบตบปากตัวเองเบาๆ หนึ่งทีท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน นัยน์ตาคู่คมเป็นประกายวาววับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ระบบมันตั้งโปรแกรมให้บอสตัวนี้กินมานาส่วนเกินเป็นอาหารใช่ไหมล่ะคะ? งั้นเราก็แค่... ป้อนยาพิษสูตรพิเศษให้มันสำลักจนโค้ดพังไปเลยสิคะ!" เรย์ไม่รอช้า นิ้วเรียวยาวดีดหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็วดั่งเล่นเปียโน ทักษะ [แฮกเกอร์ตกอับ] ที่เขาอัปเกรดด้วยแต้มสะสมทั้งหมดถูกเร่งจนถึงขีดจำกัด แสงสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าของเขาจนดูราวกับปีศาจตัวน้อยๆ ที่กำลังปั่นหัวพระเจ้า นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลังกาย แต่นี่คือสงครามข้อมูล "รับไปซะ... โค้ดขยะเวอร์ชัน 4.0 ที่ฉันอุตส่าห์เขียนดักไว้ตั้งแต่ดันเจี้ยนชั้นสาม!" เรย์กดปุ่มยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้าย ทันใดนั้น หน้าจอสีฟ้าก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะระเบิดออกเป็นกลุ่มละอองแสงดิจิทัลนับล้านชิ้น บอสลับผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังจะคำรามก้องชะงักงัน ร่างกายมหึมาของมันกระตุกอย่างรุนแรงราวกับไฟฟ้าช็อต โค้ดคำสั่งภายในตัวมันเกิดความขัดแย้งกันเองอย่างรุนแรง เนื่องจากมันพยายามกลืนกินมานาที่เรย์จงใจเจือจางด้วย "บั๊กความรัก" ที่ระบบรังเกียจที่สุด ความรักที่ไม่ควรมีอยู่จริงในตรรกะของระบบ... กลายเป็นไวรัสร้ายที่กัดกินแกนกลางของบอสจากภายใน กรี๊ดดดด—! เสียงกรีดร้องโหยหวนที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณดังขึ้น ร่างของบอสตัวยักษ์เริ่มแตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวแสงสีขาวโพลน แรงระเบิดจากการล่มสลายของดันเจี้ยนซัดกระหน่ำจนเรย์และเซราฟิน่าต้องกระโจนหลบไปคนละทาง แรงกระแทกทำให้เรย์กลิ้งไปชนกับผนังถ้ำหินคริสตัลอย่างจังจนจุกเสียดไปหมด ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่ดังสะท้อนก้อง เซราฟิน่ายันตัวลุกขึ้นด้วยความทุลักทุเล เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่ก็ไม่อาจลดทอนความงดงามสง่าลงได้เลย เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ รอยแยกมิติปิดสนิทแล้ว บอสลับถูกกำจัดด้วยวิธีที่ไม่มีใครคาดคิด... การใช้บั๊กของระบบทำลายตัวระบบเอง เป็นวิธีที่บ้าบิ่นและมีเพียงเรย์เท่านั้นที่กล้าทำ เธอย่างสามขุมเข้าไปหาเด็กหนุ่มที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอกปนหมั่นไส้ ก่อนจะย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วจิ้มหน้าผากมนของเขาเบาๆ "นายเนี่ยนะ... ชอบทำอะไรเกินตัวอยู่เรื่อย รู้ตัวไหมว่าเมื่อกี้ถ้าคำนวณพลาดแม้แต่วินาทีเดียว เราคงกลายเป็นผุยผงไปพร้อมกับดันเจี้ยนแล้วนะ" น้ำเสียงของอาจารย์สาวแม้จะดุ แต่แววตากลับฉายประกายความห่วงใยและชื่นชมอย่างปิดไม่มิด เรย์หัวเราะแห้งๆ ยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเองปอยๆ พลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ "ก็เพราะมีอาจารย์คนสวยคอยคุ้มกันให้อย่าง L(เอล) ที่ยอดเยี่ยมไงคะ ฉันถึงกล้าเสี่ยง... จริงสิคะ ไหนๆ บอสก็ตายแล้ว รางวัลจากการใช้บั๊กครั้งนี้น่าสนใจทีเดียว ดูนั่นสิคะ" เรย์พยักเพยิดหน้าไปยังกลางห้องโถงที่ตอนนี้หลงเหลือเพียงแท่นศิลาโบราณ บนนั้นมีกล่องสมบัติสีดำสนิทล้อมรอบด้วยออร่าสีทองอร่ามวางอยู่ และเหนือกล่องสมบัติใบนั้น หน้าจอแจ้งเตือนสีทองขนาดใหญ่ก็เด้งขึ้นมากลางอากาศโดยไม่มีปุ่มให้ปฏิเสธ [ติ๊ง! ยินดีด้วยค่ะ ฮันเตอร์เรย์ สามารถเคลียร์ดันเจี้ยนด้วยวิธีนอกรีตสำเร็จ!] [ระบบตรวจพบการละเมิดเงื่อนไขระดับ SSS: ทำลายบอสด้วย 'บั๊กความรัก'] [กำลังดำเนินการ... อัปเดตสถานะ: ปลดล็อกเส้นทางลับ "สิทธิ์ในการลาออกจากระบบถาวร"] รอยยิ้มบนใบหน้าของเรย์แข็งค้างไปทันที ส่วนเซราฟิน่าที่ชะโงกหน้ามาอ่านข้อความด้วยกันถึงกับเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเงียบอันน่าประหลาดใจเข้าปกคลุมอีกครั้ง เมื่อข้อความบรรทัดถัดมาค่อยๆ ปรากฏขึ้นช้าๆ ด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [คำเตือน: การใช้สิทธิ์ลาออก จะต้องแลกเปลี่ยนด้วย "ความทรงจำทั้งหมด" ของผู้ใช้งานที่เกี่ยวข้องกับผู้ดูแลระบบ (เซราฟิน่า) มิฉะนั้นระบบจะทำการรีเซ็ตโลกใบนี้ใหม่ทั้งหมดทันทีภายใน 24 ชั่วโมง] เรย์หันขวับไปมองหน้าอาจารย์สาวทันที ขณะที่เซราฟิน่าเองก็กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่สั่นไหวระริก รอยยิ้มอุ่นๆ เมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนอากาศให้ขาดออกจากกัน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความอลวนครั้งนี้นะคะ รี้ดเดอร์ที่รักของน้ำผึ้งหยดแรก