ความหึงหวงของจอมเวท

กลิ่นอายจางๆ ของชาสมุนไพรกลิ่นดอกลาเวนเดอร์ผสมคาโมมายล์ลอยอบอวลอยู่ภายในห้องรับรองระดับวีไอพีของสมาคมฮันเตอร์สาขาใหญ่ ทว่าบรรยากาศรอบกายในยามนี้กลับมิได้ผ่อนคลายตามกลิ่นหอมนั้นเลยแม้แต่น้อย "ท่านเรย์คะ... เรื่องเควสต์สำรวจดันเจี้ยนระดับ A เมื่อวานนี้ ข้าต้องขอขอบคุณท่านจริงๆ นะคะที่ช่วยชีวิตหน่วยสนับสนุนของเราไว้ หากไม่ได้ไหวพริบและการคำนวณเส้นทางมานาของท่าน ป่านนี้พวกเราคงไม่รอดกลับมาพบหน้าครอบครัวแน่ๆ เลยค่ะ" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความชื่นชมและซาบซึ้งดังขึ้นจากริมฝีปากอิบของ 'ลิน达' ฮันเตอร์สาวสวยแถวหน้าแห่งหน่วยสำรวจพิเศษ เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลประกายทองยาวสลวยและนัยน์ตาสีอำพันทรงเสน่ห์ เธอกำลังโน้มตัวเข้ามาใกล้เรย์จนไหล่แทบจะชิดกัน ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยประกายแห่งความหลงใหลอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางเอื้อมไปแตะแขนเสื้อของเด็กหนุ่มเบาๆ อย่างเป็นกันเอง เรย์ ฮันเตอร์แรงก์ F ผู้กุมความลับของ "ระบบสุ่มรักฉบับตัวร้ายที่อยากลาออก" เผลอยิ้มแห้งๆ ออกมาเล็กน้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลเหลือบมองหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่เด้งเตือนขึ้นมากลางอากาศด้วยความรวดเร็ว [ติ๊ง! ตรวจพบตัวละครเป้าหมาย "ลิน达" มอบแต้มความประทับใจระดับสูง (+350 แต้ม) เนื่องจากความช่วยเหลือในดันเจี้ยน!] [คำเตือนจากระบบ: ความสัมพันธ์ระดับนี้อาจนำมาซึ่ง "เหตุการณ์หึงหวง" ของตัวละครหลักสายคอมโบสายซัพพอร์ต โปรดระมัดระวังจิตใจของอาจารย์ผู้ดูแลระบบ!] เรย์แอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ เขารู้ดีว่าฮันเตอร์สาวตรงหน้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดี เพียงแต่ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตนี้กำลังสร้าง 'แรงกดดัน' รอบตัวที่อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างผิดปกติ อากาศภายในห้องรับรองเริ่มเย็นเยียบลงเรื่อยๆ จนละอองน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางเบาเกาะตามกรอบหน้าต่าง เสียงจอกชาเซรามิกกระทบลงบนจานรองดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่กลับดังก้องกังวานบาดลึกในความเงียบ เซราฟิน่า อาจารย์สาวผู้เลอโฉม นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม ใบหน้ารูปไข่ไร้ที่ติประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา นัยน์ตาสีไพลินคู่คมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็งกวาดมองมือของลิน达ที่แตะแขนลูกศิษย์ของนางด้วยสายตานิ่งสนิท แต่กลับอัดแน่นไปด้วยจิตสังหารระดับปรมาจารย์ที่กดทับจนอากาศแทบหายใจไม่ออก "ดูเหมือนว่า... หน่วยสำรวจพิเศษจะว่างงานกันมากทีเดียว ถึงได้มีเวลามานั่งทบทวนเรื่องเล่าในอดีตซ้ำไปซ้ำมาในเขตพื้นที่รับรองส่วนตัวของข้ากับลูกศิษย์" น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบราวกับสายลมหนาวจากยอดเขาเรเวนคลอว์เอ่ยขึ้น เซราฟิน่าค่อยๆ วางถ้วยแบล็กทีลงช้าๆ นางปรายตามองลิน达ด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็นตามแบบฉบับของยอดจอมเวทผู้ทรงอิทธิพล แต่ในใจของเรย์ที่มองเห็นค่ามานาและสถานะอารมณ์ของอาจารย์ผ่านระบบรู้ดีว่า ระดับความหึงหวงของเธอกำลังพุ่งทะยานเข้าสู่โซนสีแดงฉานแล้ว ลิน达สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางของอาจารย์สาว เธอดึงมือกลับโดยอัตโนมัติ ใบหน้าสวยหวานเจื่อนลงเล็กน้อย "อะ... ขออภัยด้วยค่ะท่านเซราฟิน่า ข้าเพียงแค่มาขอบคุณท่านเรย์ตามมารยาทของฮันเตอร์รุ่นน้องเท่านั้นเองค่ะ มิได้มีเจตนาจะรบกวนเวลาส่วนตัวของพวกท่านเลย" "มารยาทที่ดี... คือการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรพูด และเมื่อไหร่ควร 'ถอยห่าง' จากพื้นที่ที่ตนไม่ได้รับเชิญ" เซราฟิน่าเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าน้ำเสียงกลับเฉียบคมราวกับก드ดุมเพชรตัดกระจก นางขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาใกล้เรย์ ก่อนจะเอื้อมมือเรียวขาวราวหยกไปปัดไหล่เสื้อของเด็กหนุ่มเบาๆ คล้ายจะปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกให้ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างแนบเนียนและเด็ดขาดในเวลาเดียวกัน เรย์ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าปะทะกันเปรี๊ยะๆ ระหว่างสตรีสองนายในห้องนี้ ไหวพริบระดับฮันเตอร์ F ที่เอาตัวรอดมาได้หลายครากระซิบเตือนว่า หากเขาพูดผิดไปแม้แต่คำเดียว ชีวิตในสมาคมฮันเตอร์ของเขาอาจจบลงด้วยการถูกแช่แข็งเป็นรูปปั้นประดับสวนของอาจารย์เป็นแน่ "เอ่อ... ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะลิน达 แต่พอดีผมกับอาจารย์มีแผนจะต้องตรวจสอบตารางฝึกซ้อมเวทมนตร์ต่อในอีกสิบนาทีนี้ เกรงว่าคงต้องขอตัวก่อนนะครับ" เรย์รีบหาทางออกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เป็นการตัดบทสนทนาก่อนที่อุณหภูมิห้องจะติดลบไปมากกว่านี้ ลิน达รีบพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ นางรีบโค้งตัวคารวะเซราฟิน่าด้วยความเกรงกลัว ก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากห้องรับรองไปอย่างรวดเร็วราวกับหนีตาย ประวัติศาสตร์ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องรับรองอีกครั้ง เรย์ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างโล่งอก ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากอธิบายอะไร ร่างบางของเซราฟิน่าก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเขารู้สึกได้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมเฉพาะตัวของจันทร์เพ็ญที่คุ้นเคย ดวงตาสีไพลินคู่สวยจ้องมองตรงเข้ามาในดวงตาของเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองใกล้เสียจนเรย์ต้องเอนตัวหนีเล็กน้อยด้วยความประหม่า "ลูกศิษย์ตัวแสบของข้า..." เซราฟิน่าเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ชิดริมหูของเด็กหนุ่มจนขนลุกซู่ "ดูเหมือนช่วงนี้ เจ้าจะมีเสน่ห์ดึงดูดแมลงวันแมลงภู่บินวนเวียนรอบตัวเสียเหลือเกินนะ หืม? หรือว่าทักษะ 'เนตรสลับลาย' ที่ข้าสอนไป จะทำให้เจ้าเอาไปใช้หว่านเสน่ห์ใส่คนอื่นแทนที่จะเอาไว้ใช้เอาตัวรอดจากดันเจี้ยนกันแน่?" "โธ่... อาจารย์ครับ ผมบริสุทธิ์ใจร้อยเปอร์เซ็นต์นะครับ!" เรย์รีบยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมจำนน ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์แกมหยอกล้อเพื่อลดความตึงเครียด "อีกอย่าง ในสายตาของผม ต่อให้เป็นฮันเตอร์สาวสวยระดับท็อปของสมาคม ก็เทียบกับความงดงามและเก่งกาจของอาจารย์ไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บเลยสักนิดครับ" คำเยินยอที่มาพร้อมรอยยิ้มทะเล้นทำเอาใบเนียนของจอมเวทสาวขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ อย่างรวดเร็ว แม้ว่านางพยายามจะรักษามาดนิ่งสุขุมไว้เพียงใด แต่รอยยิ้มพึงใจที่มุมปากก็หลุดรอดออกมาให้เห็นอย่างปิดไม่มิด [ติ๊ง! อาจารย์เซราฟิน่ามีความสุขระดับ S (+500 แต้มความรัก) ความหึงหวงลดลง 40% แต่ระดับความคลั่งรักเพิ่มขึ้น 15%!] เรย์แอบยิ้มในใจเมื่อเห็นหน้าต่างระบบแจ้งเตือนภารกิจผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ทว่ารอยยิ้มนั้นยังไม่ทันจางหาย เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตก็ดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วทั้งตึกสมาคมฮันเตอร์ พร้อมกับหน้าต่างระบบสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขากะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า! [ประกาศฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบร่องรอยมานาปริศนาแห่งความมืดระดับ SSS กำลังแทรกซึมเข้าสู่เขตปลอดภัยของสมาคม!] [ภารกิจบังคับ: "เงาแห่งอดีตที่หวนคืน" - ปกป้องเซราฟิน่าจากเป้าหมายลอบสังหารที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และค้นหาความจริงเบื้องหลังตราสัญลักษณ์ปริศนาบนร่างของศัตรู] เซราฟิน่าชะงักกึก รอยยิ้มเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา นัยน์ตาสีไพลินแปรเปลี่ยนเป็นประกายคมกลาแกร่งกล้า นางสะบัดมือขวาเบาๆ คệnอาคมเวทมนตร์สีฟ้าครามปรากฏขึ้นรอบกายในเสี้ยววินาที "เรย์... ถอยไปข้างหลังข้า" เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความสุขุมจริงจัง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นห้องรับรองเบื้องล่างก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีดำสนิทนับสิบที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากเงามืดอย่างไร้ซุ่มเสียง! และก่อนที่เรย์จะได้ตั้งตัว มือหนาของเงาลึกลับคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของเซราฟิน่า พร้อมกับเสียงกระซิบเยือกเย็นที่ดังขึ้นข้างหูจอมเวทสาวราวกับคำประกาศิตจากนรก— "ไม่ได้พบกันนานนะ... ท่านเซราฟิน่า อดีตราชิดาแห่งหอคอยเวทมนตร์ต้องห้าม" น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และเซราฟิน่ามาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!