ดันเจี้ยนร้างที่เปลี่ยนไป

เศษหินสีเทาหม่นร่วงหล่นกราวลงมากระทบพื้นหินอ่อนที่แตกละเอียด เสียงก้องกังวานของแรงระเบิดเมื่อครู่ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ในแก้วหู ขณะที่ควันสีขาวขุ่นผสมกลิ่นอายเวทมนตร์ไหม้เกรียมเริ่มจางลงเผยให้เห็นสภาพภายในของดันเจี้ยนระดับ E ที่บัดนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ผนังศิลาโบราณที่เคยราบเรียบกลับถูกแทนที่ด้วยรอยแยกมิติสีม่วงเข้ม ซึ่งแผ่คลื่นพลังงานกดดันจนลมหายใจสะดุด เรย์รีบดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในฐานะฮันเตอร์แรงก์ F ที่คลุกคลีอยู่กับความตายเตือนให้เขากวาดสายตาสํารวจรอบกายทันที ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ฝูงมอนสเตอร์ระดับต่ำอย่างที่ควรจะเป็น พื้นที่เชื่อมต่อระหว่างชั้นถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์ ประตูหินบานมหึมาทางด้านหลังถูกทับถมด้วยซากปรักหักพังนับตันจนมองไม่เห็นทางออก "แรงสั่นสะเทือนเมื่อกี้ไม่ได้เกิดจากกับดักธรรมดาค่ะ... มันคือการบิดเบือนพื้นที่ระดับสูง" เสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดดังขึ้นจากเบื้องหน้า เซราฟิน่าก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีสุขุม ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมนักเวทสีรัตติกาลสะบัดชายผ้าเพียงเล็กน้อยเพื่อปัดฝุ่นละออง ทว่าดวงตาคู่สวยที่มักจะเรียบนิ่งกลับฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่หาได้ยากยิ่ง เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "ถ้าประตูหลักถูกปิดตายด้วยพลังงานมิติแบบนี้ แสดงว่ามีคนจงใจ "จัดฉาก" ต้อนรับพวกเราตั้งแต่แรกแล้วสินะคะ อาจารย์" "ถูกต้องค่ะ" เซราฟิน่าตอบรับสั้นๆ เธอยกมือขึ้นแตะเบาๆ ที่กำแพงศิลา ปล่อยให้ละอองมานาสีฟ้าครามซึมซาบเข้าไปตรวจสอบโครงสร้าง "ดูเหมือนว่าเป้าหมายของพวกมันไม่ใช่แค่การล่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยนร้างนี่ แต่เป็นการตัดขาดพวกเราออกจากกิลด์ เพื่อให้ไม่มีใครเข้ามาแทรกแซง... พื้นที่ตรงนี้ถูกผนึกไว้ด้วยอาคมโบราณ เราติดอยู่ข้างในนี้ด้วยกันสองต่อสองแล้วล่ะค่ะ เรย์" น้ำเสียงของอาจารย์สาวไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับแฝงความระอุบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิสูงขึ้นอย่างประหลาด เรย์ถอนหายใจเบาๆ พลางส่ายหัวเล็กน้อยด้วยความระอาปนขบขัน "ช่างเป็นการต้อนรับที่อบอุ่นเสียจริงนะคะ... ว่าแต่ อาจารย์คะ แทนที่เราจะมัวแต่ชื่นชมการตกแต่งภายในของดันเจี้ยน เรามาลองมองหาทางออกอื่นกันดีกว่าไหมคะ ก่อนที่มานาในผลึกเรืองแสงพวกนั้นจะดับลงหมด" "ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหريكคะ เรย์" เซราฟิน่าหันกลับมามองลูกศิษย์ตัวแสบ ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อสถานการณ์คับขันเลยแม้แต่น้อย "ในเมื่อพวกมันอุตส่าห์ใจดีจัดสถานที่ส่วนตัวให้เราได้ "เรียนรู้นอกห้องเรียน" ทั้งที เราก็ควรจะใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่าไม่ใช่หรือคะ?" ฉับพลัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เรย์คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์พิเศษ: พื้นที่ปิดตาย "ดันเจี้ยนร้างแห่งอดีตกาล"] [เงื่อนไข: ผู้ใช้และอาจารย์ (เซราฟิน่า) ติดอยู่ในเขตแดนลับ] [ภารกิจเฉพาะกิจ: เอาชีวิตรอดและค้นหาแก어กลางของเขตแดนร่วมกัน (เวลาจำกัด: 2 ชั่วโมง)] [รางวัลสำเร็จ: ปลดล็อกทักษะลับ "ประสานจิตวิญญาณ" ระดับ S และเพิ่มค่าความสัมพันธ์กับตัวละครหลัก 50 แต้ม] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียมานาทั้งหมดชั่วคราว และถูกขังร่วมกันจนกว่าจะครบ 24 ชั่วโมง] เรย์กะพริบตาปริบๆ เมื่ออ่านข้อความบนหน้าต่างระบบจบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวที่ตอนนี้ขยับเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ผสมผสานกับกลิ่นอายเวทมนตร์อันเป็นเอกลักษณ์ของเซราฟิน่า "ดูเหมือนว่าระบบเองก็เห็นด้วยกับฉันนะคะ..." เซราฟิน่ากระซิบเบาๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเรย์ราวกับจะอ่านความคิดทั้งหมด "ว่าเราควรใช้เวลานี้ให้เป็นประโยชน์... ในการสำรวจ "ความสามารถที่แท้จริง" ของเธอนอกเหนือจากทักษะพื้นฐาน" เรย์รู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อมอนสเตอร์ในดันเจี้ยน แต่เป็นเพราะแรงกดดันจากสายตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ทั่วไป หญิงสาวตรงหน้ามักจะมีวิธีทำให้เธอต้องยอมจำนนในความฉลาดและเล่ห์เหลี่ยมอยู่เสมอ "ก็ได้ค่ะ... ในเมื่ออาจารย์กรุณาเปิดบทเรียนพิเศษให้ขนาดนี้แล้ว เรย์คนนี้ก็คงต้องแสดงฝีมือให้เต็มที่เสียหน่อย" เรย์แย้มยิ้มบางๆ แววตาขี้เล่นกลับมาทอประกายความมุ่งมั่นอีกครั้ง มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่ด้ามมีดสั้นข้างเอว พร้อมกับกวาดสายตามองสำรวจรอยแยกมิติที่เริ่มแผ่ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ "แต่ก่อนอื่น... เราคงต้องเคลียร์แขกไม่速เชิญที่กำลังเดินออกมาจากเงานั่นเสียก่อนนะคะ" สิ้นคำพูดของเรย์ พื้นดินเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เงาดำทึบขนาดมหึมานับสิบตัวค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ เสียงคำรามต่ำๆ ที่สะท้อนก้องไปทั่วผนังถ้ำบ่งบอกว่าพวกมันไม่ใช่แค่มอนสเตอร์กระจอกงอกง่อย เซราฟิน่าขยับตัวเข้ามาบังหน้าเรย์ไว้ครึ่งหนึ่ง ถุงมือหนังสีดำสนิทกระชับเข้าหากันแน่นขณะที่กระแสมานาสีม่วงเข้มระเบิดออกรอบตัวเธอจนเกิดเป็นคลื่นพายุเวทมนตร์ขนาดย่อม "ระวังตัวด้วยนะคะ เรย์... วันนี้ฉันจะแสดงให้ดูว่า การปกป้องลูกศิษย์ของตัวเอง มันต้องทำอย่างไรบ้าง" ทว่า ในวินาทีที่เงาดำตัวแรกพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกับกรงเล็บอันแหลมคม หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ควรจะแสดงผลภารกิจเมื่อครู่ กลับกะพริบถี่ๆ ด้วยแสงสีแดงฉานอันน่าขนลุก พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนรูปแบบใหม่ที่ดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างกะทันหัน—เสียงที่ไม่ได้มาจากระบบปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนระดับสูงสุดที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน [คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS แทรกซึมเข้าสู่เขตแดน...] [ข้อมูลเป้าหมาย: "ผู้ควบคุมดันเจี้ยนตัวจริง" กำลังตื่นจากการหลับใหล...] [คำสั่งลับจากระบบ: จงระวังคนใกล้ตัวที่สุด... เพราะความลับที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากของอาจารย์คุณ กำลังจะถูกเปิดเผย ณ บัดนี้] หัวใจของเรย์กระตุกวูบ เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรอยยิ้มแปลกประหลาดที่มุมปากของเซราฟิน่า—รอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกแฟนตาซีอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก