ทางเลือกของผู้กล้า

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับไอความร้อนระอุจากผลึกมานาสีนิลที่กำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ภายในห้องโถงใต้ดินชั้นที่สามสิบ "เรย์... ถอยไป..." เสียงของเซราฟิน่าแหบพร่าและสั่นเครือ ร่างเพรียวบางในชุดคลุมสีขาวที่เคยสง่างาม บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตสีชาดจากบาดแผลฉกรรจ์กลางลำตัว ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความสุขุมเยือกเย็น บัดนี้ฉายแววความเจ็บปวดและความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด มือเรียวยังคงพยายามยกคถาคู่กายขึ้นค้ำยันพื้นหิน แม้เรี่ยวแรงจะเหลือน้อยเต็มทีแล้วก็ตาม เรย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคู่คมกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สมองทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าตอนประมวลผลข้อสอบแ드시ด เบื้องหน้าของพวกเขาคือ "เงาอสูรทมิฬ" บอสประจำชั้นที่ถูกเสริมพลังด้วยดันเจี้ยนกลายพันธุ์ ระดับพลังของมันทะยานผ่านขีดจำกัดของแรงก์ A ไปสู่ระดับ S อย่างสมบูรณ์ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว หายใจแทบไม่ออก หากปล่อยไว้เช่นนี้... เซราฟิน่าจะต้องตายอย่างแน่นอน [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบสภาวะวิกฤตขั้นสูงสุด] [คำเตือน: ผู้เล่น 'เรย์' มีแต้มความสัมพันธ์กับตัวละคร 'เซราฟิน่า' อยู่ในระดับ 'พึ่งพาและผูกพันลึกซึ้ง'] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: ต้องการปลดล็อก 'ขีดจำกัดพลังที่แท้จริง' ของระบบสุ่มรักหรือไม่?] [ข้อแลกเปลี่ยน: สูญเสียความทรงจำส่วนหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกเจ็บปวดในอดีต เพื่อแลกกับพลังระดับ SSS เป็นเวลา 30 นาที] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า รัวเร็วจนน่ารำคาญ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเรย์ไม่ใช่ตัวเลขสถิติหรือเงื่อนไขอันโหดร้ายเหล่านั้น... มันคือหยดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มเนียนของอาจารย์สาวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี อาจารย์ผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น กำลังร้องไห้เพราะปกป้องเขา "อาจารย์เคยบอกฉันไม่ใช่เหรอคะ ว่าฮันเตอร์แรงก์ F น่ะ... ฉลาดที่สุดตรงที่รู้จักประเมินสถานการณ์และเอาตัวรอด" เรย์ฝืนยิ้มมุมปาก ทั้งที่ในใจรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีใครเอาไฟมาแผดเผา "นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะ... เรย์..." เซราฟิน่าพยายามเปล่งเสียงเตือน แต่มือสั่นเทาเอื้อมมาควชายเสื้อผ้าของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ เด็กหนุ่มตรงหน้าจะหายลับไปในความมืดมิด เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก มือขวายื่นออกไปสัมผัสหน้าต่างระบบสีฟ้าตรงหน้าอย่างไร้ความลังเล เขาไม่ใช่คนเสียสละโลกใบนี้ ไม่ใช่พระเอกผู้ผดุงความยุติธรรม... แต่เขาคือคนเห็นแก่ตัวที่จะไม่ยอมสูญเสียคนที่สำคัญที่สุดไปเด็ดขาด "ระบบ... ฉันเลือกข้อแลกเปลี่ยน" สิ้นเสียงคำประกาศ หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ความทรงจำสีเทาหม่นในวัยเด็กค่อยๆ เลือนหายไปจากสมอง ราวกับภาพถ่ายที่ถูกไฟเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าธุลี แต่แทนที่ความว่างเปล่า พลังงานมหาศาลสีทองอร่ามก็หลั่งไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดทุกตารางนิ้ว ความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิมและสติสัมปชัญญะที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีด ออร่าสีทองสว่างวาบทะยานขึ้นสู่เพดานถ้ำ แรงกดดันระดับ SSS แผ่ขยายออกไปจนเงาอสูรทมิฬต้องผะหนีและส่งเสียงคำรามด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก เซราฟิน่าเบิกตากว้างมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แผ่นหลังที่เธอมองว่ายังเด็กและเปราะบาง บัดนี้กลับดูยิ่งใหญ่และมั่น "เรย์... นั่นมันพลังอะไรกัน..." เสียงของเธอแผ่วเบาลงทุกที เรย์หันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้เป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาคู่เดิมที่เคยขี้เล่น บัดนี้ลึกล้ำและเต็มไปด้วยประกายแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวในกาแล็กซี "รอฉันตรงนี้นะคะอาจารย์... จัดการเจ้านี่เสร็จเมื่อไหร่ ฉันมีเรื่องต้องสารภาพความในใจตั้งหลายเรื่องแน่ะ" พริบตาเดียว ร่างของเรย์ก็พุ่งหายไปจากจุดเดิม ทิ้งไว้เพียงประกายแสงสีทองที่สاطลอดไปตามสายลม และเสียงคำรามลั่นของอสูรที่ดังสะเทือนไปทั่วทั้งดันเจี้ยน แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เรย์พุ่งทะยานเข้าประจันหน้ากับบอสลับ ทันใดนั้น รอยแยกมิติสีดำสนิทก็เปิดออกที่เบื้องหลังของเซราฟิน่าที่นอนหมดแรงอยู่ เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากรอยแยก พร้อมกับคมดาบสีนิลที่จ่อลงตรงลำคอระหงของอาจารย์สาว โดยที่เรย์ซึ่งกำลังพุ่งตัวไปข้างหน้าไม่มีทางหันกลับมาช่วยได้ทัน! "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง... ผู้กล้าแห่งระบบสุ่มรัก" เสียงกระซิบเยือกเย็นดังขึ้นข้างหูเซราฟิน่า พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ!