ศัตรูที่คิดว่าควบคุมเกมได้

กลิ่นอายความเย็นเยียบของมิติที่ฉีกขาดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ สัมผัสได้ชัดเจนในเสี้ยววินาทีที่แรงกดดันระดับ SSS แผ่ซ่านไปทั่วห้องโถงโบราณ *“เจอตัวแล้ว... เจ้าสาวแห่งดาราผู้ทรยศ”* เสียงกระซิบแหบพร่าราดรดลงบนต้นคอของเซราฟิน่า ทว่าผู้เป็นอาจารย์สาวกลับไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองเงาสีดำสนิทที่กำลังบิดเบี้ยวอยู่เบื้องหลังด้วยความเรียบเฉย ราวกับนางคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้อยู่แล้วตั้งแต่แรก ในขณะที่เรย์ซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปเพียงก้าวเดียว แววตาของฮันเตอร์หนุ่มกลับทอประกายคมกริบ ไหวพริบระดับเซียนทำงานอย่างรวดเร็วยิ่งกว่ากระแสไฟฟ้า มือเรียวของเรย์ไม่ได้เอื้อมไปคว้าดาบ แต่กลับกดลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมของระบบที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้ออย่างแนบเนียน [ ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังกิลด์... ] [ แจ้งเตือน: ผู้เล่น 'แบรนดอน' ได้ทำการถอดถอนเขตอาคมป้องกันชั้นที่ 4 ] [ ระบบกำลังเปิดใช้งาน: แผนซ้อนกลยุทธ์ 'ล่อเสือเข้าถ้ำ' (ระดับความสำเร็จ 98.6%) ] รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของเรย์ ความเงียบงันภายในห้องโถงถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังลอดออกมาจากรอยแยกมิติ ร่างของชายสวมหน้ากากเงินก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า ไอเวทสีม่วงเข้มพวยพุ่งรอบกายราวกับกลุ่มควันพิษ และผู้ที่ยืนเคียงข้างเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน—แต่เป็น 'แบรนดอน' รองหัวหน้ากิลด์ผู้รับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของเขตแดนนี้เอง "ช้าเสียจริงนะท่านผู้นำ... ข้าจัดการเปิดประตูมิติให้ตามสัญญาแล้ว" แบรนดอนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง รอยยิ้มแห่งชัยชนะระบายอยู่บนใบหน้าของชายผู้ทรยศ "เซราฟิน่า... ต่อให้เจ้าเก่งกาจมาจากไหน แต่การปกป้องเจ้าเด็กแรงก์ F ไร้ประโยชน์คนนั้น พร้อมกับรับมือเงาอสูรบรรพกาลในเวลาเดียวกัน มันก็มากเกินกว่าที่พลังเวทของเจ้าจะแบกรับไหว" เซราฟิน่าปรายตามองแบรนดอนเพียงชั่วเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางทำให้แบรนดอนถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดไปวูบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ทรยศเผ่าพันธุ์เพื่อแลกกับเศษพลังกระจ้อยร่อนงั้นหรือ... แบรนดอน สมองของเจ้าคงมีแต่รอยหยักของกิ้งก่าสินะ ถึงได้มองไม่ออกว่าใครคือผู้กุมเกมที่แท้จริง" "ปากดีไปเถอะ!" แบรนดอนกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้สั่งการให้เงาอสูรลงมือ พื้นเบื้องล่างกลับเรืองแสงอักขระเวทสีทองอร่ามขึ้นมาอย่างกะทันหัน วงแหวนเวทนับร้อยวงประสานกันเป็นตาข่ายยักษ์ครอบ คลุมพื้นที่ทั้งหมดไว้ภายในพริบตาเดียว! เรย์ก้าวเท้าออกมาข้างหน้า ดวงตาสีประกายจ้องมองผู้ทรยศด้วยแววตาขี้เล่นแต่น้ำเสียงกลับจริงจังและทรงพลัง "คิดว่าพวกเราไม่รู้ตัวเลยหรือไง ตั้งแต่วันแรกที่นายเข้ามาเสนอตัวร่วมภารกิจ ค่าความภักดีในหน้าต่างระบบของนายมันก็กระพริบเตือนเป็นสีแดงแป๋ยิ่งกว่าป้ายลดราคาซะอีกนะ... รองหัวหน้า" "เป็นไปไม่ได้! ข้าใช้ ‘ศิลาพรางจิตวิญญาณ’ ปิดบังสถานะไว้แล้ว เจ้าเด็กแรงก์ F อย่างแกจะมองเห็นได้ยังไง!" แบรนดอนแผดเสียงด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความไม่ยอมรับความจริง "ก็นะ... เพราะนายมันซื่อบื้อเกินไปที่จะเข้าใจว่าระบบของฉันมันชอบคนฉลาดมากกว่าคนทรยศน่ะสิ" เรย์ยักไหล่เบาๆ ก่อนจะดีดนิ้วมือข้างขวาเบื้องหน้า [ คำสั่งเสร็จสิ้น: เปิดใช้งานคุกเวทมนตร์ ‘พันธนาการดารา’ ] [ สถานะเป้าหมาย: แบรนดอน และ เงาอสูร ถูกจำกัดการเคลื่อนไหว 100% ] โซ่ตรวนแสงดาวพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดิน พันธนาการร่างของแบรนดอนและเงาอสูรเอาไว้แน่นหนาจนขยับเขยื้อนไม่ได้ เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงโบราณ แต่ทว่า ในวินาทีที่ทุกอย่างควรจะจบลงด้วยชัยชนะของฝ่ายเรย์ บรรยากาศรอบตัวกลับลดฮวบลงจนติดลบ เงามืดที่ควรจะถูกตรวนไว้ กลับค่อยๆ หลอมละลายกลายเป็นของเหลวสีดำสนิท รอยแยกมิติด้านหลังไม่ได้ปิดลง แต่มันกลับขยายกว้างขึ้นจนกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและก้องกังวานยิ่งกว่าเดิมดังขึ้นจากใจกลางความมืดมิดนั้น *“ฉลาดมาก... ฮันเตอร์ตัวน้อย เจ้าตลบหลังคนทรยศได้งดงามยิ่งนัก”* เสียงนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับแรงกดดันที่ทำให้แผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือน เซราฟิน่าก้าวเข้ามาขวางหน้าเรย์โดยอัตโนมัติ ดาบในมือกระชับแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นัยน์ตาคู่งามฉายแววระแวดระวังถึงขีดสุด เนื่องจากพลังที่กำลังก้าวออกมาจากรอยแยกมิตินั้นไม่ใช่สิ่งมีชีวิตระดับที่โลกใบนี้ควรจะรองรับได้ เรย์หรี่ตามองหน้าจอระบบที่เด้งเตือนรัวเร็วด้วยข้อความสีแดงฉาน [ ติ๊ง! แจ้งเตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบการตื่น ของ ‘ผู้กลกลืนกินดารา’ (ระดับ SSS+ / บอสลับแห่งยุคบรรพกาล) ] [ เงื่อนไขพิเศษ: เป้าหมายไม่ได้มาเพื่อทำลายกิลด์... แต่ต้องการตัว ‘เรย์’ เพื่อปลดผนึกพลังที่แท้จริง ] ก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยปากเตือนอะไร มือเรียวเย็นเฉียบคู่เดิมที่เคยแตะไหล่เซราฟิน่า ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเรย์เอง โดยที่ไม่มีใครทันมองเห็นการเคลื่อนไหว—ปลายเล็บแหลมคมจดจ่ออยู่ตรงหัวใจของฮันเตอร์หนุ่ม พร้อมกับเสียงกระซิบที่แนบชิดริมหูจนน่าขนลุก *"ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะเล่นเกมนี้... ก็จงมาเป็นผู้ถือหมากตัวสุดท้ายแทนมันเสียเถอะนะ เรย์"* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!