แผนการร้ายในหอพัก

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำยาเคลือบเงาไม้สนหอมยังลอยอบอวลอยู่บนกรอบหน้าต่างบานใหญ่ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสมาธิของเรย์ในยามวิกาลเช่นนี้ ฮันเตอร์แรงก์ F นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โยกตัวโปรด แสงจากตะเกียงเวทมนตร์สีนวลส่องกระทบสันกรามคมคายและรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความขี้เล่น ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกผ้าไหม บนโต๊ะไม้ตัวเตี้ย มีหีบโลหะขนาดเท่าฝ่ามือวางสงบนิ่งอยู่ "ระบบตรวจพบความผิดปกติของแรงดันมานาในรัศมีสามเมตร... คำเตือน: มีการพยายามแฮกข้อมูลตั๋วสิทธิ์เข้าหอพักส่วนบุคคล" เสียงแจ้งเตือนสังเคราะห์ดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ น้ำเสียงราบเรียบนั้นไม่ได้ทำให้เขาลนลานแม้แต่น้อย กลับกัน เขากลับเคาะนิ้วลงกับพนักแขนเป็นจังหวะเพลงช้าๆ อย่างอารมณ์ดี "ปล่อยให้พวกเขาเล่นสนุกไปก่อนสคะ น้ำผึ้งที่หวานเกินไปมักดึงดูดแมลงวันเสมอ" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ดวงตาเรียวรีมองลอดผ่านม่านโปร่งไปยังระเบียงห้องพักฝั่งตรงข้าม เงาร่างสามเงากำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับเงา ภายใต้ความมืดมิดของหอพักฮันเตอร์ปีหนึ่ง พวกเขาคงคิดว่าแผนการลับที่จะนำ 'หลักฐานชิ้นโบแดง' มายัด 18 ใต้เตียงของเขาเพื่อทำลายชื่อเสียงให้ป่นปี้ในชั่วข้ามคืนนั้นแนบเนียนไร้ที่ติ แต่สำหรับคนที่มีหน้าต่างระบบสลับมิติและทักษะการมองทะลุโครงสร้างค่ายกลเวท การกระทำเหล่านั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินแก้ผ้ากลางลานกว้างเลยแม้แต่น้อย ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูด้านนอกเบาหวิวราวกับเสียงปีกผีเสื้อกระทบกระจก หากเป็นฮันเตอร์ทั่วไปคงกำลังเคลิบเคลิ้มหรือหลับสนิทด้วยฤทธิ์ของกำยานสะกดจิตที่ถูกปล่อยเข้ามาตามรอยแยกของบานประตูแล้ว แต่เรย์กลับหยิบขวดแก้วบรรจุของเหลวสีครามขึ้นมาหมุนเล่นอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสบตากับเงาสะท้อนของตนเองในกระจก รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นอีกครั้ง... ได้เวลาเล่นละครตบตาสักฉากแล้วสินะคะ แอด... ประตูห้องเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างโปร่งบางของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบฮันเตอร์ชั้นปีที่สอง ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือดเล็กน้อยเมื่อพบว่าเรย์ยืนกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว ทั้งที่ตามแผนการ กำยานนี้น่าจะออกฤทธิ์อย่างน้อยอีกสองชั่วโมง "อ้าว... รุ่นพี่ลูคัส ลมอะไรหอบมาดึกดื่นปานนี้คะ หรือว่าคิดถึงเรย์จนนอนไม่หลับ?" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยทักทายด้วยความรื่นรมย์ แฝงแววเย้าแหย่ที่ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว ลูคัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาลุกลี้ลุกลนพยายามมองข้ามไหล่ของเรย์เข้าไปด้านในห้อง "ฉ...ฉันแค่มารub... มาตรวจสอบความเรียบร้อยของหอพักตามคำสั่งของคณะกรรมการนักเรียนน่ะ นาย... นายทำไมยังไม่นอน?" "พอดีเรย์เป็นคนหลับยากน่ะค่ะ โดยเฉพาะเวลาที่มี 'แขกไม่ได้รับเชิญ' มาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวระเบียงห้อง" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละน้อย แรงกดดันจากมานาที่ถูกปลดปล่อยออกมาเพียงเล็กน้อยทำเอาลูคัสรู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่า "ว่าแต่... ในมือของรุ่นพี่ซ่อนอะไรไว้อยู่เหรอคะ? หรือว่าเป็นของขวัญต้อนรับรุ่นน้องสุดพิเศษ?" "เปล่า! ฉันไม่ได้..." ลูคัสปฏิเสธเสียงสั่น มือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังพยายามยัดหีบไม้แกะสลักลวดลายประหลาดลงในกระเป๋าเสื้อคลุม แต่ความเร็วนั้นหรือจะสู้ฮันเตอร์ที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน เรย์ยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ นิ้วเรียวยาวคว้าข้อมือของลูคัสไว้แน่น บิดเบาๆ จนได้ยินเสียงข้อต่อลั่นกรอบท่ามกลางความเงียบงัน "โอ๊ย! เจ็บนะ! นายกล้าทำร้ายรุ่นพี่เรอะ!" ลูคัสร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ใบบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่แผนการแตกไม่เป็นท่า "การตักเตือนด้วยความหวังดี เขาไม่เรียกว่าทำร้ายหรอกค่ะรุ่นพี่" เรย์ยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "อีกอย่าง... ของในมือนั่น ถ้าจำไม่ผิด มันคือ 'ศิลามายาจิต' ที่ใช้บันทึกภาพเหตุการณ์เท็จไม่ใช่เหรอคะ? หากสิ่งนี้ถูกพบในห้องของเรย์ พรุ่งนี้เช้าชื่อเสียงของฮันเตอร์แรงก์ F คนนี้คงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี... น่ากลัวจังเลยนะคะ" ลูคัสเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เขารู้ได้อย่างไร? หีบใบนั้นถูกปิดผนึกด้วยเวทมนตร์โบราณที่แม้แต่อาจารย์บางท่านยังต้องใช้เวลาถอดรหัส แต่นี่... "แก... แกเป็นใครกันแน่..." "เรย์ก็แค่ฮันเตอร์ต๊อกต๋อยที่อยากใช้ชีวิตสงบสุขคนหนึ่งค่ะ" เรย์กระซิบชิดริมหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่ทำเอาลูคัสแทบหยุดหายใจ "แต่ดูเหมือนว่า... คนรอบตัวจะไม่ยอมให้เรย์ได้พักผ่อนเลยนะคะ" ตึง! จังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักข้างๆ ก็ถูกถีบจนพังกระเด็นเข้าด้านใน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับไอสังหารที่รุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วทางเดิน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนภายใต้หน้ากากโลหะลึกลับ กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่มาพร้อมกับความกดดันระดับที่ทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยวเล็กน้อย เซราฟิน่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสุขุมเยือกเย็น ดวงตาสสีนิลภายใต้หน้ากากกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่สายตาคู่คมจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของลูคัสที่กำลังสั่นเทา "เกิดอะไรขึ้นที่นี่... เรย์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เป็นเอกลักษณ์ของอาจารย์สาวเอ่ยถาม แต่มันกลับแฝงไปด้วยความอันตรายที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้กลายเป็นจุล เรย์หันไปยิ้มกว้างให้ผู้มาใหม่ แววตาฉายประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่เจอของเล่นถูกใจ "ไม่มีอะไรมากหรุ่นพี่... อ๊ะ หมายถึง อาจารย์ค่ะ พอดีมีแมวขโมยหลงเข้ามาในห้องพักของเรย์ อาจารย์มาก็ดีเลยค่ะ เรามาช่วยกัน 'อบรม' มารยาทเจ้าแมวตัวนี้กันดีกว่านะคะ" เซราฟิน่าปรายตามองหีบศิลามายาในมือของลูคัสเพียงแวบเดียว รังสีอำมหิตก็พวยพุ่งออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "กล้าดียังไง..." เซราฟิน่าเอ่ยเสียงต่ำ มือเรียวใต้ถุงมือหนังสีดำเอื้อมไปแตะที่ด้ามดาบคาตานะข้างเอว "กล้าดียังไงถึงมารังควาน... คนของฉัน" คำว่า 'คนของฉัน' หลุดออกมาจากปากของอาจารย์สาวอย่างไม่ลังเล ทำเอาเรย์ถึงกับหัวedเบาๆ ในลำคอด้วยความเอ็นดู ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์จะได้ลุกลามไปมากกว่านั้น หน้าต่างสีฟ้าใสของระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของเรย์พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องกังวานในหัว [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'องค์กรเงาโลหิต' ภายนอกหอพัก!] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษถูกกระตุ้น: "กับดักซ้อนกับดัก" - จงใช้สถานการณ์นี้ล่อลวงผู้อยู่เบื้องหลังตัวจริงให้ออกมาจากที่ซ่อน] [คำเตือน: หากล้มเหลว ค่าความสัมพันธ์กับเซราฟิน่าจะลดลงสู่จุดวิกฤต และตัวตนที่แท้จริงของท่านจะถูกเปิดเผย!] เรย์หุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังและเฉียบคมในเสี้ยววินาที เขากำมือที่จับข้อมือของลูคัสแน่นขึ้น พร้อมกับหันไปสบตากับเซราฟิน่าที่กำลังเตรียมชักดาบ "อาจารย์คะ..." เรย์กระซิบเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ดูเหมือนว่า... ปลาตัวใหญ่กว่าที่เราคิดกำลังจะติดเบ็ดแล้วล่ะค่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ!