การประลองที่ไม่เป็นธรรม

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและเหงื่อกาฬที่อบอวลอยู่ในสนามฝึกซ้อมภาคปฏิบัติ ช่างเป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าโลกใบนี้ไม่เคยใจดีกับคนอ่อนแอ... โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับฮันเตอร์แรงก์ F อย่างเรย์ "คิดว่าการใช้วิธีสกปรกไต่เต้าขึ้นมาจากการทดสอบรอบที่แล้ว จะทำให้แกกลายเป็นของจริงขึ้นมาได้จริงๆ งั้นเหรอ, เรย์?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความเหยียดหยามดังขึ้น ท่ามกลางวงล้อมของเหล่านักเรียนปีหนึ่งร่วมสถาบัน 'คาร์ล' หัวหน้าห้องผู้เพียบพร้อมทั้งชาติกำเนิด หน้าตา และพลังเวทระดับ B ก้าวออกมาเบื้องหน้า ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบฮันเตอร์ตัดเย็บอย่างประณีตสะท้อนแสงไฟจากเวทมนตร์เรืองแสงบนเพดาน ดวงตาคมกริบมองต่ำลงมาด้วยความดูแคลน ราวกับกำลังมองมดปลวกที่บังAาญมาขวางAางทางเดินของราชสีห์ เรย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน ร่างผอมเพรียวแต่สมส่วนในชุดฝึกซ้อมเก่าๆ เอนหลังพิงเสาหินสนามประลองอย่างสบายอารมณ์ เขากำลังใช้ปลายนิ้วปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อ ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อแรงกดดันระดับแรงก์ B ที่คาร์ลจงใจปลดปล่อยออกมาเพื่อข่มขวัญ "วิธีสกปรกอะไรกันคะ, หัวหน้าคาร์ล?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ รอยยิ้มกวนประสาทแต้มอยู่ที่มุมปาก "ฉันแค่ใช้สมอง... ซึ่งดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่นายมักจะลืมพกติดตัวมาเวลาเรียนวิชา ‘การประยุกต์ใช้ตรรกะพื้นฐาน’ ทุกทีสินะคะ น่าเสียดายแทนคุณครูประจำวิชาจริงๆ" เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่รอบสนามดังขึ้น บรรดานักเรียนที่มุงดูต่างพากันหน้าซีดเผือด ไม่คิดว่าฮันเตอร์แรงก์ F หางแถวจะกล้าต่อปากต่อคำกับหัวหน้าห้องผู้ทรงอิทธิพลเช่นนี้ คาร์ลหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธเกรี้ยวทำให้พลังเวทธาตุไฟรอบตัวแปรปรวนจนเกิดเสียงปะทุเบาๆ "ปากดีนักนะ! แกมันก็แค่ไอ้ขยะที่อาศัยโชคช่วยให้รอดตัวมาได้ วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้รู้ซึ้งถึงความแตกต่างระหว่างแรงก์ F กับแรงก์ B ว่ามันห่างกันราวฟ้ากับเหว!" สิ้นคำพูด ร่างของคาร์ลก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วสูง พริบตาเดียว แสงวาบสีแดงฉานก็พุ่งตรงเข้ามาหาเรย์พร้อมกับหมัดที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงอันร้อนระอุ แรงปะทะจากหมัดนี้รุนแรงพอที่จะเผาร่างของมนุษย์ให้กลายเป็นจุลได้ภายในพริบตา ทว่า ในเสี้ยววินาทีวิกฤตนั้นเอง... *[ติ๊ง! ตรวจพบภัยคุกคามระดับ B: หมัดอัคคีคลั่ง]* *[ระบบสวนกลับอัจฉริยะกำลังเปิดใช้งาน...]* *[วิเคราะห์จุดอ่อนของเป้าหมาย: แก่นพลังเวทบริเวณหัวไหล่ขวาอยู่ในภาวะไม่เสถียรจากการเร่งพลังเกินพิกัด]* *[แนะนำการตอบโต้: ใช้แรงเฉื่อยของคู่ต่อสู้เพื่อสะท้อนพลังกลับคูณสอง]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างต่อเนื่อง ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับกว้างขึ้น แววตาที่ฉายแววขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความคมปลาบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก เรย์ไม่แม้แต่จะขยับถอยหลัง เขาก้าวเท้าขวาเฉียงออกด้านข้างเล็กน้อยด้วยจังหวะที่คำนวณมาอย่างแม่นยำราศีนายพรานรอเหยื่อติดกับ มือซ้ายเอื้อมออกไปคว้าข้อศอกของคาร์ลที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่มือขวาแตะเบาๆ ที่หัวไหล่ขวาของอีกฝ่ายตามจุดที่ระบบชี้ ปึง! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลที่ควรจะบดขยี้เรย์ กลับถูกเปลี่ยนทิศทางอย่างแนบเนียนด้วยเทคนิคการใช้แรงเหวี่ยงและจุดหมุน ร่างของคาร์ลที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงสูญเสียการทรงตัวในชั่วพริบตา ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วหัวไหล่ขวาเมื่อพลังเวทของตนเองย้อนกลับมาโจมตีเข้าที่จุดอ่อนพิกัดพอดี ร่างของหัวหน้าห้องผู้หยิ่งทะนงปลิวละลิ่วตามแรงเหวี่ยง ก่อนจะกระแทกพื้นสนามประลองอย่างไม่เป็นท่า ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมสนามฝึกซ้อมทันที ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า คาร์ลพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความทุลักทุเล ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและอับอาย ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเรย์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "แก... แกทำอะไรวะ!" คาร์ลคำรามลั่น เรย์ปัดมือเบาๆ เดินเข้าไปใกล้ชิดอีกก้าวหนึ่ง ดวงตาสดใสแต่ทอประกายเย็นเยียบกวาดมองผู้ท้าชิงที่กำลังหอบหายใจ "ฉันก็แค่... สอนให้รู้ว่าการมีพลังเยอะไม่ได้แปลว่าจะฉลาดเสมอไปหรอกนะคะ, หัวหน้า" เรย์กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงความร้ายกาจปรากฏขึ้น "และถ้าครั้งหน้ายังคิดจะหาเรื่องกันอีก... กรุณาทำการบ้านเรื่องจุดอ่อนของตัวเองมาให้ดีกว่านี้นะคะ" บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นอีกครั้งเมื่อคาร์ลรวบรวมพลังเวทที่เหลืออยู่เตรียมจะระเบิดอารมณ์ครั้งใหญ่ ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนนั้นเอง เงาร่างคุ้นเคยในชุดคลุมสีเข้มก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง แรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของผู้มาใหม่ทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นต้องหยุดหายใจโดยอัตโนมัติ เซราฟิน่า... อาจารย์สาวสุดแกร่งยืนนิ่งสงบ ใบหน้างามเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก ดวงตาคู่สวยกวาดมองลูกศิษย์ทั้งสองคนด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เธอจะหยุดสายตาไว้ที่เรย์ นานกว่าปกติเล็กน้อย พร้อมกับมุมปากที่กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มีเพียงเรย์เท่านั้นที่เข้าใจความหมาย *[ติ๊ง! ภารกิจลับระดับ SSS: "เงาสะท้อนแห่งปราชญ์" ถูกปลดล็อกโดยสมบูรณ์]* *[คำเตือนจากระบบ: บุคคลที่ท่านกำลังเผชิญหน้าอยู่เบื้องหลัง ไม่ใช่แค่ผู้ดูแลกฎระเบียบ... แต่กำลังจับตาดู "ร่องรอย" ที่ท่านพยายามปกปิดมาตลอด]* น้ำผึ้งหยดแรกค่ะ