ระบบสั่งอัปเลเวลความสัมพันธ์

กลิ่นอายความอับชื้นของหินผาผสมกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะกลับไม่ใช่ไอมรณะจากซากอสูรตรงหน้า แต่เป็นปลายนิ้วเรียวยาวที่กำลังบรรจงซับคราบเขม่าสีดำบนแก้มให้เขาด้วยความเบามืออย่างที่สุด "ศิษย์โง่... ใครอนุญาตให้เจ้าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่กัน?" น้ำเสียงราบเรียบแต่สั่นเครือเล็กน้อยของเซราฟิน่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของดันเจี้ยนชั้นลึก อาจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อว่าไร้พ่ายและเย็นชาดั่งน้ำแข็งในยามนี้กลับมีดวงตาคู่สวยที่ไหวระริก เธอไม่ได้สนใจเศษซากของมอนสเตอร์ระดับบอสที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องหลังเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอกำลังสำรวจสำรวจบาดแผลตามเนื้อตัวของเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้หน้ากากความสุขุมมาเนิ่นนาน เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดและคำนวณกลยุทธ์ได้อย่างแม่นยำในยามนี้กลับขาวโพลนจนคิดคำพูดไม่ออก ความใกล้ชิดชนิดที่ลมหายใจรินรดกันทำให้เขาได้กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของอาจารย์สาว—กลิ่นอายของดอกไวโอเล็ตป่าที่มักจะลอยมาพร้อมกับเวทมนตร์ธาตุดาราของเธอเสมอ "ผม... แค่คำนวณพลาดไปวินาทีเดียวเองครับ... เอ๊ย! หมายถึง... ผมระวังตัวแล้วนะคร้าบ อาจารย์" เรย์รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นดวงตาสีรัตติกาลของอีกฝ่ายหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความดุ เซราฟิน่าถอนหายใจยาวเหยียด เธอยอมลดมือลงแต่โดยดี ทว่าใบหน้าสวยเฉียบนั้นยังคงขึ้นสีระเรื่อจางๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น หากแต่นักอ่านใจอย่างเรย์หรือใครก็ตามที่สังเกตย่อมรู้ดีว่า นี่คืออาการ 'เขินอายขั้นวิกฤต' ของท่านอาจารย์ผู้เกรียงไกร [ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะหัวใจเต้นผิดปกติของโฮสต์: 145 ครั้ง/นาที] [ระบบตรวจพบตัวแปรทางอารมณ์: ความใกล้ชิดทะยานเกินขีดจำกัดปลอดภัย] [เริ่มกระบวนการพิเศษ: ภารกิจบังคับ 'เดตแรกในดันเจี้ยน' เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!] [เงื่อนไขภารกิจ: ใช้เวลาอยู่ในดันเจี้ยนเขตลับร่วมกับเซราฟิน่าเป็นเวลา 2 ชั่วโมง โดยไม่ใช้เวทมนตร์วาร์ปหนี และต้องสร้างความประทับใจระดับ A ขึ้นไป] [รางวัล: ปลดล็อกทักษะสายซัพพอร์ตระดับตำนาน 'เสียงกระซิบแห่งดารา' และแต้มสะสมความสัมพันธ์ +500 แต้ม] [บทลงโทษหากล้มเหลว: อาจารย์สาวจะลงทัณฑ์ด้วยการ 'ฝึกพิเศษ' นอกเวลา 7 วันเต็ม] เสียงแจ้งเตือนใสๆ ของระบบดังขึ้นในหัวของเรย์จนเขาเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง ภารกิจบ้าบออะไรกันเนี่ย! ให้มาเดตกับอาจารย์สุดโหดในดงดันเจี้ยนร้างเนี่ยนะ แถมบทลงโทษยังเป็นการฝึกพิเศษที่เข็ดขยาดไปอีกนาน... นี่มันระบบจงใจแกล้งกันชัดๆ! "ยืนเหม่ออะไรอยู่ หรือว่าพิษจากมอนสเตอร์เริ่มแล่นเข้าสู่สมองแล้ว?" เซราฟิน่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิดเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าในใจ เธอเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น ปล่อยให้เส้นผมสีเงินยาวสลวยระต้นคอขาวผ่อง "เปล่าครับอาจารย์... แค่คิดว่า... บรรยากาศแถวนี้มันชวนให้ดินเนอร์สอดแทรกความโรแมนติกแปลกๆ ดี" เรย์ฉีกยิ้มทะเล้น กลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเองด้วยความกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ "ปากดีนักนะ" เซราฟิน่าค้อนให้วงใหญ่ แม้จะพยายามทำหน้าดุแค่ไหน แต่แก้มที่แดงปลั่งนั้นก็ทรยศความรู้สึกของเธอจนหมดสิ้น "ไหนๆ เจ้าก็รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด แถมยังเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ B นี้ได้ด้วยตัวคนเดียว... สมควรแก่การลงโทษ เอ๊ย สมควรแก่การให้รางวัล" อาจารย์สาวสะบัดมือเบาๆ อาณาเขตเวทมนตร์สีครามก็กางออกรอบตัวพวกเขาทั้งสอง กลายเป็นม่านพลังป้องกันเสียงและสิ่งรบกวนจากภายนอก ทันใดนั้น พื้นหินเย็นเยียบก็ถูกแทนที่ด้วยเสื่อเวทมนตร์เนื้อนุ่ม พร้อมกับตะกร้าสานลึกลับที่ปรากฏขึ้นจากวงแหวนมิติ เรย์กะพริบตาปริบๆ มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความอึ้ง "นี่มัน..." "ข้าเตรียมไว้... ระหว่างรอพวกสมาคมฮันเตอร์มาเก็บกวาด" เซราฟิน่าหลบสายตา หันไปจัดเตรียมแซนด์วิชโฮมเมดและชาสมุนไพรในชุดถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างตั้งอกตั้งใจ "เจ้าเด็กเหลือขออย่างเจ้าคงไม่ได้กินอะไรดีๆ มาหลายวันสินะ มากินซะ... ถือว่าเป็นการฉลองที่ยังไม่ตายก็แล้วกัน" ภาพของอาจารย์สาวผู้เย็นชาและน่าเกรงขามที่สุดในสมาคมฮันเตอร์ กำลังนั่งขัดเขินอยู่บนเสื่อในดันเจี้ยนอสูร พร้อมกับยื่นจานแซนด์วิชมาให้เขาด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ ทำเอาเรย์รู้สึกเหมือนโลกใบนี้กำลังจะพลิกกลับด้าน ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านเข้ามาในอกอย่างประหลาด ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้เมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เขารับจานนั้นมาอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วสัมผัสโดนมือเรียวของเธอเบาๆ และครั้งนี้... ไม่มีใครชักมือหนี บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงน้ำหยดจากเพดานถ้ำไกลๆ เรย์กัดแซนด์วิชคำหนึ่ง รสชาติกลมกล่อมที่ไม่หวานหรือเค็มจนเกินไปทำให้เขายิ้มออกมาอย่างจริงใจ เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีหน้ากากของฮันเตอร์แรงก์ F ที่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอด มีเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังมีความสุขกับช่วงเวลาเรียบง่าย "อร่อยไหม?" เซราฟิน่าถามเสียงเบา ช้อนตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะรีบหลบสายตาไปมองถ้วยชาในมือ "อร่อยที่สุดในโลกเลยครับ" เรย์ตอบทันทีอย่างไม่ลังเล "ถ้าได้กินฝีมืออาจารย์ทุกวัน ผมยอมเสี่ยงตายลงดันเจี้ยนทุกวันเลยก็ได้นะ" "พูดจาเหลวไหล!" อาจารย์สาวเอ็ดเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างปิดไม่มิด "ถ้าเจ้ากล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงแบบเมื่อครรั้งนี้อีก ข้าจะ... ข้าจะปรับตกวิชาต่อสู้จริงให้เจ้าสอบซ่อมไปตลอดชีวิตเลยคอยดู" เสียงหัวเราะเบาๆ ของทั้งคู่ประสานกัน It was a moment out of time—ช่วงเวลาที่ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีและสัตว์อสูรดุร้าย ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหวานชื่นและอบอุ่นหัวใจนั้น ระบบที่เงียบหายไปนานก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้งในห้วงความคิดของเรย์ [ติ๊ง! ภารกิจ 'เดตแรกในดันเจี้ยน' สำเร็จลุล่วงด้วยคะแนนความประทับใจ: SSS] [กำลังโอนถ่ายรางวัลทักษะ 'เสียงกระซิบแห่งดารา'...] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของพลังงานเวทมนตร์ภายนอกเขตอาณาเขต] [พลังงานปริศนาไม่ทราบฝ่ายกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่พิกัดนี้ด้วยความเร็วสูง... และเป้าหมายของมัน คือ 'รอยแยกมิติโบราณ' ที่อยู่เบื้องหลังตัวของเซราฟิน่า!] รอยยิ้มบนใบของเรย์แข็งค้างในทันที ดวงตาคมกวาดมองไปที่ผนังถ้ำด้านหลังอาจารย์สาว ซึ่งบัดนี้รอยร้าวสีดำทมิฬกำลังปริแตกออกราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนักหน่วง! [ตอนจบแบบ CLIFFHANGER HOOK]: ก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยปากเตือน ม่านพลังเวทมนตร์คุ้ม ภัยของเซราฟิน่าก็แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับจนลมหายใจสะดุด มือเรียวเย็นเฉียบของใครบางคนเอื้อมออกมาจากความมืดมิดของรอยแยกมิติ แตะลงบนไหล่ของเซราฟิน่าจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ส่งตรงถึงขั้วหัวใจของเรย์— *"เจอตัวแล้ว... เจ้าสาวแห่งดาราผู้ทรยศ"* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรอยยิ้มและคราบน้ำตาของเรย์นะคะ