ไหวพริบสยบอสูรเงา

กลิ่นอายคาวเลือดและความชื้นแฉะของดันเจี้ยนระดับ B ตลบอบอวลอยู่ในโพรงจมูกจนน่าคลื่นไส้ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบยิ่งกว่าบรรยากาศอันกดดันรอบตัว กลับเป็นรอยยิ้มแปลกประหลาดที่มุมปากของเซราฟิน่า—รอยยิ้มบางเบาที่แฝงความหมายล้ำลึก จนเธอเผลอนิ่งค้างไปชั่วขณะ รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มของอาจารย์ผู้คอยปกป้องลูกศิษย์... แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังรอคอยให้เหยื่อเดินเข้าสู่ "กับดัก" อย่างสมบูรณ์แบบต่างหาก "อาจารย์คะ..." เรย์กระซิบเสียงแผ่วเบa ขณะที่ดวงตาสีมรกตหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ "ท่านรู้อยู่แล้วใช่ไหมคะว่า 'มัน' ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว?" เซราฟิน่าไม่ตอบทันที ดวงตาสีไพลินคู่สวยพลางกวาดมองผ่านความมืดมิดเบื้องหน้า นิเรียวเรียวแตะเข้าที่ด้ามดาบคาตานะสีนิลที่คาดอยู่ข้างเอวอย่างใจเย็น ท่าทีสุขุมนุ่มลึกนั้นช่างชวนให้หัวใจสั่นไหวและหวาดหวั่นไปพร้อมๆ กัน "เด็กโง่..." เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยลอดริมฝีปากบางเบา "ถ้าข้าไม่ยอมถอยให้เจ้าเป็นคนวางแผนแต่แรก เจ้าคงไม่ได้แสดงความสามารถที่ซ่อนอยู่ออกมาหรอก...จริงไหมคะ?" น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูแกมเย้าแหย่ ทว่าในสถานการณ์ที่ "ราชาอสูรเงา" บอสใหญ่ประจำดันเจี้ยนกำลังคำรามก้องอยู่เบื้องหลังม่านหมอกสีดำทมิฬ ความใจเย็นของอาจารย์สาวกลับทำให้เรย์รู้ซึ้งทันทีว่า ตนเองถูกต้อนให้อยู่ในตำแหน่ง "เหยื่อล่อ" อย่างเต็มใจโดยปราศจากทางหนีทีไล่ *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบเจตนาซ่อนเร้นจากตัวละคร "เซราฟิน่า"] [เงื่อนไขพิเศษ: ยอมรับบทบาทเหยื่อล่อเพื่อปลดล็อกสกิลลับ "คำสาปเงาสะท้อน" (ระดับ S)] [คำเตือน: อัตราการรอดชีวิตในกระบวนท่าถัดไปอยู่ที่ 14.8%] หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงเด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างเหมาะเจาะราวกับเยาะเย้ย เรย์แอบกัดฟันกรอดในใจ เจ้าหน้าระบบบ้านี่ก็ช่างเลือกจังหวะเวลาเสียจริง! แต่ในเมื่อถอยไม่ได้ เธอก็มีแต่ต้องเดินหน้าใช้มันสมองและไหวพริบทั้งหมดที่มีเพื่อพลิกเกมนี้ให้ได้ "ถ้าฉันพลาดท่าขึ้นมาจริงๆ อาจารย์จะใจร้ายปล่อยให้ฉันตายคาอุ้งมือบอสตัวนี้จริงๆ หรือคะ?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียด แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผมแล้วก็ตาม เซราฟิน่าหันมาสบตา ประกายในดวงตานั้นไหววูบไปชั่วขณะ ความรู้สึกหวงแหนและคลั่งรักที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้มาดนิ่งสุขุมฉายชัดขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มของเด็กสาว "ข้าไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเจ้าไปจากสายตาของข้าหรอกค่ะ... ต่อให้เป็นบอสเงาเฮงซวยนี่ก็เถอะ" คำพูดกระซิบแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความหนักแน่นและทรงพลังอย่างประหลาด ก่อนที่ร่างเพรียวบางของอาจารย์สาวจะถอยห่างออกไป พร้อมกับรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ได้เวลาเริ่มแสดงแล้วสินะ! เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก 3 ครั้งเพื่อเรียกสติ สองมือกระชับกริชเวทมนตร์ในมือแน่น สายตากวาดมองภูมิประเทศรอบห้องโถงหินยักษ์อย่างรวดเร็ว พื้นที่ตรงกลางเป็นลานกว้างไร้ที่กำบัง เหมาะกับการโจมตีวงกว้างของบอส แต่มันก็มี "เสาหินค้ำยัน" ที่สลักอักขระโบราณอยู่รอบด้านสี่ต้น ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและเป็นจุดรวมพลังงานมานาที่ไหลเวียนในดันเจี้ยนแห่งนี้ ถ้าเธอคำนวณไม่ผิด... เจ้า "อสูรเงาพันมือ" ตัวนี้มีความสามารถในการดูดซับมานาจากรอบตัวเพื่อฟื้นฟูพลังชีวิต ยิ่งอยู่นานมันยิ่งเป็นอมตะ แต่จุดอ่อนสำคัญคือแกนกลางหน้าอกของมันจะเปิดออกเพื่อรับพลังงาน ทุกๆ 45 วินาที และนั่นคือช่องว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เธอต้องใช้! "มาสิเจ้าตัวประหลาด!" เรย์ตะโกนก้องพร้อมกับสะบัดมือซัดมีดสั้นอาบยาพิษเข้าที่ดวงตาสีแดงฉานของอสูรเงาที่กำลังพุ่งทะยานออกมาจากความมืด *ฉึก!* มีดสั้นปักเข้าเป้าอย่างแม่นยำ ส่งผลให้บอสร่างยักษ์สูงสามเมตรคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว กรงเล็บอันแหลมคมตวัดกวาดเข้าใส่เรย์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศหวีดหวิว เรย์อาศัยจังหวะที่มันเงื้อมมือ พุ่งตัวสไลด์หลบลงไปกับพื้นดินเฉียดคมเล็บไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เธอวิ่งวนล่อมันเข้าไปใกล้เสาหินต้นที่สามตามแผนที่วางไว้ในหัว 10 วินาที... 20 วินาที... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงสั่นสะเทือนพื้นราวกับแผ่นดินไหว อสูรเงาไล่กวดเธอมาติดๆ อ้าปากเตรียมพ่นลำแสงแห่งความมืดเข้าใส่แผ่นหลัง 30 วินาที... เรย์กระโดดเหยียบฐานเสาหินแล้วดีดตัวตีลังกากลับหลังอย่างงดงาม เผยให้เห็นแกนกลางหน้าอกของบอสที่กำลังเรืองแสงสีม่วงเข้มขึ้นมา นั่นคือสัญญาณเตือนว่ามันกำลังจะดูดซับมานารอบตัว! "อาจารย์ค่ะ! ตอนนี้แหละ!" เสียงตะโกนก้องของเรย์ประสานเข้ากับเสียงตวาดก้องของเซราฟิน่าที่พุ่งทะยานแหวกอากาศออกมาจากความมืด ร่างของอาจารย์สาวลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ดาบคาตานะในมือเปล่งประกายแสงสีครามเจิดจ้าจนสว่างวาบทั่วทั้งดันเจี้ยน เธอบรรจุมานาทั้งหมดลงในคมดาบเดียว วิชาลับสำนักดาบเงาจันทร์— *กระบวนท่าที่เจ็ด: จันทร์เสี้ยวพิฆาต!* ประกายแสงสีครามพาดผ่านร่างของอสูรเงายักษ์ด้วยความเร็วเหนือเสียง ไม่ทีเสียงกรีดร้องใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากของบอส ร่างมหึมาหยุดชะงักค้างกลางอากาศ รอยตัดเรียบกริบปรากฏขึ้นที่กลางลำตัว ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำและหายวับไปในพริบตาเดียว ทุกอย่างจบลงภายในดาบเดียวอย่างสมบูรณ์แบบตามแผนที่เรย์คาดการณ์ไว้! เรย์ทรุดตัวลงนั่งพักพิงกับเสาหินด้วยความเหนื่อยอ่อน ลมหายใจหอบถี่เนื่องจากใช้พลังงานไปมาก แต่ริมฝีปากกลับระบายยิ้มแห่งความโล่งอกออกมาได้ *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: เคลียร์บอส "อสูรเงาพันมือ" สำเร็จ] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ +50,000 / ปลดล็อกฉายา "ผู้บัญชาการเงา"] [คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบ "ร่องรอยพลังงานปริศนา" กำลังเชื่อมต่อเข้ากับจิตสำนึกของโฮสต์โดยตรง...] รอยยิ้มบนใบหน้าของเรย์แข็งค้างไปทันทีเมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบเปลี่ยนโทนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่รัว บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงอย่างฉับพลันราวกับอุณหภูมิลดฮวบถึงจุดเยือกแข็ง ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถามอะไร มือเรียวเย็นเฉียบของเซราฟิน่าก็เอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเธออย่างแผ่วเบa ใบหน้าของอาจารย์สาวที่ปกติจะสุขุมนุ่มลึก กลับปรากฏแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและรอยยิ้มที่ชวนให้สันหลังวาบหวิวอย่างประหลาด "เก่งมากค่ะเด็กดีของข้า..." เซราฟิน่ากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นสั่นเครือเล็กน้อยราวกับกำลังพยายามอดกลั้นบางสิ่งบางอย่าง "แต่ดูเหมือนว่า... สิ่งที่ตามกลิ่นอายมาทางนี้ จะไม่ใช่แค่พวกเราสองคนแล้วล่ะนะคะ" สิ้นเสียงกระซิบนั้น ผนังศิลาเบื้องหลังของดันเจี้ยนก็เริ่มแตกร้าวออกเป็นทางยาว พร้อมกับละอองเงาสีดำทมิฬที่รวมตัวกันกลายเป็น "ประตูมิติ" บานมหึมา และเงาร่างของใครบางคน—หรือบางสิ่งบางอย่าง—ก็ก้าวข้ามผ่านความมืดมิดนั้นออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทคนฟังจนแทบหยุดหายใจ! --- *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "น้ำผึ้งหยดแรก" มาโดยตลอดนะคะ)*