ประกาศศักดาในงานโรงเรียน

คมดาบศักดิ์สิทธิ์ที่สะท้อนแสงวาบวับบาดนัยน์ตาจนแทบต้องหรี่ลง ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาของทุกคนในลานประลองเวลานี้ หาใช่ความคมกริบของอาวุธในมือผู้มาใหม่ไม่ หากแต่เป็นภาพเบื้องหน้า—เซราฟิน่า อาจารย์สาวผู้ทรงอำนาจและเย่อหยิ่งจนหาตัวจับยาก กำลังซุกกายแนบชิดอยู่กับฮันเตอร์แรงก์ F นามว่าเรย์ในระยะประชิด ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชนิดที่แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังฟังดูดังเกินไป "อุ๊פ— ดูเหมือนพวกเราจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านอาจารย์เข้าสินะครับ" น้ำเสียงนุ่มทุมแต่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากร่างโปร่งที่ก้าวพ้นม่านควัน เจ้าของเรือนผมสีเงินยววงและนัยน์ตาสีอำพันกวาดตามองคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ไม่น่าเชื่อเลยว่าฮันเตอร์ระดับล่างสุด จะมีความสามารถในการ... เอ่อ ปีนป่ายขึ้นมาถึงจุดนี้ได้" เซราฟิน่าขยับตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้างามที่ปกติมักจะเรียบเฉยราวน้ำแข็งบัดนี้ขึ้นสีเรื่อจางๆ แม้จะเพียงเสี้ยววินาทีแต่น้ำผึ้งหยดแรกอย่างดิฉันก็ไม่พลาดที่จะเก็บรายละเอียดนั้นไว้ ดวงตาคู่สวยตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยประกายความไม่พอใจอย่างเปิดเผย ก่อนที่เธอจะก้าวเท้ามาบังร่างของเรย์เอาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ "หุบปากเสีย วาลคิริโอ เรื่องของฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับสภาฮันเตอร์" เซราฟิน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามพื้นสนาม เรย์ลุกขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับสถานการณ์ตึงเครียดรอบตัวเป็นเพียงลมพัดผ่าน เขาชำเลืองมองชายหนุ่มผู้ถือดาบศักดิ์สิทธิ์ด้วยหางตา ก่อนจะแอบเปิดหน้าต่างระบบในใจ [ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายระดับสูง: วาลคิริโอ รองหัวหน้าหน่วยกวาดล้างสภาฮันเตอร์] [ระดับพลัง: S-Rank] [คำเตือน: ความเป็นศัตรูอยู่ในระดับสูงมาก แนะนำให้ใช้ไหวพริบในการเอาตัวรอด] "แหม ใจเย็นก่อนสิครับอาจารย์เซราฟิน่า ผมแค่ผ่านมาตรวจความเรียบร้อยของงานโรงเรียนประจำปีตามคำสั่งท่านประธานสภาเท่านั้นเอง" วาลคิริโอแย้มยิ้ม แต่ดวงตากลับจ้องเขม็งมาที่เรย์ "แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ในเมื่อฮันเตอร์แรงก์ F ผู้นี้กล้าหาญถึงขนาดเข้ามาอยู่ในพื้นที่ทดสอบระดับสูงได้... เรามาลองพิสูจน์ฝีมือกันหน่อยดีไหมครับ ว่าเขามีดีอะไร ถึงทำให้ 'ดอกไม้น้ำแข็ง' แห่งสถาบันยอมลดตัวลงมาปกป้อง" เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มอาจารย์และคณะกรรมการที่ยืนดูอยู่ไกลๆ หลายคนส่ายหัวด้วยความเวทนา บ้างก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะ เพราะในสายตาของทุกคน เรย์เป็นเพียงมดปลวกที่ไม่มีวันต่อกรกับฮันเตอร์ระดับ S-Rank อย่างวาลคิริโอได้เลยแม้แต่น้อย เซราฟิน่าขมวดคิ้วมุ่น มือเรียวบางเอื้อมไปแตะด้ามดาบคาตานที่เหน็บอยู่ข้างเอว เตรียมจะชักออกมาสั่งสอนคนที่บังaaniมาแตะต้องเด็กในคาบของเธอ ทว่ากลับถูกมืออุ่นๆ ของเรย์แตะเบาๆ ที่หลังมือเสียก่อน เรย์ส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ เป็นรอยยิบที่เต็มไปด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้—และชวนให้อุ่นใจในเวลาเดียวกัน "อาจารย์ครับ..." เรย์กระซิบเสียงเบาแต่ก้องกังวานพอให้คนรอบข้างได้ยิน "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ นานๆ ทีจะมีคนอยากจ่ายค่าเรียนพิเศษแพงๆ ให้ผมแสดงฝีมือทั้งที" "เรย์ นายบ้าไปแล้วหรือไง หมอนั่นมันแรงก์ S นะ!" เซราฟิน่ากระซิบตอบด้วยความร้อนใจ ดวงตาคู่คมฉายแววห่วงใยที่เธอพยายามซ่อนมาตลอดหลุดลอดออกมาจนหมดสิ้น "เชื่อใจผมสิครับ" เรย์ขยิบตาให้เธอก่อนจะก้าวออกมาเผชิญหน้ากับวาลคิริโอ บรรยากาศในสนามประลองพลันเปลี่ยนเป็นตึงเครียด วาลคิริโอยกยิ้มมุมปากอย่างดูแคลน เขายกดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นพาดบ่า พลังงานสีทองอร่ามแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว แรงกดดันระดับ S-Rank กดทับลงบนบ่าของเรย์จนเหล่าอาจารย์ที่ยืนอยู่รอบนอกต้องหายใจติดขัด "เจ้าหนู แกจะเลือกคุกเข่ากราบขอร้องดีๆ หรือจะให้ฉันตัดขาสักข้างก่อนเริ่มดีล่ะ?" วาลคิริโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ทว่าเขากลับหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึก... ในห้วงความคิด ระบบสุ่มสกิลและพลังที่สะสมมานานกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง [ติ๊ง! ผู้เล่นทำเงื่อนไขลับสำเร็จ: 'การท้าทายจากเบื้องบน'] [ระบบทำการสุ่มเลือกสกิลพิเศษชั่วคราว...] [ยินดีด้วย! ท่านได้รับสกิลระดับตำนาน: "กระจกเงาทมิฬสะท้อนนภา" (ระยะเวลา 5 นาที)] เมื่อเรย์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายแสงสีม่วงเรืองรองที่ลึกล้ำและน่าสะพรึงกลัวจนวาลคิริโอถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "ขอโทษทีนะครับ..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบ รอยยิ้มขี้เล่นหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความจริงจังที่กดดันจนคู่ต่อสู้ต้องขนลุกซู่ "...พอดีว่าผมไม่ชอบคุกเข่าให้ใคร นอกจากเวลาผูกเชือกรองเท้าเท่านั้นแหละครับ" สิ้นเสียงคำพูดนั้น เรย์ก็หายตัวไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการมองเห็นด้วยตาเปล่า! "บ้าน่า! เร็วขนาดนี้..." วาลคิริโอเบิกตากว้าง สัญชาตญาณนักฆ่าเตือนภัยอันตรายถึงชีวิต เขารีบเหวี่ยงดาบศักดิ์สิทธิ์เข้าใส่ความว่างเปล่าด้านข้างทันที *เคร้งงงงง!* ประกายไฟสีทองและสีม่วงสาดกระเซ็นไปทั่วทิศทาง แรงปะทะทำให้พื้นสนามหินแกรนิตแตกละเอียดเป็นวงกว้าง แรงสั่นสะเทือนทำเอาเหล่าอาจารย์ที่นั่งชมอยู่ถึงกับต้องลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง เพราะฮันเตอร์แรงก์ F ที่พวกเขาดูแคลนมาตลอด กลับสามารถรับการโจมตีจากฮันเตอร์แรงก์ S ได้ด้วยมือเปล่าที่มีเพียงพลังงานสีม่วงห่อหุ้มไว้! "เป็นไปไม่ได้..." วาลคิริโออุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่เรย์ยิ้มเยาะและกระซิบข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "แรงก์ S ก็แค่ชื่อเรียก... งั้นลองชิมวิชาสะท้อนกลับของผมหน่อยเป็นไงครับ" พลังงานมหาศาลทะลทะลวงย้อนกลับจากดาบศักดิ์สิทธิ์เข้าสู่ร่างของวาลคิริโอในพริบตา แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของรองหัวหน้าหน่วยสภาฮันเตอร์กระเด็นลอยละลิ่วทะลุกำแพงสนามประลองจนฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ! ความเงียบสงัดสนิทกลับมาเยือนอีกครั้ง ทุกสายตานับร้อยคู่จดจ้องไปที่ร่างของเรย์ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง โดยมีเซราฟิน่ายืนมองด้วยความรู้สึกที่หลากVาย ทั้งทึ่ง ตะลึง และหัวใจที่เต้นรัวระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่า ท่ามกลางความตกตะลึงนั้นเอง จู่ๆ ท้องฟ้าเหนือสถาบันก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างไร้สาเหตุ... เสียงระฆังเตือนภัยระดับวิกฤตดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับข้อความสีเลือดที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าเรย์และเซราฟิน่า [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการตื่น 0.01% ของ "บอสลับ" ใต้ดินสถาบัน] [เงื่อนไขเปิดผนึกเสร็จสิ้น: ประตูแห่งความตายกำลังจะเปิดออกใน... 3... 2...] น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และอาจารย์เซราฟิน่ามา ณ ที่นี้นะคะ