เซราฟิน่ากลับมาพร้อมความรู้สึกใหม่

“อาจารย์คะ... ถ้าจะมองกันขนาดนี้ ก็ช่วยบอกความในใจออกมาตรงๆ จะดีกว่าไหมคะ?” เรย์เอ่ยทำลายความเงียบที่หนักอึ้งราวกับภูเขาหินทับอก บรรยากาศภายในห้องลับใต้หอคอยเวทมนตร์บิดเบี้ยวไปตามแรงกดดันจากมานาที่รั่วไหลออกมาจากร่างของเซราฟิน่า เธอไม่ได้ตอบในทันที แต่ก้าวเข้ามาหาเขาช้าๆ ส้นรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหินดังก้องกังวาน ทุกจังหวะการเดินนั้นดูเปี่ยมไปด้วยอำนาจและห้วงอารมณ์ที่ยากจะหยั่งถึง เซราฟิน่าหยุดยืนอยู่ห่างจากเรย์เพียงลมหายใจกั้น ดวงตาคู่สวยที่เคยเรียบเฉยดุจผืนน้ำแข็งยามนี้กลับไหวระริกราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้หยาดน้ำค้าง เธอค่อยๆ ยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ผ่านแก้มของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบแต่กลับทำให้หัวใจของเรย์เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “ความในใจหรือคะ?” เสียงของเธอแหบพร่า “เรย์... เธอรู้ไหมว่าการที่ตัวร้ายอย่างเธอรอดชีวิตมาได้ถึงวันนี้ มันไม่ใช่แค่เพราะโชคชะตาที่ระบบสุ่มมาให้หรอกนะ” เซราฟิน่าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกมอร์ฟิโอและกลิ่นอายมานาที่บริสุทธิ์ของเธอ นี่ไม่ใช่การหยอกล้อเหมือนครั้งก่อนๆ แต่มันคือการประกาศก้องถึงสถานะที่เปลี่ยนไป ระหว่างอาจารย์ผู้กุมความลับของโลกใบนี้ กับลูกศิษย์ที่เธอเฝ้าฟูมฟักจนเกินขอบเขตของหน้าที่ “หมายความว่ายังไงคะ?” เรย์เลิกคิ้ว แม้ในใจจะพอเดาได้ แต่ไหวพริบของเขาก็สั่งให้เขารอคอยคำตอบที่ชัดเจนที่สุด “หมายความว่า ทุกครั้งที่เธอเสียเลือด ทุกครั้งที่เธอเผชิญหน้ากับความตาย... ฉันคือคนที่ยอมแลก ‘เลเวล’ ของตัวเองเพื่อยื้อลมหายใจเธอเอาไว้” เธอขยับยิ้มที่มุมปาก ทว่าในดวงตากลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “เธอมันตัวปัญหาเรย์ ปัญหาที่ฉันดันหลงรักจนถอนตัวไม่ขึ้น” คำสารภาพนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ระบบหน้าต่างสีฟ้าที่เรย์คุ้นเคยดีพลันเด้งขึ้นมาตรงหน้าด้วยความเร็วที่ผิดปกติจนตัวอักษรวิ่งจนอ่านแทบไม่ทัน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะความสัมพันธ์ ‘อาจารย์-ลูกศิษย์’ กำลังเปลี่ยนสถานะ...] [คำเตือน: ความสัมพันธ์ประเภท ‘คนรัก’ ในสภาวะตัวร้าย จะส่งผลต่อค่าสถานะ Luck ของผู้ใช้โดยตรง!] [คำถาม: ท่านต้องการยอมรับเงื่อนไข ‘พันธสัญญาหัวใจ’ กับผู้ช่วยสอน เซราฟิน่า หรือไม่? (Y/N)] เรย์ไม่ได้ละสายตาจากดวงตาคู่สวยที่สั่นไหวของอาจารย์สาว เขาเอื้อมมือไปกุมมือที่ยังแนบอยู่บนแก้มของเขาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอกลับไม่ยอมหลบหนี “ถ้ามันคือทางเลือกที่ทำให้เราต้องตายไปพร้อมกันในตอนจบของเนื้อเรื่องหลัก...” เรย์กระซิบแผ่วเบา “ผมก็เต็มใจที่จะกดตอบตกลงค่ะ” นิ้วของเรย์แตะลงบนหน้าต่างระบบที่ลอยอยู่กลางอากาศ ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วห้อง มานาที่เคยตึงเครียดพลันนิ่งสงบลงราวกับพายุที่ผ่านพ้นไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนหวานและหนักแน่น เซราฟิน่าหลับตาลงพิงศีรษะเข้ากับหน้าผากของเขา เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว ทว่าในวินาทีที่ความสุขดูจะเอ่อล้น ประตูกลห้องลับก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับกลิ่นอายมานาที่ดำมืดและคุ้นเคยอย่างประหลาด แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เพดานหินแตกร้าว เศษฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาปะปนกับแสงสีทองที่ยังไม่จางหาย ร่างหนึ่งก้าวผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างสง่างาม เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟในห้องอย่างน่าเกรงขาม ดวงตาสีโลหิตกวาดมองทั้งคู่ที่ยังคงกอดกันไม่ห่าง ก่อนจะคลี่ยิ้มเหยียดหยันที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นยะเยือกถึงขีดสุด “เซราฟิน่า... ความรักช่างเป็นสิ่งที่ทำให้คนเราโง่เขลาได้อย่างไม่น่าเชื่อเลยนะ” เสียงของผู้มาใหม่ดังกังวาน พร้อมกับหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นมาต่อหน้าเรย์โดยไม่ได้สั่ง [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS: ‘การกลับมาของจุดเริ่มต้น’ ถูกเปิดใช้งาน!] [เงื่อนไข: ท่านได้รับคำท้าจาก ‘ผู้สร้างระบบ’ หากไม่อาจเอาชนะได้ภายใน 300 วินาที ตัวละคร ‘เซราฟิน่า’ จะถูกลบทิ้งจากเนื้อเรื่องถาวร!] เรย์มองคนตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน นี่ไม่ใช่บอสที่ควรจะออกมาในตอนนี้ และไม่ใช่คนที่เขาจะสามารถรับมือได้ด้วยเลเวลที่มีอยู่ มือของเขาที่กุมมือเซราฟิน่าไว้นั้นสั่นสะท้านขึ้นมาทันที “อาจารย์... ถอยไปค่ะ” เรย์กระซิบพร้อมกับชักดาบสั้นออกมา “นี่มัน... ไม่ใช่บทที่เราเขียนไว้เลยสักนิด” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับน้ำผึ้งหยดแรกนะคะ!