มิตรภาพที่แลกด้วยเลือด

เสียงคำรามต่ำในลำคอของอสูรกายกลืนกินวิญญาณดังสะท้อนก้องไปถึงผนังหินด้านในสุดของดันเจี้ยนระดับ A ปลุกประสาทสัมผัสทุกส่วนของเรย์ให้ตื่นตัวถึงขีดสุด กลิ่นคาวเลือดและไอความร้อนจากลาวาเบื้องล่างโชยปะทะใบหน้า ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเด็กหนุ่มไม่ใช่เงาสีดำมหึมาที่กำลังขยายตัวขึ้นจากรอยแยกของพื้นดิน หากแต่เป็นร่างของลูคัส—สหายร่วมทีมที่นอนจมกองเลือดอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบ 'บอสลับ' ลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหล... และเป้าหมายแรกของมันคือนายเหนือหัวคนใหม่ผู้ถือครองสิทธิ์สูงสุด... ซึ่งก็คือตัวท่านเอง!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวติดต่อกันจนปวดขมับ แต่เรย์ไม่มีเวลาแม้แต่จะกะพริบตาเพื่ออ่านรายละเอียดให้ครบถ้วน เขากัดฟันกรอด รองเท้าบูทหนังก้าวทะยานไปเบื้องหน้าอย่างไม่ลังเล แม้จะรู้ดีว่าอัตราการรอดชีวิตของฮันเตอร์แรงก์ F อย่างเขาในสถานการณ์นี้มีค่าน้อยเสียยิ่งกว่าศูนย์ "นายห้ามตายตรงนี้เด็ดขาดนะ... ลูคัส!" เรย์พึมพอดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความร้อนรน เขาพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของเพื่อนร่วมทีมที่กำลังหมดสติ ร่างกายของลูคัสเย็นเฉียบ บาดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าอกเกิดจากกรงเล็บของบอสลับที่ตวัดผ่านเพียงครั้งเดียว เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาไม่ขาดสายราวกับเขื่อนแตก "เรย์... หนีไป..." ลูคัสขยับริมฝีปากแห้งผากอย่างยากลำบาก ดวงตาที่พร่ามัวมองตรงมายังเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกผิดและห่วงกังวล "แก... สู้มันไม่ได้หรอก..." "ถ้าฉันหนีแล้วใครจะแบกนายกลับไปกินสตูเนื้อฝีมือป้าข้างกิลด์ล่ะวะ!" เรย์เอ็ดตะโรเสียงเข้ม แม้รอยยิ้มที่พยายามฝืนทำจะเป็นการกลบเกลื่อนความตื่นกลัวในใจก็ตาม มือข้างหนึ่งรีบคว้าขวดน้ำยาฟื้นฟูระดับสูงออกจากช่องเก็บของระบบอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็ยังบังคับให้เปิดจุกขอก่อนจะกรอกลงคอของเพื่อนร่วมทีมจนหมดหยดสุดท้าย ทว่า... บาดแผลนั้นลึกและรุนแรงเกินกว่าน้ำยาฟื้นฟูทั่วไปจะเยียวยาได้ทันท่วงที แสงสีฟ้าอ่อนจากน้ำยาปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะมอดดับลงไปอย่างไร้ความหมาย ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบเตือนอัตราการเต้นของหัวใจของลูคัสที่กำลังดิ่งลงสู่จุดวิกฤต [คำเตือน: เป้าหมาย 'ลูคัส' อยู่ในสภาวะวิกฤตขั้นสูงสุด อัตราการรอดชีวิตต่ำกว่า 3% หากไม่มีการถ่าย ทอดพลังชีวิตหรือการรักษาขั้นสูงภายใน 60 วินาที จะสูญเสียชีวิตอย่างถาวร] "บ้าเอ้ย!" เรย์สบถออกมาอย่างหัวเสีย สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วสูงสุด ฮันเตอร์แรงก์ F อย่างเขาย่อมไม่มีเวทมนตร์รักษาขั้นสูง ทว่า... ในหน้าต่างระบบที่มีเงื่อนไขซับซ้อนนี้ มันยังมี 'ช่องว่าง' บางอย่างที่เขาเคยทดลองใช้เมื่อครั้งฝึกฝนร่วมกับเซราฟิน่า ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาวูบหนึ่ง เขารู้ดีว่าการกระทำต่อไปนี้หมายถึงอะไร ที่มุมหนึ่งของห้องโถง เซราฟิน่าที่กำลังรับมือกับฝูงสมุนของบอสลับด้วยกระบี่เวทมนตร์สีเงินยวง ชำเลืองสายตาคมกริบมองมาทางศิษย์รักทันที นางขมวดคิ้วมุ่นเมื่อสังเกตเห็นประกายแสงประหลาดรอบตัวของเรย์ หัวใจของอาจารย์สาวกระตุกวูบด้วยความหวาดหวั่น นางรู้ว่าเด็กหนุ่มกำลังจะทำอะไรบางอย่างที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิต "เรย์! หยุดนะ!" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจตะโกนก้องท่ามกลางเสียงคำรามของอสูรกาย นางพยายามจะพุ่งตัวเข้าไปขัดขวาง แต่ฝูงเงาดำนับสิบกลับพรูเข้ามาขวางทางไว้อย่างประจวบเหมาะ "อย่าริอ่านใช้วิธีนั้นเด็ดขาด!" "อาจารย์... ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับ!" เรย์หันไปส่งยิ้มบางๆ ให้ครูฝึกสาวผู้เย็นชา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความดื้อรั้นในแบบฉบับของเขาเอง เด็กหนุ่มหันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างของลูคัสอีกครั้ง เขาตัดสินใจเปิดใช้งานสกิลลับที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุดในแถบสถานะ—**[การเชื่อมโยงจิตวิญญาณแห่งโลหิต]** นี่ไม่ใช่สกิลสนับสนุนธรรมดา แต่มันคือการแลกเปลี่ยนพลังชีวิตและมานาของผู้ใช้เพื่อต่อลมหายใจให้แก่เป้าหมาย โดยมีความเจ็บปวดมหาศาลเป็นเดิมพัน เรย์กดฝ่ามือลงบนแผลฉกรรจ์ของลูคัสทันที พร้อมกับที่อักขระเวทสีทองแดงสว่างวาบขึ้นรอบข้อมือของเขา *อึก...!* ความเจ็บปวดราวกับถูกไฟแผดเผาแล่นพล่านไปทั่วทุกเส้นประสาท เรย์กัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าขาวซีด พลังชีวิตของเขาเองถูกสูบออกไปทีละน้อยเพื่อเติมเต็มช่องว่างแห่งความตายของสหายร่วมรบ ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัว เสียงรอบข้างอื้ออึงราวกับอยู่ใต้น้ำ แต่ทว่า... แสงสีทองอบอุ่นเริ่มแผ่ซ่านออกจากฝ่ามือของเรย์เข้าสู่ร่างของลูคัส บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกค่อยๆ สมานเข้าหากันอย่างน่าอัศจรรย์ ลมหายใจที่แผ่วเบาเริ่มกลับมาสม่ำเสมอขึ้นทีละน้อย "ทำไม... ทำไมแกถึงต้องทำขนาดนี้ด้วย..." ลูคัสที่เริ่มได้สติขึ้นมาบ้างแล้วกระซิบถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนสนิทที่กำลังยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อตน "ก็เพราะ... เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือไงเล่า..." เรย์ฝืนยิ้มออกมาแม้จะแทบไม่มีแรงแม้แต่จะทรงตัว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงคำรามอันกึกก้องที่ทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง บอสลับที่แท้จริง—อสูรกายเงาสูงตระหง่านที่มีดวงตาสีแดงฉานนับคู่ปรากฏร่างขึ้นเต็มความสูง มันกางกรงเล็บอันแหลมคมพุ่งตรงมายังพวกเขาทั้งสองคนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง ท่ามกลางความตื่นตระหนกที่เข้าเกาะกุมหัวใจ [แจ้งเตือนระบบขั้นวิกฤต: บอสลับ 'เงาแห่งปฐมกาล' ได้ปลดผนึกสมบูรณ์ 100% เป้าหมายการโจมตี: เรย์ (ผู้ถือครองสิทธิ์สูงสุด) | คำเตือน: หลบเลี่ยงไม่ได้!] เรย์เบิกตากว้างเมื่อเงาสีดำมหึมาพุ่งเข้าประชิดตัวในระยะประชิด ความตายอยู่ห่างออกไปเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ขณะที่เขากำลังจะใช้ไพ่ตายใบสุดท้าย ทันใดนั้นเอง เงาร่างสีเงินสายหนึ่งก็พุ่งตัดผ่านความมืดเข้ามาขวางกั้นระหว่างเขากับคมเล็บของอสูรกายอย่างงดงาม พร้อมกับเสียงกระซิบอันคุ้นเคยที่ดังอยู่ข้างหู "ศิษย์โง่... ใครอนุญาตให้เจ้าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่กัน?" น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ