รางวัลที่คาดไม่ถึง

เสียงกระดาษรายงานผลการประเมินที่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังขึ้นเบาๆ แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในความรู้สึกของทุกคนภายในห้องพักอาจารย์ได้มากกว่าเสียงอสุนิบาตฟาดลงกลางลานกว้างเสียอีก เรย์กะพริบตาปริบๆ มองตัวเลขสีทองอร่ามที่ปรากฏอยู่บนแผ่นกระดาษเวทมนตร์ แสงเรืองรองนั้นสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีดำสนิทที่ฉายแววทึ่งแกแกมขบขันอย่างปิดไม่มิด ตัวเลขศูนย์สามหลักที่ต่อท้ายด้วยเครื่องหมายบวกมหาศาลไม่ได้เป็นเพียงแค่สถิติ แต่มันคือหลักฐานประจักษ์ชัดว่า การเอาตัวรอดจากดันเจี้ยนระดับเขตแดนวิปลาสเมื่อวานนี้คุ้มค่าเกินกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้เสียอีก "คิดไม่ถึงเลยนะคะว่า เจ้าฮันเตอร์แรงก์ F นอกสายตาคนนี้ จะทำให้ผลลัพธ์การทดสอบเลเวลหกออกมาในรูปแบบที่สั่นคลอนเสถียรภาพของสมาคมได้ขนาดนี้" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากเบื้องหลัง เซราฟิน่ายืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง แสงจันทร์ยามค่ำสาดส่องลงมากระทบเส้นผมสีเงินยวงและใบหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนรอยยิ้มภาคภูมิใจไว้ภายใต้ความสุขุม แม้ภายนอกเธอจะดูไร้อารมณ์เช่นเคย ทว่าปลายนิ้วเรียวที่กำลังเคาะเบาๆ บนข้อศอกกลับฟ้องชัดว่าอาจารย์สาวคนนี้กำลังตื่นเต้นกับผลงานของลูกศิษย์ตัวแสบมากแค่ไหน "อาจารย์ก็พูดเกินไปครับ... เอ๊ย! พูดเกินไปนะคะ" เรย์รีบแก้คำพูดตัวเองแทบไม่ทันเมื่อเหลือบไปเห็นดวงตาสีฟ้าครามคมกริบที่ปรายมองมาด้วยความคาดโทษ เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขินพลางหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ "ฉันหมายถึง... ฉันก็แค่ใช้สมองและโชคช่วยนิดหน่อยเองค่ะ ใครจะไปคิดล่ะคะว่าระบบสุ่มบ้าๆ นั่นจะใจดีประทานแต้มสถานะมาให้ทีเดียวสามพันแต้มแบบนี้" "สามพันแต้มสำหรับคนอื่นอาจเป็นปริมาณที่ใช้ยกระดับเพื่อเลื่อนขั้นได้เป็นปีๆ แต่สำหรับเธอมันคงเป็นแค่ตัวเลขเริ่มต้นสินะคะ" เซราฟิน่าก้าวเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมสีดำสนิทสะพัดตามจังหวะการเคลื่อนไหว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าลอยละลิ่วมาแตะจมูก "จำกฎของฉันให้ดี เรย์... พลังที่ได้มาโดยง่าย มักมาพร้อมกับเงื่อนไขที่ซับซ้อนเสมอ อย่าเพิ่งลำพองใจไปกับตัวเลขพวกนั้น" "รับทราบค่ะ ท่านอาจารย์ผู้เข้มงวด" เรย์ยิ้มรับตาหยี ท่าทีทะเล้นที่แสดงออกไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดในห้องลดลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศระหว่างเขากับอาจารย์สาวมีความลึกซึ้งและรู้ใจกันมากขึ้นอย่างประหลาด ครู่ต่อมา เรย์หลุบสายตาลงมองหน้าต่างสถานะโปร่งแสงสีฟ้าที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าทันทีที่เขานึกถึงมัน ข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่เขาอยากจะกดลาออกทุกครั้งยามตื่นนอน บัดนี้กำลังส่องแสงวาบด้วยความตื่นตาตื่นใจ [ติ๊ง! ยืนยันการรับแต้มสถานะสะสมจากบททดสอบพิเศษ: +3,200 แต้ม] [แต้มสถานะปัจจุบัน: 3,450 แต้ม] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: ปลดล็อก 'ขีดจำกัดความสามารถขั้นที่สอง' สำเร็จ] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบความหนาแน่นของมานาผิดปกติในร่างกายของโฮสต์ กรุณาเลือกจัดสรรแต้มสถานะภายใน 3 นาที มิฉะนั้นระบบจะดำเนินการจัดสรรให้อัตโนมัติ] "ให้ตายสิคะ เร่งรัดกันเสียจริง ระบบนี้นี่มันยิ่งกว่าเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบเสียอีก" เรย์พึมพำเบาๆ พลางใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอเพื่อจัดสรรค่าสถานะอย่างรวดเร็ว ความว่องไวในการตัดสินใจคืออาวุธสำคัญที่สุดของฮันเตอร์ที่ไร้ซึ่งพรสวรรค์ด้านพลังกาย เขาเลือกเทแต้มครึ่งหนึ่งไปที่ 'ความคล่องตัว' เพื่อเพิ่มความเร็วในการตอบสนอง และอีกครึ่งหนึ่งให้กับ 'การควบคุมมานา' เพื่อเสริมความเสถียรให้กับเวทมนตร์ยืมพลังที่เขามักจะใช้พลิกสถานการณ์เสมอ ทันทีที่ยืนยันการจัดสรร กระแสความร้อนสายหนึ่งก็พวยพุ่งขึ้นจากฝ่าเท้าแล่นพล่านไปตามเส้นเลือดฝอยทุกตารางนิ้ว เรย์กัดฟันกรอด ขาเรียวทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นห้องอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บปวดจากการชำระล้างเส้นชีพจรเวทมนตร์แผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับถูกไฟแผดเผา แต่เขากลับไม่มีแม้แต่เสียงร้องเล็ดลอดออกมา มีเพียงเม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้า เซราฟิน่าพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับภูตพราย มือเรียวคว้าไหล่บางของเรย์เอาไว้ได้ทันก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของอาจารย์สาวช่วยดึงสติเขาให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว "เรย์! อดทนไว้นะคะ" น้ำเสียงที่เคยราบเรียบสั่นพร่าลงเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ความกังวลระคนห่วงใยฉายชัดผ่านแววตาคู่นั้น เซราฟิน่าส่งถ่ายมานาบริสุทธิ์ของเธอเข้าไปในร่างของลูกศิษย์เพื่อช่วยกดทับความรุนแรงของการทะลวงขีดจำกัด "อย่าปล่อยให้มานาตีกลับเด็ดขาด ควบคุมลมหายใจเข้าออก... แบบนั้นแหละค่ะ ดีมาก" กลิ่นอายอันคุ้นเคยและอ้อมกอดที่มั่นคงของอาจารย์สาวทำให้เรย์ผ่อนคลายลงได้บ้าง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับจังหวะชีพจรที่เต้นรัวให้กลับมาสงบ นัยน์ตาสคมมองประสานกับดวงตาสีฟ้าครามที่สะท้อนเงาของเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม ในระยะประชิดเช่นนี้ เรย์เกือบจะลืมไปเสียสนิทว่าพวกเขากกำลังอยู่ท่ามกลางสถานการณ์อันตราย "ขอบคุณนะคะอาจารย์... ฉันเกือบจะไปเฝ้ายมบาลแล้วสิคะเนี่ย" เรย์ส่งยิ้มแห้งๆ ให้ แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ต้องให้อีกฝ่ายมาประคองในสภาพน่าอนาถเช่นนี้ เซราฟิน่าถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก เธอยังคงประคองร่างของเรย์ให้ลุกขึ้นยืนพิงโต๊ะไม้ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัยระคนเคลือบแคลง "การเลื่อนขั้นด้วยแต้มสถานะจำนวนมากขนาดนี้... ต่อให้เป็นฮันเตอร์แรงก์ S ก็ยังต้องใช้เวลาปรับตัวเป็นสัปดาห์ แต่เธอกลับใช้เวลาเพียงไม่ถึงนาที แถมโครงสร้างพลังในร่างกายยังเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ... เรย์ เธอไปซ่อนอะไรไว้ใต้รอยยิ้มกวนๆ นั่นกันแน่คะ?" เรย์หัวเราะกลบเกลื่อน "ความลับค่ะอาจารย์ ของแบบนี้มันต้องมีกิมมิคกันบ้างสิคะ" ทว่า ก่อนที่เซราฟิน่าจะได้เอ่ยปากซักไซ้ไล่เลียงอะไรต่อ บรรยากาศภายในห้องพักอาจารย์กลับแปรเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์กะพริบไหวรุนแรงราวกับจะดับลง ปรอทวัดอุณหภูมิที่แขวนอยู่ริมผนังร่วงหล่นลงมาแตกกระจายบนพื้น เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงกรีดร้องจากห้วงลึกของความมืดดังแว่วมาจากนอกหน้าต่าง และก่อนที่สติปัญญาอันเฉียบแหลมของเรย์จะทันได้ประเมินสถานการณ์ หน้าจอสีฟ้าใสที่ควรจะปิดตัวลงไปแล้ว กลับเด้งสว่างวาบขึ้นมากลางอากาศอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... มันไม่ใช่สีฟ้าแห่งระบบปกติ หากแต่เป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต พร้อมด้วยข้อความตัวอักษรขนาดใหญ่ที่สั่นไหวอย่างน่ากลัว [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการบุกรุกจากสิ่งมีชีวิตนอกเหนือสารบบ: 'ผู้กล้าแห่งการล่มสลาย' ได้ก้าวข้ามเขตแดนเข้ามาในพื้นที่เขตปลอดภัยแล้ว] [เป้าหมายการกำจัด: เรย์ (โฮสต์) และ เซราฟิน่า] [คำสั่งระบบฉุกเฉิน: ล็อกอินเส้นทางหนีทั้งหมด... ขอให้โฮสต์เตรียมรับมือกับการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย] เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... ช้าๆ หนักหน่วง และเปี่ยมไปด้วยเจตนาฆ่าที่เย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ "อาจารย์คะ..." เรย์หันไปมองหน้าเซราฟิน่า รอยยิ้มขี้เล่นเลือนหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความจริงจังขั้นสุด "ดูเหมือนว่า... เราจะไม่ได้พักผ่อนกันง่ายๆ แล้วล่ะค่ะ" น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และอาจารย์เซราฟิน่ามา ณ ที่นี้นะคะ