ความลับเรื่องพลังที่แท้จริง

กลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพรป่าลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่าความอบอุ่นนั้นกลับไม่อาจเจือจางความหนาหนักในบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองได้เลย เรย์วางถ้วยดินเผาลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบงันของห้องพักใต้ดิน ดวงตาคู่คมกริบของฮันเตอร์หนุ่มแรงก์ F จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เซราฟิน่า อาจารย์สาวผู้เพียบพร้อมและมักจะรักษามาดนิ่งสุขุมไว้เสมอ บัดนี้ปลายนิเรียวเรียวของเธอกำลังสั่นน้อยๆ ขณะประคองถ้วยชาของตนเอง "เธออยากรู้จริงๆ หรือ... เรย์" น้ำเสียงของเซราฟิน่าแหบพร่ากว่าทุกครั้ง ราวกับถ้อยคำเหล่านั้นต้องแบกรับน้ำหนักของกาลเวลาหลายร้อยปี "ถ้าคำว่า 'อาจารย์' หมายถึงคนที่ผมไว้ใจที่สุดในโลกใบนี้แล้วล่ะก็..." เรย์เว้นจังหวะ เลื่อนสายตาขึ้นประสานกับดวงตาสสีนิลคู่สวยที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้ลึกซึ้ง "ผมคิดว่าผมมีสิทธิ์ที่จะรับฟังมันนะคะ... ไม่ใช่ในฐานะลูกศิษย์ แต่ในฐานะคนที่ร่วมเป็นร่วมตายกับอาจารย์มาตลอด" เซราฟิน่าสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยไหววูบชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากบางจะยกยิ้มฝื่อนฝืน เป็นรอยยิ้มที่เปราะบางที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมาตั้งแต่รู้จักกัน "เด็กคนนี้นี่นะ..." เธอบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงอ่อนอกอ่อนใจแกมเอ็นดู ทว่าหยดน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมาบริบทหัวตากลับปฏิเสธความเข้มแข็งทั้งหมดที่เธียรพยายามสร้างขึ้นมาตลอดสัปดาห์ "เธอนี่มัน... ร้ายกาจเสียจริง เรย์ ชอบต้อนคนอื่นให้จนมุมด้วยความจริงใจอยู่เรื่อย" ความเงียบโรยตัวลงอีกครั้งราวกับจะให้เกียรติแก่เรื่องเล่าขานที่กำลังจะถูกปลดผนึก เซราฟิน่าวางถ้วยชาลงอย่างช้าๆ เธอยกมือขึ้นแตะรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณไหปลาร้า—ร่องรอยที่ถูกซ่อนเร้นไว้ใต้ชุดคลุมตัวยาวมาโดยตลอด "ย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน... โลกไม่ได้มีแค่ระบบสุ่มภารกิจที่เธอเห็นหรอกนะ เรย์" เซราฟิน่าเริ่มเปิดปากเล่า เสียงของเธอนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของสายลมหนาว "ในยุคที่หอคอยมิติเพิ่งปรากฏขึ้นครั้งแรก มนุษยชาติไม่ได้ถูกเลือกด้วยโชคชะตา แต่เราถูกเลือกด้วย 'เงื่อนไข' ที่โหดร้ายยิ่งกว่าเกม" เรย์ไม่เอ่ยขัด เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย ประมวลผลข้อมูลทุกคำพูดเข้ากับระบบเลเวลอัปที่เขามีในครอบครอง "ฉันไม่ได้เป็นฮันเตอร์ตั้งแต่แรก..." เซราฟิน่าทอดสายตาไกลออกไปอย่างไร้จุดหมาย ภาพอดีตฉายชัดขึ้นในห้วงคำนึง "ฉันเป็นเพียงนักวิจัยเวทมนตร์ฝึกหัดในสถาบันใต้ดินของสมาคม... ในตอนนั้น ระบบไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยเหลือมนุษย์ แต่มันคือ 'อาวุธ' ที่ถูกทดสอบกับหนูทดลอง... และฉัน คือหนึ่งในหนูทดลองกลุ่มแรกที่รอดชีวิตมาได้" หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ทว่าใบหน้ายังคงรักษาความนิ่งสงบไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม เขารู้ดีว่าเบื้องหลังความแข็งแกร่งระดับมอนสเตอร์ของเซราฟิน่าต้องมีที่มา แต่นี่มันเกินคาดเดาไปไกล "รอดชีวิต... ด้วยราคาที่ต้องจ่ายสินะครับ" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ เซราฟิน่าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "ใช่ ราคาที่แสนแพง พลังที่เธอเห็นว่าฉันใช้มันอย่างไร้เทียมทาน ที่จริงแล้วมันไม่ใช่พรสวรรค์... แต่มันคือคำสาปจาก 'ระบบต้นแบบ' ที่ฝังรากลึกอยู่ในวิญญาณ ทุกครั้งที่ฉันใช้มานาเกินขีดจำกัด ระบบจะทำการ 'รีเซ็ต' ความทรงจำบางส่วนของฉันทิ้ง เพื่อแลกกับการคงอยู่ของพลังระดับ SSS นั้น" เพล้ง! เสียงกิ่งไม้แห้งนอกหน้าต่างหักดังลั่นราวกับธรรมชาติกำลังตกใจไปกับความลับอันดำมืดที่ถูกเปิดเผย เซราฟิน่าหันมามองหน้าเรย์อย่างจริงจัง แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "และนั่นคือเหตุผล... ที่ฉันพยายามผลักไสเธอให้ออกห่างจากสมาคมในตอนแรก เรย์ เพราะคนที่จะต้องรับสืบทอด 'ระบบต้นแบบ' คนต่อไป... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือคนที่ระบบเลือกให้มีค่าความเข้ากันได้สูงสุดถึง 99.9%" เรย์ชะงักไปชั่วขณะ สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะเมื่อคำนวณตัวเลขในหัว 99.9%? นั่นมัน... ติ๊ง! [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน!] [ตรวจพบการถ่ายโอนข้อมูลจาก 'โฮสต์ต้นแบบ' (เซราฟิน่า)] [เงื่อนไขลับปลดล็อก: ผู้เล่น 'เรย์' ได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึง 'แก่นแท้ของหอคอย' สมบูรณ์แบบ] [คำเตือน: กระบวนการนี้ไม่สามารถย้อนกลับได้ การเชื่อมต่อกับวิญญาณของเซราฟิน่าจะทำให้ท่านล่วงรู้ถึง... จุดจบที่แท้จริงของโลกใบนี้] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังระรัวในหัวจนปวดหนึบ ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ตกตะลึงยิ่งกว่าหน้าต่างสีฟ้าตรงหน้า คือรอยยิ้มเศร้าสร้อยของเซราฟิน่าที่ค่อยๆ เลือนรางลง พร้อมกับร่างของอาจารย์สาวที่เริ่มโปร่งแสงราวกับกลุ่มหมอกยามเช้า "อาจารย์!" เรย์ผุดลุกขึ้นพรวด มือหนาคว้าจับข้อมือเรียวไว้ได้ทัน ทว่าสิ่งที่เขาสัมผัสได้กลับไม่ใช่ความอบอุ่นของเนื้อมนุษย์ หากแต่เป็นความเย็นยะเยือกของพลังงานเวทที่กำลังแตกสลาย "ลาก่อนนะ... เรย์ของฉัน" เซราฟิน่ากระซิบแผ่วเบา หยดน้ำตาสุดท้ายร่วงหล่นกระทบหลังมือของเขา ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองพวยพุ่งเข้าสู่หน้าอกของเรย์โดยตรง ตู้ม! แรงปะทะมหาศาลซัดร่างของเรย์กระเด็นชนผนังห้อง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเจ็บปวดร้าวรานแล่นพล่านไปทุกอณูขุมขนราวกับกระดูกถูกบดละเอียด ทว่าในความมืดมิดและเสียงหึ่งๆ ในหูที่ดังสนั่นนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบครั้งสุดท้ายกลับดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม—มันไม่ใช่เสียงสังเคราะห์เย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของหญิงสาวที่เขาคุ้นเคยดี [ระบบสุ่มรักฉบับตัวร้าย: อัปเดตเสร็จสิ้น] [ยินดีด้วย... ผู้เล่นเรย์ ท่านได้กลายเป็น 'มาสเตอร์' คนใหม่ของหอคอยแห่งนี้แล้ว] [และโปรดระวัง... ร่างจริงของ 'ผู้สร้างระบบ' ที่กำลังตื่นจากการหลับใหล อยู่เบื้องหลังประตูมิติชั้นที่ 60 กำลังจับตามองการเคลื่อนไหวของท่าน... ในตอนนี้] น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และเซราฟิน่ามาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!